III CZ 87/06 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt III CZ 87/06

POSTANOWIENIE

Dnia 15 grudnia 2006 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Marek Sychowicz (przewodniczący)

SSN Hubert Wrzeszcz (sprawozdawca)

SSN Kazimierz Zawada

w sprawie z wniosku K.M. i M.M.

przy uczestnictwie H.K., L.C. i M.C.

o rozgraniczenie nieruchomości,

po rozpoznaniu w Izbie Cywilnej na posiedzeniu niejawnym

w dniu 15 grudnia 2006 r.,

zażalenia uczestników L.C. i M.C.

na postanowienie Sądu Okręgowego w L.

z dnia 7 września 2006 r., sygn. akt [...],

oddala zażalenie.

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 2 czerwca 2006 r. Sąd Okręgowy w L. oddalił

zażalenie uczestników postępowania L. i M. małż. C. na postanowienie Sądu

Rejonowego w L. z dnia 12 kwietnia 2006 r. odrzucającego apelację uczestników

postępowania z powodu wniesienia jej po upływie ustawowego terminu.

Z uzasadnienia orzeczenia wynika, że dnia 27 stycznia 2005 r. uczestnicy

postępowania

złożyli

wniosek

o

doręczenie

odpisu

postanowienia

Sądu

Rejonowego w L. z dnia 26 stycznia 2005 r. z uzasadnieniem, wydanego

w sprawie o rozgraniczenie nieruchomości. Odpisy tego postanowienia oraz

postanowienia Sądu Rejonowego w L. z dnia 28 lutego 2005 r., którym zostało

sprostowane postanowienie z dnia 26 stycznia 2005 r. w zakresie rozstrzygnięcia o

kosztach postępowania, zostały wysłane dnia 11 marca 2005 r. Z dowodów

doręczenia wynika, że przesyłkę, zawierającą „post.” oraz „motywy”, odebrał M.C.

dnia 17 marca 2005 r. Na dowodzie doręczenia dla L.C. adnotacja „motywy” jest

napisana innym kolorem długopisu niż pozostałe adnotacje.

Z notatki urzędowej z dnia 12 kwietnia 2006 r., którą sporządziła sekretarz

sądowy M.K., przygotowująca przesyłkę dla uczestników postępowania, wynika, że

po pierwsze, odpis postanowienia z dnia 26 stycznia 2005 r. z uzasadnieniem oraz

odpis postanowienia z dnia 28 lutego 2005 r. zostały wysłane L.C. i M.C. w jednej

kopercie dnia 11 marca 2005 r., po drugie, na dowodach doręczenia zaznaczono,

że obie przesyłki zawierały „motywy”, co oznaczało postanowienie z dnia 26

stycznia 2005 r. z uzasadnieniem oraz „post.”, co oznaczało postanowienie z dnia

28 lutego 2005 r., po trzecie, oznaczenie „motywy” zostało dopisane podczas

przygotowywania przesyłki tym samym charakterem pisma i tym samym

długopisem, co uzupełnienie pieczęci dotyczącej wysłania postanowienia z dnia

26 stycznia 2005 r. z uzasadnieniem, po czwarte, adnotacja „motywy” stosowana

jest zawsze, gdy odpis orzeczenia z uzasadnieniem jest doręczany na wiosek

uczestnika postępowania.

Sąd Okręgowy uznał, że z dowodów doręczenia i notatki urzędowej wynika

jednoznacznie, iż postanowienie z dnia 26 stycznia 2005 r. z uzasadnieniem

zostało doręczone uczestnikom postępowania dnia 17 marca 2005 r. , a nie – jak

zarzucił pełnomocnik uczestników postępowania – dnia 18 marca 2005 r.

W sprawie nie ma wiarygodnego dowodu potwierdzającego zarzut pełnomocnika

uczestników postępowania. Zatem apelacja wniesiona dnia 1 kwietnia 2005 r.

podlegała odrzuceniu jako spóźniona.

Pełnomocnik

uczestników

postępowania

zaskarżył

to

postanowienie

zażaleniem z dnia 4 lipca 2006 r. i skargą kasacyjną z dnia 28 czerwca 2006 r.

Sąd Okręgowy w

L. postanowieniem z dnia 7 lipca 2006 r. odrzucił

zażalenia jako niedopuszczalne, ponieważ od postanowień sądu drugiej instancji

wydanych w wyniku rozpoznania zażalenia na postanowienie sądu pierwszej

instancji nie przysługuje zażalenie do Sądu Najwyższego (art. 394 1 § 2 k.p.c.).

Postanowieniem z dnia 7 września 2006 r. Sąd Okręgowy w L. odrzucił także

skargę kasacyjną uczestników postępowania jako niedopuszczalną, albowiem

zaskarżone orzeczenie nie należy do kategorii – wskazanych w art. 5191 § 1 k.p.c.

– postanowień podlegających zaskarżeniu skargą kasacyjną.

W zażaleniu na postanowienie z dnia 7 września 2006 r. pełnomocnik

uczestników postępowania wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Z art. 5191 k.p.c. wynika, że w postępowaniu nieprocesowym skarga

kasacyjna przysługuje, jeżeli przepis szczególny nie stanowi inaczej, od

prawomocnego, wydanego przez sąd drugiej instancji postanowienia co do istoty

sprawy oraz postanowienia w przedmiocie odrzucenia wniosku i umorzenia

postępowania, kończących postępowanie w sprawie. Jednocześnie jednak już

w tym przepisie ustawodawca zawęził katalog spraw, w których skarga kasacyjna

przysługuje,

tylko

do

spraw

z

zakresu

prawa

osobowego,

rzeczowego

i spadkowego, chyba że – co wynika z paragrafu czwartego – skarga kasacyjna

została wyłączona. W pozostałych sprawach rozpoznawanych w postępowaniu

nieprocesowym skarga kasacyjna przysługuje tylko w wypadkach wyraźnie

wymienionych w paragrafie drugim i trzecim przytoczonego przepisu.

Zaskarżone postanowienie zostało wydane w sprawie o rozgraniczenie

nieruchomości, należącej do spraw z zakresu prawa rzeczowego. Jednakże nie

należy ono – jak trafnie stwierdził Sąd Okręgowy – do kategorii wydawanych przez

sąd drugiej instancji postanowień co do istoty sprawy oraz postanowień

w przedmiocie odrzucenia wniosku i umorzenia postępowania, kończących

postępowanie w sprawie. To oznacza, że od zaskarżonego postanowienia nie

przysługuje skarga kasacyjna. Zatem Sąd Okręgowy – wbrew odmiennym

twierdzeniom

skarżących

–

trafnie

odrzucił

ich

skargę

kasacyjną

jako

niedopuszczalną.

Pozostałe okoliczności, podniesione w zażaleniu, nie podlegają kontroli

w postępowaniu zażaleniowym, ponieważ nie dotyczą przyczyny odrzucenia

skargi kasacyjnej i nie mają związku z jej odrzuceniem jako niedopuszczalnej.

Z przedstawionych powodów Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji

postanowienia (art. 39814 w zw. z art. 3941 § 3 k.p.c.).