III CZ 78/06 · Sąd Najwyższy

Postanowienie z dnia 21 listopada 2006 r., III CZ 78/06

Do oceny prawidłowości czynności procesowych nie mają zastosowania

przepisy dotyczące formy oraz treści oświadczeń woli (art. 60 i nast. k.c.).

Sędzia SN Jacek Gudowski (przewodniczący, sprawozdawca)

Sędzia SN Jan Górowski

Sędzia SN Elżbieta Skowrońska-Bocian

Sąd Najwyższy w sprawie z wniosku Haliny B. i Henryka B. przy uczestnictwie

Zofii G. i Adama G. o zasiedzenie, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w

Izbie Cywilnej w dniu 21 listopada 2006 r., zażalenia uczestników na postanowienie

Sądu Okręgowego w Krakowie z dnia 8 sierpnia 2006 r.

oddalił zażalenie.

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 8 sierpnia 2006 r. Sąd Okręgowy w Krakowie odrzucił

skargę kasacyjną uczestników Zofii G. i Adama G. od postanowienia Sądu

Okręgowego w Krakowie z dnia 8 maja 2006 r., gdyż skarga – wbrew wymaganiu

przewidzianemu w art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c. – nie zawiera wniosku o przyjęcie jej do

rozpoznania oraz jego uzasadnienia.

W zażaleniu uczestnicy zakwestionowali stanowisko Sądu Okręgowego i

podnieśli, powołując się na art. 60 w związku z art. 65 k.c., że złożenie skargi

kasacyjnej jest równoznaczne z wnioskiem o przyjęcie jej do rozpoznania, a

uzasadnienie wniosku zawarte jest w uzasadnieniu skargi. W konkluzji wnieśli o

uchylenie zaskarżonego orzeczenia.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Główny ciężar argumentacji wspierającej wnioski zażalenia skarżący położyli

na tezie, że skarga kasacyjna podlega – podobnie jak inne czynności procesowe –

wykładni prowadzonej według reguł określonych w art. 60 w związku z art. 65 k.p.c.

W wyniku zastosowania tych reguł, wola zaskarżenia postanowienia Sądu

Okręgowego w Krakowie z dnia 8 maja 2006 r. skargą kasacyjną jest – zdaniem

skarżących – oczywista. Oczywiste jest także – ich zdaniem – zgłoszenie wniosku o

przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, gdyż samo wniesienie skargi „jest

przecież równoznaczne z wnioskiem o przyjęcie jej do rozpoznania”.

W odniesieniu do tego zarzutu trzeba przede wszystkim podkreślić, że

postępowanie cywilne jako uporządkowany zespół czynności procesowych

podejmowanych przez strony i inne podmioty odznacza się znacznym stopniem

sformalizowania. Czynności procesowe – dla swej skuteczności – muszą być

dokonywane w określonej formie, czasie i miejscu, a więc muszą odpowiadać

określonemu modelowi ustanowionemu przepisami kodeksu postępowania

cywilnego. Niezgodność z tym modelem, wynikająca z niespełnienia

przewidzianych ustawą wymagań, mniej lub bardziej szczegółowych, rodzi różne

konsekwencje, niekiedy – w zależności od stopnia sformalizowania i rygoryzmu

poszczególnych czynności – nieodwracalne. W wypadku niektórych środków

zaskarżenia, które są czynnościami procesowymi mającymi na celu uniknięcie

niekorzystnego skutku procesowego, spełnienie wymagań formalnych stanowi

jeden z warunków ich dopuszczalności.

Nie ulega wątpliwości, że skarga kasacyjna jest czynnością wysoce

sformalizowaną. Jej formalizm jest w pełni uzasadniony, gdyż skarga ta stanowi

nadzwyczajny środek zaskarżenia przysługujący do Sądu Najwyższego od

prawomocnych orzeczeń wydanych przez sądy drugiej instancji. Istotnym

argumentem na rzecz sformalizowania tej czynności jest także fakt, że realizuje ona

przede wszystkim interes publiczny, polegający – mówiąc najogólniej – na

ujednolicaniu wykładni, usuwaniu rozbieżności w orzecznictwie sądów

powszechnych i wspomaganiu rozwoju prawa (por. np. postanowienie Sądu

Najwyższego z dnia 4 lutego 2000 r., II CZ 178/99, OSNC 2000, nr 7-8, poz. 147).

Sformalizowaniu skargi kasacyjnej towarzyszy surowy rygoryzm; skarga

niespełniająca wymagań określonych w art. 3984 § 1 k.p.c. podlega odrzuceniu a

limine (art. 3986 § 2 i 3 k.p.c.).

Trzeba przy tym wyraźnie zaakcentować, że treść art. 3984 § 1 k.p.c. nie budzi

wątpliwości. Wszystkie wymagania stawiane skardze kasacyjnej zostały określone

w sposób przejrzysty i zupełny, a gramatyczna i logiczna konstrukcja przepisu jest

jasna; każde wymaganie ma – ze względu na swą funkcję procesową – byt

samodzielny i odrębny, musi być zatem spełnione oddzielnie, niezależnie od innych.

W związku z tym samo wniesienie skargi kasacyjnej oraz zawarcie w niej,

wymaganego w art. 3984 § 1 pkt 4 k.p.c., wniosku o uchylenie zaskarżonego

orzeczenia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania lub rozstrzygnięcie co

do istoty, nie może być utożsamiane ze złożeniem wniosku o przyjęcie skargi

kasacyjnej do rozpoznania, o którym mowa w art. 3984 § 1 pkt 3 (por. np.

postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 4 listopada 2005 r., V CZ 127/05, nie publ.

lub z dnia 28 czerwca 2006 r., III CZ 36/06, OSNC 2007, nr 1, poz. 19). To samo

dotyczy uzasadnienia skargi kasacyjnej, elementu konstrukcyjnie i treściowo innego

niż uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania (por. np. postanowienie

Sądu Najwyższego z dnia 22 marca 2001 r., V CZ 131/00, OSNC 2001, nr 10, poz.

156).

Należy również pamiętać, że zgodnie z art. 871 k.p.c. skarga kasacyjna musi

być sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego, a więc pełnomocnika

prezentującego w założeniu wysokie umiejętności zawodowe. W związku z tym

skarżący nie ponosi żadnych ewentualnych uciążliwości związanych z

dochowaniem wszystkich wymagań formalnych skargi, a jej poprawna redakcja nie

powinna stanowić nadmiernej trudności. W judykaturze Sądu Najwyższego

podkreśla się, że przymus adwokacko-radcowski stanowi gwarancję fachowości i

prawniczej poprawności sporządzania skarg kasacyjnych (por. np. postanowienia z

dnia 8 czerwca 2004 r., V CK 353/04, nie publ., z dnia 22 marca 2001 r., V CZ

131/00, OSNC 2001, nr 10, poz. 156, z dnia 26 maja 1997 r., II CKN 189/97, nie

publ., z dnia 16 października 1997 r., II CKN 390/97, nie publ. oraz wyroki z dnia 19

marca 1997 r., II CKN 16/97, nie publ. i z dnia 5 grudnia 1996 r., I PKN 33/96,

OSNAPUS 1997, nr 14, poz. 250).

W tym stanie rzeczy, skoro z punktu widzenia uniwersalnych zasad procesu

za niewadliwą (legalną) – a tym samym skuteczną – można uznać tylko taką

czynność procesową, która odpowiada wszystkim wymaganiom przewidzianym dla

niej przez ustawę, należy odrzucić tezę skarżących, że do oceny prawidłowości

skargi kasacyjnej – czy ogólniej, do oceny prawidłowości czynności procesowych –

mają zastosowania przepisy dotyczące formy oraz treści oświadczeń woli (art. 60 i

nast. k.c.). Teza ta oparta została na niedopuszczalnej próbie zatarcia różnic

między treścią czynności procesowej a jej formą; w odniesieniu do formy,

regulowanej wyłącznie przepisami prawa procesowego o charakterze

bezwzględnym, o stosowaniu przepisów prawa cywilnego materialnego w ogóle nie

może być mowy, a w odniesieniu do treści jest to dopuszczalne tylko wtedy, gdy

wyraźnie przewidują to przepisy kodeksu postępowania cywilnego (np. art. 92 lub

165 § 1; por. uzasadnienie orzeczeń Sądu Najwyższego z dnia 18 września 1951 r.,

C 111/51, OSN 1953, nr 2, poz. 38 albo z dnia 19 stycznia 1960 r., 3 CR 915/59,

OSN 1961, nr 1, poz. 18).

W okresie bagatelizowania zasady formalizmu procesowego w judykaturze

Sądu Najwyższego podejmowano wprawdzie – odwołując się do „założeń ustroju” –

próby złagodzenia, a nawet zdyskredytowania powyższego stanowiska (por.

orzeczenie z dnia 19 marca 1959 r., 2 CR 264/58, OSN 1961, nr 2, poz. 36),

niemniej, zwłaszcza współcześnie, prób tych nie można zaaprobować. Oczywiście,

aktualne i trafne pozostaje zapatrywanie, że jeżeli czynność procesowa jest

nośnikiem także czynności materialnoprawnej (np. uznanie roszczenia, potrącenie,

ugoda itp.), to do oceny skutku wywołanego w sferze prawa materialnego mogą

mieć zastosowanie przepisy tego prawa, w tym art. 65 k.c. (por. np. uchwała Sądu

Najwyższego z dnia 18 lipca 1962 r., 4 CO 20/60, OSNCP 1964, nr 1, poz. 3).

Sytuacja taka w rozpoznawanym wypadku jednak nie zachodzi.

Z tych wzglądów zażalenie oddalono (art. 39814 w związku z art. 3941 § 3

k.p.c.).