III CZ 83/06 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt III CZ 83/06

POSTANOWIENIE

Dnia 7 grudnia 2006 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Krzysztof Pietrzykowski (przewodniczący)

SSN Mirosław Bączyk

SSN Antoni Górski (sprawozdawca)

w sprawie z wniosku W. K.

przy uczestnictwie K. N.

o podział majątku wspólnego,

po rozpoznaniu w Izbie Cywilnej na posiedzeniu niejawnym

w dniu 7 grudnia 2006 r.,

zażalenia wnioskodawcy na postanowienie Sądu Okręgowego w L.

z dnia 20 czerwca 2006 r.,

uchyla zaskarżone postanowienie.

Uzasadnienie

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 20 czerwca 2006 r. Sąd Okręgowy

w L. odrzucił apelację wnioskodawcy W. K. z powodu niespełnienia wymagań

określonych w art. 368 § 1 pkt 5 k.p.c.

W zażaleniu wnioskodawca wnosił o uchylenie zaskarżonego postanowienia

w części dotyczącej odrzucenia apelacji, zarzucając, że zaskarżenie całego

postanowienia w sprawie o podział majątku wspólnego oznaczało, iż skarżący

domagał się przekazania do ponownego rozpoznania całej sprawy, a nie jej

fragmentu.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

W rozpoznawanej sprawie Sąd Rejonowy postanowieniem z dnia 22 grudnia

2005 r.:

l. dokonał podziału majątku wspólnego W. K. i K. N., w skład którego

wchodzi spółdzielcze lokatorskie prawo do lokalu nr 9, położonego w L. przy ulicy

Ż. 16 - w ten sposób, że spółdzielcze lokatorskie prawo do wyżej opisanego lokalu

przyznał K. N.;

II. tytułem dopłaty zasądził od W. K. na rzecz K. N. kwotę 43.076,62 zł z

ustawowymi odsetkami od dnia uprawomocnienia się orzeczenia do dnia zapłaty;

III. zasądził od W. K. na rzecz K. N. z tytułu pobranych pożytków kwotę

5.251,50 z ustawowymi odsetkami od daty uprawomocnienia się orzeczenia do

dnia zapłaty;

IV. ustalił, że wartość majątku wspólnego wynosi 122.286,44 zł, a wpis

określił na 1.743 zł;

V. oddalił wniosek w pozostałej części;

VI. nakazał ściągnąć od wnioskodawcy W. K. na rzecz Skarbu Państwa

tytułem brakującego wpisu kwotę 743,50 zł, zaś od uczestniczki K. N. kwotę 871,50

zł;

VII. stwierdził, że każdy z uczestników ponosi koszty postępowania

związane ze swym udziałem w sprawie.

Apelację

od

powyższego

postanowienia

wnieśli

wnioskodawca

i uczestniczka. W apelacji wnioskodawcy, sporządzonej przez pełnomocnika

będącego adwokatem, wskazano, iż zaskarżeniu podlega postanowienie Sądu

pierwszej instancji w całości. Wnioskodawca wniósł o uchylenie postanowienia

i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

Zaskarżonym

postanowieniem

Sąd

Okręgowy

odrzucił

apelację

wnioskodawcy, jak również oddalił apelację uczestniczki. Odnośnie do apelacji

wnioskodawcy W. K. Sąd stwierdził, że nie odpowiadała ona wymaganiom, o

których mowa w art. 368 § 1 pkt 5 k.p.c. Sąd uznał, że w apelacji sformułowany

został wyłącznie wniosek o uchylenie postanowienia Sądu Rejonowego bez

zaznaczenia zakresu żądanego uchylenia. Sąd podkreślił, że wniosek o zmianę lub

uchylenie postanowienia orzekającego co do istoty sprawy w postępowaniu

nieprocesowym z zaznaczeniem zakresu żądanej zmiany lub uchylenia należy do

istotnych elementów apelacji. Uznał, iż zakres żądanego uchylenia, jak również

zmiany, nie może być przez Sąd wyprowadzany z relacji wskazanego zakresu

zaskarżenia i treści zaskarżonego apelacją orzeczenia oraz uzasadnienia apelacji,

ale musi zostać odrębnie określony przez skarżącego.

Należy stwierdzić, że przepis art. 368 § 1 pkt 5 k.p.c. nie może być

rozumiany jako powodujący konieczność powtarzania oczywistych sformułowań.

Jeżeli więc wnioski zawarte w apelacji oraz sformułowanie żądania apelacji

pozwalają na ustalenie, w sposób niebudzący wątpliwości, jaki jest zakres żądań

strony wnoszącej apelację, nie można przywiązywać nadmiernej wagi do braku

stwierdzenia, iż zaskarżony wyrok ma być zmieniony lub uchylony w całości.

Wprawdzie formułując wnioski apelacji nie użyto w niej słowa, iż chodzi o uchylenie

postanowienia w całości, ale wbrew odmiennej opinii Sądu Okręgowego, nie jest to

brak apelacji, który może być podstawą jej odrzucenia. Nie może budzić

wątpliwości, że przedmiotem apelacji jest całe orzeczenie Sądu pierwszej instancji,

wraz ze wszystkimi jego rozstrzygnięciami oraz, że wnioskodawca nie żąda

uchylenia poszczególnych jego rozstrzygnięć, lecz żąda uchylenia całego

zaskarżonego orzeczenia. Należy uznać, że takie określenie wniosku apelacyjnego

odpowiada wymaganiom art. 368 §1 pkt 5 k.p.c.

Przywiązywanie do powyższego braku tak daleko idących skutków, jak

uczynił to Sąd Okręgowy, nie pozostaje w zgodzie z ideą racjonalnego

ustawodawcy, który tworzy przepisy postępowania po to, aby ułatwić stronom

i sądowi rozpoznającemu sprawę, jej rozstrzygnięcie, a nie po to, aby przy pomocy

tych przepisów pozbawiać stronę jednego z najważniejszych jej uprawnień jakim

jest możliwość skorzystania z kontroli instancyjnej, przez wykładnię ściśle literalną

tych przepisów, oderwaną od celu jakiemu mają one służyć (por. postanowienie SN

z dnia 5 sierpnia 2005 r., II CZ 68/05, niepubl.).

W tych okolicznościach Sąd Najwyższy uznał, że zażalenie zasługiwało na

uwzględnienie i orzekł jak w sentencji (art. 39814 w zw. z art. 3941 § 3 k.p.c.).

jc