III CZ 8/11 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt III CZ 8/11

POSTANOWIENIE

Dnia 18 marca 2011 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Jacek Gudowski (przewodniczący)

SSN Dariusz Dończyk (sprawozdawca)

SSN Barbara Myszka

w sprawie z powództwa N. S.A. w N.

przeciwko Inwestycje P. D. sp. z o.o. w W. i G. K.

o uzgodnienie treści księgi wieczystej z rzeczywistym stanem prawnym,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 18 marca 2011 r.,

zażalenia strony powodowej na postanowienie o kosztach zawarte

w wyroku Sądu Okręgowego w N.

z dnia 21 grudnia 2010 r.,

uchyla

zaskarżone

postanowienie

dotyczące

kosztów

postępowania apelacyjnego, zawarte w pkt 2 wyroku, i w tym

zakresie przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Sądowi

Okręgowemu w N., pozostawiając temu Sądowi rozstrzygnięcie

o kosztach postępowania zażaleniowego

Uzasadnienie

Sąd Okręgowy w N. wyrokiem z dnia 21 grudnia 2010 r. na skutek apelacji

powoda zmienił zaskarżony wyrok Sądu Rejonowego w N. w ten sposób, że

uwzględnił powództwo o uzgodnienie treści księgi wieczystej z rzeczywistym

stanem prawnym i nie obciążył pozwanych kosztami procesu na rzecz powoda (pkt

1 wyroku); oddalił apelację w pozostałej części i zniósł wzajemnie koszty

postępowania apelacyjnego (pkt 2 wyroku). Oddalenie apelacji nastąpiło w zakresie

dotyczącym rozstrzygnięcia o kosztach procesu, którymi – Sąd Rejonowy – nie

obciążył powoda.

Na

postanowienie

o

kosztach

postępowania

apelacyjnego,

zawarte

w punkcie drugim wyroku, zażalenie wniósł powód, zarzucając naruszenie art. 100

k.p.c. oraz art. 98 § 1 k.p.c. Wniósł o zmianę zaskarżonego postanowienia przez

zasądzenie od pozwanych w równych częściach na jego rzecz kosztów

postępowania apelacyjnego według norm przepisanych.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Podstawę prawną rozstrzygnięcia o kosztach postępowania apelacyjnego

stanowił art. 100 k.p.c. w zw. art. 391 § 1 k.p.c. Sąd Okręgowy postanowił

o wzajemnym zniesieniu kosztów postępowania apelacyjnego, dlatego że apelacja

nie została uwzględniona w części kwestionującej rozstrzygnięcie Sądu pierwszej

instancji o kosztach procesu poprzez zasądzenie od pozwanych na rzecz powoda

zwrotu kosztów procesu.

Według art. 100 k.p.c., w razie częściowego uwzględnienia żądania koszty te

mogą być wzajemnie zniesione, stosunkowo rozdzielone albo obowiązkiem ich

ponoszenia może być obciążona jedna ze stron. Warunkiem zastosowania tego

przepisu do rozliczenia kosztów postępowania jest to, aby żądanie zostało

częściowo uwzględnione. Z tej przyczyny zasada wzajemnego zniesienia kosztów

procesu może mieć zastosowanie do rozliczenia kosztów postępowania tylko

w razie częściowego uwzględnienia żądania, w szczególności wówczas, gdy

żądanie zostało uwzględnione w około połowie, przy mniej więcej równej wysokości

kosztów procesu poniesionych przez każdą ze stron (por. postanowienia Sądu

Najwyższego: z dnia 26 września 1974 r., I CZ 125/74, nie publ. oraz z dnia

10 maja 1985 r., II CZ 56/85, nie publ.). Ocena, czy i w jakim zakresie żądanie

zostało

uwzględnione

powinna

być

dokonana

na

podstawie

porównania

dochodzonego żądania z żądaniem ostatecznie uwzględnionym. Decydujące

znaczenie ma wynik całego postępowania, a nie jego poszczególnych etapów (por.

orzeczenia Sądu Najwyższego: z dnia 12 sierpnia 1965 r., I CZ 80/65, OSNCP

1966, nr 3, poz. 47, z dnia 8 lipca 1971 r., I CZ 103/71, nie publ. oraz z dnia

10 października 2007 r., II PZ 36/07, OSNP 2008, nr 21-22, poz. 319).

Uwzględniając powyższe, nie zachodziły podstawy do zastosowania art. 100

k.p.c. w zw. z art. 391 § 1 k.p.c. do rozliczenia kosztów postępowania

apelacyjnego, dlatego że ostatecznie, na skutek uwzględnienia apelacji powoda,

został zmieniony wyrok Sądu Rejonowego w ten sposób, że powództwo zostało

uwzględnione w całości. Nie uzasadniało przyjęcia przez Sąd Okręgowy, że

żądanie powoda zostało uwzględnione częściowo to, że apelacja powoda nie

została uwzględniona w części kwestionującej rozstrzygnięcie Sądu pierwszej

instancji o kosztach procesu. Dla uznania, że powód wygrał sprawę w całości

decydujące znaczenie miał bowiem wynik całego postępowania w stosunku do

roszczenia dochodzonego w pozwie, a nie wynik apelacji wobec – pochodnego do

tego rozstrzygnięcia – orzeczenia o kosztach procesu zawartego w wyroku Sądu

pierwszej instancji.

Z tych przyczyn, uznając za uzasadniony zarzut naruszenia art. 100 k.p.c.

przez jego zastosowanie oraz zarzut naruszenia art. 98 § 1 k.p.c. przez jego

niezastosowanie, Sąd Najwyższy na podstawie art. 398 15 § 1 zd.1 w zw. z art. 3941

§

k.p.c.,

uchylił

zaskarżone

postanowienie

o

kosztach

postępowania

apelacyjnego zawarte w punkcie drugim wyroku Sądu Okręgowego w N. z dnia 21

grudnia 2010 r. i w tym zakresie przekazał sprawę temu Sądowi do ponownego

rozpoznania. O kosztach postępowania zażaleniowego orzeczono na podstawie

art. 108 § 2 k.p.c. w zw. 391 § 1 k.p.c., art. 39821 k.p.c. oraz art. 3941 § 3 k.p.c.