III CZ 75/12 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt III CZ 75/12

POSTANOWIENIE

Dnia 18 kwietnia 2013 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Marian Kocon (przewodniczący, sprawozdawca)

SSN Irena Gromska-Szuster

SSN Anna Kozłowska

w sprawie z powództwa Ubezpieczeniowego Funduszu Gwarancyjnego

w W.

przeciwko R. K.

o zapłatę,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 18 kwietnia 2013 r.,

zażalenia strony powodowej na postanowienie o kosztach zawarte

w wyroku Sądu Apelacyjnego w […]

z dnia 9 marca 2012 r.,

oddala

zażalenie

i

nie

postępowania zażaleniowego.

Uzasadnienie

obciąża

żalącego

kosztami

W wyroku z dnia 9 marca 2012 r. Sąd Apelacyjny odstąpił od obciążania

pozwanego R. K. kosztami postępowania apelacyjnego, w sprawie z powództwa

Ubezpieczeniowego Funduszu Gwarancyjnego, o zapłatę.

W zażaleniu na to postanowienie pełnomocnik procesowy powoda wniósł

o jego zmianę i zasądzenie od pozwanego kwoty 1800 zł tytułem kosztów

zastępstwa procesowego oraz obciążenie pozwanego kosztami opłaty sądowej od

apelacji w wysokości 8500 zł.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

W art. 102 k.p.c. ustawodawca odwołuje się do pojęcia „wypadków

szczególnie uzasadnionych”. Takie sformułowanie wprawdzie nie jest klauzulą

generalną, jednak opiera się na zwrocie niedookreślonym, który może odsyłać

również do argumentów natury aksjologicznej. Regulacja ta znajdzie zastosowanie

w wyjątkowych sytuacjach, gdy z uwagi na okoliczności konkretnej sprawy,

zastosowanie reguł ogólnych k.p.c. dotyczących zwrotu kosztu procesu byłoby

nieuzasadnione. Rozstrzygnięcie na podstawie art. 102 k.p.c. ma zatem charakter

dyskrecjonalny, kontrola instancyjna w tym zakresie jest ograniczona do sytuacji

gdy zastosowanie wzmiankowanego przepisu nie zostało w ogóle uzasadnione

bądź nastąpiło z rażącym naruszeniem reguł przewidzianych w tym przepisie.

W rozważanej sprawie Sąd Okręgowy uzasadnił przyczyny zastosowania

art. 102 k.p.c., podnosząc trudności interpretacyjne związane z przepisami

stanowiącymi podstawę prawną sporu oraz uzasadnione przekonanie pozwanego,

że przyjęta przezeń wykładnia prawa jest prawidłowa. Wskazane okoliczności

mogą zostać uwzględnione w ramach art. 102 k.p.c. (por. postanowienie Sądu

Najwyższego z 26 września 2012r., II CZ 95/12, niepubl.). Zarzut naruszenia art.

102 k.p.c. należy zatem uznać za nieuzasadniony.

Z powyższych względów orzeczono jak w sentencji.

db