III CZ 79/11 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt III CZ 79/11

POSTANOWIENIE

Dnia 26 stycznia 2012 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Jacek Gudowski (przewodniczący)

SSN Józef Frąckowiak (sprawozdawca)

SSN Iwona Koper

w sprawie z powództwa Janiny W., Józefa W.,

Mariusza W. i Anny C.

przeciwko Barbarze W., Dawidowi W., Karolowi W.

i Magdalenie W.

o zapłatę,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 26 stycznia 2012 r.,

zażalenia pozwanego Karola W.

na postanowienie Sądu Okręgowego

z dnia 22 marca 2010 r.,

oddala zażalenie i zasądza od Skarbu Państwa – Sądu

Okręgowego na rzecz radcy prawnego K. B. ze spółki

partnerskiej w K. kwotę 120 (sto dwadzieścia) zł wraz z

należnym podatkiem VAT, z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej

udzielonej pozwanemu w postępowaniu przed Sądem

Najwyższym.

Uzasadnienie

Zaskarżonym postanowieniem Sąd Okręgowy miedzy innymi zasądził od

składającego zażalenie pozwanego Karola W. koszty postępowania zażaleniowego

w kwocie 234 zł, wskazując w uzasadnieniu podstawę prawną swojego

rozstrzygnięcia. W zażaleniu skarżący zarzuca naruszenia art. 328 § 2 k.p.c.

polegające

jego

zdaniem

na

pominięciu

wyjaśnienia

podstawy

prawnej

rozstrzygnięcia.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Sąd

Okręgowy

rozpoznając

zażalenie

powodów

i

pozwanego

od

postanowienia Sądu Rejonowego uznała, że tylko zażalenie powodów zasługuje na

uwzględnienie, natomiast w całości oddalił zażalenie pozwanego. W tej sytuacji

zasądzenie kosztów postępowania zażaleniowego od skarżącego nie budzi

wątpliwości, a powołanie się w uzasadnieniu na art. 98 § 1 k.p.c. i 99 k.p.c. jest

wystarczające. Z przepisów tych wynika bowiem jednoznacznie na jakiej zasadzie

Sąd oparł swoje rozstrzygnięcie. Przywołując w uzasadnieniu te przepisy Sąd

wyjaśnił także dlaczego zasadza kwotę 234 zł. Przywołane, przez skarżącego

orzeczenie Sądu Najwyższego dotyczy zupełnie innej sytuacji faktycznej. Jeżeli

sąd zamierza nie obciążyć strony przegrywającej spór (art. 102 k.p.c.) kosztami

procesu, co jest wyjątkiem od ogólnej zasady wyrażonej w art. 98 k.p.c., to

w uzasadnieniu powinien wyjaśnić bliżej motywy swojego rozstrzygnięcia.

Natomiast gdy orzeka zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 98 k.p.c. i w uzasadnieniu

wskazuje ten przepis oraz wyjaśnia na jakiej podstawie ustalił wysokość

zasądzonych kosztów, takie orzeczenie odpowiada wymogom, o których mowa

w art. 328 k.p.c.

Mając na względzie powyższe, Sad Najwyższy orzekł jak w sentencji.

O kosztach nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu w postępowaniu

zażaleniowym przed Sądem Najwyższym, orzeczono na podstawie § 15 i 16

w związku z § 12 ust. 2 pkt 2 i § 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości

z 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz

ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę

prawnego z ustawionego z urzędu ( Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.).