III CZ 70/13 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt III CZ 70/13

POSTANOWIENIE

Dnia 30 stycznia 2014 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Antoni Górski (przewodniczący)

SSN Irena Gromska-Szuster

SSN Hubert Wrzeszcz (sprawozdawca)

w sprawie ze skargi B.G. i D. G.

o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym postanowieniem

Sądu Okręgowego w K. z dnia 29 września 2009 r., w sprawie II Ca (…)

w sprawie z wniosku B. G. i D. G.

przy uczestnictwie D. J., Gminy B., Przedsiębiorstwa Komunikacji Samochodowej

S.A. w B., Skarbu Państwa-Starosty B. i Powiatu B.-Powiatowego Zarządu Dróg w

B. o zasiedzenie,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 30 stycznia 2014 r.,

zażalenia wnioskodawców

na postanowienie Sądu Okręgowego w K.

z dnia 12 września 2013 r., sygn. akt II Ca (…),

uchyla zaskarżone postanowienie i przekazuje sprawę Sądowi

Okręgowemu w K. do ponownego rozpoznania, pozostawiając

temu

sądowi

zażaleniowego.

rozstrzygnięcie

o

kosztach

postępowania

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 12 września 2013 r. Sąd Okręgowy w K. odrzucił

skargę B. i D. małż. G. o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym

postanowieniem Sądu Okręgowego w K. z dnia 29 września 2009 r., sygn. akt II Ca

(…), oddalającym apelację wnioskodawców od postanowienia Sądu Rejonowego w

B. z dnia 12 maja 2009 r., sygn. akt I Ns (…), którym w sprawie z wniosku B. i D.

małż. G. przy udziale D. J., Gminy B., Przedsiębiorstwa Komunikacji Samochodowej

SA w B., Skarbu Państwa – Starosty B. i Powiatu B. – Powiatowego Zarządu Dróg w

B. oddalono wniosek w części dotyczącej nabycia przez zasiedzenie udziału

w wysokości po ½ części we współwłasności działki nr 247/2, położonej w B., przez

wnioskodawców na prawach wspólności ustawowej i D.J.

Skarga

o

wznowienie

postępowania

została

oparta

na

podstawie

przewidzianej w art. 403 § 2 k.p.c. Skarżący powołali się na nowe środki dowodowe

w postaci opinii geodezyjnej z dnia 29 maja 2013 r., opartej na materiałach

geodezyjnych sprzed wydania postanowienia, od którego została wniesiona skarga

o wznowienie, i zeznań świadków, którzy - o czym skarżący dowiedzieli się dopiero

w maju 2013 r. – posiadają informacje świadczące o samoistnym posiadaniu przez

skarżących działki stanowiącej przedmiot zasiedzenia.

Zdaniem Sądu Okręgowego nie zachodzi wskazana przez skarżących

podstawa wznowienia, ponieważ przedstawione przez nich dowody nie mają

charakteru nowych środków dowodowych w rozumieniu art. 403 § 2 k.p.c. Skarżący

mieli bowiem obiektywną możliwość skorzystania z zeznań wskazanych świadków w

poprzednim

postępowaniu.

Opinia

geodezyjna

została

zaś

wydana

po prawomocnym zakończeniu postępowania o zasiedzenie.

W zażaleniu pełnomocnicy B. i D. małż. G. zarzucili naruszenie art. 410 § 2

w związku z art. 403 § 2 k.p.c., art. 233 § 1 k.p.c., art. 328 § 2 w związku z art. 361 i

art. 406 k.p.c. i wnieśli o uchylenie zaskarżonego postanowienia bądź „o jego zmianę

przez uwzględnienie skargi o wznowienie postępowania.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Podniesione przez skarżących zarzuty wydania zaskarżonego postanowienia

z naruszeniem wskazanych w zażaleniu przepisów prawa zmierzają do wykazania,

że Sąd przedwcześnie, bez należytego wyjaśnienia przedstawionych w skardze

okoliczności uznał, iż nie zachodzi wskazana podstawa wznowienia postępowania.

Skarżącym nie można odmówić racji.

Trafnie zarzucili oni, że nie wiadomo, na jakiej podstawie Sąd uznał, że mieli

obiektywną możliwość powołania zawnioskowanego dowodu z przesłuchania

świadków w poprzednim postępowaniu, uzasadniająca przypisanie im zaniedbania

w starannym gromadzeniu materiału w postępowaniu o zasiedzenie. Nie można

podzielić stanowiska Sądu, że skarżący nie wskazali przeszkody uniemożliwiającej

im powołanie tego dowodu w poprzednim postępowaniu, w skardze podali bowiem,

że dopiero w maju 2013 r. dowiedzieli się o tym, że wskazani świadkowie posiadają

informacje istotne w sprawie. Okoliczności tłumaczące niepowołanie tego dowodu w

poprzednim postępowaniu przedstawili też w oświadczeniu dołączonym do

zażalenia. W tej sytuacji nie sposób odeprzeć zarzutu skarżących, że Sąd

z naruszeniem art. 410 § 2 k.p.c. uznał, że nie zachodzi wskazana przez nich

podstawa wznowienia postępowania (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia

30 października 2008 r., II CZ 74/08, nie publ. i z dnia 20 grudnia 2012 r., 92/12, nie

publ.).

Trafnie skarżący zarzucili również, że zdyskwalifikowanie opinii geodezyjnej z

dnia 29 maja 2013 r., jako w rozumieniu art. 403 § 2 k.p.c. nowego środka

dowodowego, pomija stanowiący podstawę tej opinii zawarty w jej pkt II materiał

geodezyjno-kartograficzny, istniejący przed wydaniem postanowienia w przedmiocie

zasiedzenia, zwłaszcza operat z 1978 r., którego skarżący - jak twierdzą – wcześniej

nie znali. Wyjaśnienia wymaga więc kwestia, czy stanowiący podstawę wydania

opinii z dnia 29 maja 2013 r. materiał geodezyjno-kartograficzny był znany biegłemu

sądowemu, który wydał opinię w sprawie o zasiedzenie i czy może on mieć wpływ

na tę opinię.

Z przedstawionych powodów Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji

postanowienia (art. 39815 § 1 i art. 108 § 2 w związku z art. 3941 § 3 k.p.c.).