III CZ 72/12 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt III CZ 72/12

POSTANOWIENIE

Dnia 11 października 2012 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Jan Górowski (przewodniczący)

SSN Krzysztof Pietrzykowski

SSN Maria Szulc (sprawozdawca)

w sprawie z powództwa A. .

przeciwko Skarbowi Państwa - Dyrektorowi Zakładu Karnego w N.

o zapłatę,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 11 października 2012 r.,

zażalenia powoda

na postanowienie Sądu Apelacyjnego

z dnia 13 lipca 2012 r.,

1) oddala zażalenie;

2) zasądza od powoda na rzecz Skarbu Państwa - Prokuratorii

Generalnej kwotę 2700,- (dwa tysiące siedemset) złotych

tytułem zwrotu kosztów postępowania zażaleniowego.

Uzasadnienie

Zaskarżonym postanowieniem Sąd Apelacyjny oddalił wniosek powoda o

przywrócenie terminu do uzupełnienia braku formalnego skargi kasacyjnej oraz

odrzucił tę skargę. Uznał, że nie zachodzą podstawy do zastosowania art. 168 § 1

k.p.c. bowiem choroba, na którą powoływał się pełnomocnik powoda, nie stanowiła

przeszkody do wykonania w wyznaczonym terminie zarządzenia wzywającego do

uzupełnienia braku formalnego tej skargi

poprzez złożenie jednego odpisu.

Konsekwencją nie wykonania zarządzenia było odrzucenie skargi na podstawie art.

3984 § 3 k.p.c.

Powód

zaskarżył

zażaleniem

powyższe

postanowienie

w

zakresie

odrzucenia skargi kasacyjnej i zarzucił naruszenie art. 168 k.p.c. przez przyjęcie,

że nie było podstaw do przywrócenia terminu do uzupełnienia braku formalnego

skargi oraz naruszenie art. 3984 § 3 k.p.c. przez przyjęcie, iż brak formalny nie

został uzupełniony w terminie z winy pełnomocnika. Wniósł o uchylenie

postanowienia w zaskarżonym zakresie.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarżący, podnosząc w zażaleniu zarzut naruszenia art. 168 § 1 k.p.c.,

zakwestionował zasadność odmowy przywrócenia terminu do uzupełnienia braku

formalnego skargi kasacyjnej. Postanowienie oddalające wniosek o przywrócenie

terminu

do

dokonania

czynności

procesowej

może

być

objęte

kontrolą

Sądu Najwyższego na podstawie art. 380 k.p.c., bowiem nie podlega zaskarżeniu

i ma wpływ na wynik sprawy (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia

7 listopada 2006 r., I CZ 53/06, niepubl. i postanowienia w nim wymienione,

postanowienie z dnia 29 kwietnia 2011 r., I CZ 29/11, niepubl.). Warunkiem kontroli

niezaskarżalnego zażaleniem postanowienia (art. 380 k.p.c. w zw. z art. 39821

k.p.c. i art. 3941 § 3 k.p.c.) jest jednak zamieszczenie w środku zaskarżenia

stosownego wniosku, przy czym w wypadku środków zaskarżenia wnoszonych

przez profesjonalnych pełnomocników wniosek powinien być jednoznacznie

sformułowany.

Skarżący

takiego

wniosku

w

zażaleniu

nie

zawarł.

Gdyby jednakże uznać, że wobec skierowania zarzutu i argumentacji wyłącznie

przeciwko rozstrzygnięciu w zakresie wniosku o przywrócenie terminu, zażalenie

zawiera implicite wniosek o dokonanie kontroli w tym zakresie, to brak jest podstaw

do zakwestionowania stanowiska Sądu drugiej instancji. Tylko bowiem taka

choroba pełnomocnika, która rzeczywiście uniemożliwia mu dokonanie czynności

procesowej w terminie oraz uniemożliwia podjęcie działania przy pomocy osób

trzecich, uprawnia do uchylenia w trybie art. 168 k.p.c. ujemnych skutków

procesowych, jakie wiążą się z

przekroczeniem terminu. Na zaistnienie takich

okoliczności nie wskazuje treść złożonego zaświadczenia lekarskiego.

Nie jest trafny zarzut naruszenia art. 3984 § 3 k.p.c. uzasadniony błędnym

przyjęciem, że brak formalny nie został uzupełniony w terminie z winy

pełnomocnika. Przepis tego artykułu ten określa wymagania, jakie powinna

spełniać skarga kasacyjna, a skarżący nie kwestionuje, że zamiast trzech, złożył jej

dwa odpisy.

Z uwagi na powyższe skarga kasacyjna została zasadnie została odrzucona,

aczkolwiek podstawę takiego rozstrzygnięcia stanowi art. 3986 § 2 k.p.c., a nie

omyłkowo wskazany przez Sąd drugiej instancji art. 3984 § 2 k.p.c.

Z tych względów orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 398 14

w zw. z art. 3941 § 3 k.p.c. O kosztach postępowania zażaleniowego należnych

pozwanemu orzeczono na podstawie art. 98 i 108 § 1 k.p.c. w zw. z 394 § 3 k.p.c.,

art. 39821 i 391 § 1 k.p.c. oraz art. 99 k.p.c. w zw. § 6 pkt 6 oraz § 13 ust. 2 pkt 2

w zw. z § 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r.

w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa

kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163,

poz. 1348 ze zm.).

jw