III CZ 87/12 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt III CZ 87/12

POSTANOWIENIE

Dnia 12 grudnia 2012 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Katarzyna Tyczka-Rote (przewodniczący,

sprawozdawca)

SSN Iwona Koper

SSN Dariusz Zawistowski

w sprawie ze skargi S. T.

o wznowienie postępowania

zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Okręgowego

z dnia 8 marca 2011 r.,

w sprawie z powództwa S. T.

przeciwko A. C.

o uzgodnienie treści księgi wieczystej z rzeczywistym stanem prawnym,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 12 grudnia 2012 r.,

zażalenia powódki na postanowienie Sądu Okręgowego

z dnia 24 stycznia 2012 r.,

oddala zażalenie i przyznaje adw. A. K. od Skarbu Państwa

(Sądu Okręgowego) kwotę 5400 (pięć tysięcy czterysta) zł

powiększoną o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą

dla tego rodzaju czynności tytułem kosztów nieopłaconej

pomocy

prawnej

zażaleniowym.

udzielonej

z urzędu

w postępowaniu

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 24 stycznia 2012 r. Sąd Okręgowy odrzucił skargę

powódki S. T. o wznowienie postępowania w sprawie przeciwko A. C. o

uzgodnienie

treści

księgi

wieczystej

z rzeczywistym

stanem

prawnym,

zakończonego prawomocnym wyrokiem tego Sądu z dnia 8 marca 2011 r. W

uzasadnieniu wyjaśnił, że wskazaną przez skarżącą podstawą wznowienia było

wystąpienie

okoliczności

faktycznych,

z których

nie

mogła

skorzystać

w

zakończonym postępowaniu. Pierwotnie powódka oświadczyła, że ma na myśli

fakty świadczące o zasiedzeniu przez nią własności spornej nieruchomości, których

istnienie sugerował Sąd Rejonowy w uzasadnieniu wyroku z dnia 9 lipca 2010 r.

Dochowanie terminu do wniesienia skargi skarżąca powiązała z datą otrzymania od

pełnomocnika informacji o odmowie wniesienia skargi kasacyjnej. Na wezwanie

skarżąca sprecyzowała, że nowym faktem, na który się powołuje jest brak podstaw

do wniesienia skargi kasacyjnej. Sąd Okręgowy ocenił, że stwierdzenie przez

pełnomocnika powódki braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej nie mieści

się w hipotezie art. 403 § 2 k.p.c., ponieważ nie stanowi nowej okoliczności

faktycznej, która mogła mieć wpływ na wynik sprawy, z której skarżąca nie mogła

skorzystać w poprzednim postępowaniu. Cech tych nie ma także żadna z innych

okoliczności

wzmiankowanych

przez

powódkę

w uzasadnieniu

skargi.

W

konsekwencji Sąd uznał, że skarga nie została oparta na ustawowej podstawie

wznowienia, wobec czego podlegała odrzuceniu na podstawie art. 410 § 1 k.p.c.

W zażaleniu na postanowienie odrzucające jej skargę powódka zarzuciła

naruszenie art. 403 § 2 k.p.c. przez przyjęcie, że nie zostały wykryte okoliczności

faktyczne, które mogły mieć wpływ na wynik sprawy, podczas gdy po wydaniu

orzeczenia przez Sąd Okręgowy ujawniła się możliwość stwierdzenia zasiedzenia

działki 238/5 obr. 7, istniejącą już w chwili orzekania. W związku z tym wniosła o

uchylenie zaskarżonego postanowienia i zasądzenie na jej rzecz kosztów

postępowania odwoławczego, a także o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy

prawnej udzielonej powódce z urzędu.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zażalenie opiera się na błędnym zarzucie, sprzecznym z treścią skargi

i z przebiegiem postępowania w sprawie, której dotyczy skarga o wznowienie.

Powódka jako podstawę skargi, mającą wypełnić przesłanki z art. 403 § 2 k.p.c.

wskazała uzyskanie informacji, że jej pełnomocnik nie złoży w jej imieniu skargi

kasacyjnej, nie zaś to, że dowiedziała się o istnieniu podstaw nabycia własności

nieruchomości przez zasiedzenie. Gdyby jednak nawet przyjąć, że uzasadnienie

podstawy wznowienia przywołane w zażaleniu nawiązywało do argumentacji

przewijającej się w skardze, którą powódka także chciała poddać po rozwagę, to

twierdzenie o uzyskaniu wiedzy o możliwości nabycia nieruchomości przez

zasiedzenie z pewnością nie może być uznane za okoliczność nową, z której

powódka nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu. Przeciwnie, była to

okoliczność

rozważana

w

toku

pierwotnego

postępowania

i

powoływana

w uzasadnieniach wyroków Sądów obydwu instancji, o czym zresztą powódka

wzmiankowała w uzasadnieniu skargi.

W konsekwencji zażalenie powódki należało oddalić na podstawie art. 3941

§ 3 k.p.c. (w brzmieniu obowiązującym do dnia 2 maja 2012 r. – art. 9 ust. 6 ustawy

z dnia 16 września 2011 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania cywilnego

oraz niektórych innych ustaw, Dz.U. Nr 233, poz. 1381) w zw. z art. 39814 k.p.c.

Orzeczenie o kosztach pomocy prawnej udzielonych powódce z urzędu

w postępowaniu zażaleniowym uzasadnia § 2, § 6 pkt. 7, § 13 ust. 2 pkt 2 oraz § 19

rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie

opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów

nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U. Nr 163, poz. 1348

ze zm.).