III CZ 7/14 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt III CZ 7/14

POSTANOWIENIE

Dnia 27 marca 2014 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Mirosław Bączyk (przewodniczący)

SSN Iwona Koper (sprawozdawca)

SSN Krzysztof Pietrzykowski

w sprawie z wniosku A. K.

przy uczestnictwie U. T.S, M. T. i W. K.

o zmianę postanowienia o stwierdzeniu nabycia spadku z dnia 13 maja 1993 r.

w sprawie o sygn. akt I Ns …/93,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 27 marca 2014 r.,

zażalenia uczestniczki U. T.

na postanowienie Sądu Okręgowego w K.

z dnia 6 września 2013 r.,

oddala zażalenie i pozostawia rozstrzygnięcie o kosztach

postępowania

zażaleniowego

postępowanie w sprawie.

Uzasadnienie

w

orzeczeniu

kończącym

Postanowieniem z dnia 6 września 2013 r. Sąd Okręgowy w K., na skutek

apelacji wnioskodawcy, na podstawie art. 386 § 4 k.p.c. uchylił postanowienie Sądu

Rejonowego w O. z dnia 28 czerwca 2012 r. i przekazał sprawę temu Sądowi do

ponownego rozpoznania wskazując, że Sąd pierwszej instancji nie rozpoznał istoty

sprawy. Sąd Rejonowy oddalił wniosek o zmianę postanowienia z dnia 13 maja

1993 r. o stwierdzeniu nabycia spadku po zmarłym W. K. ze względu na upływ

terminu przewidzianego w art. 679 § 1 k.p.c., jednak w ocenie Sądu Okręgowego

podjętej po rozważeniu materiału dowodowego sprawy, stanowisko to nie jest

uzasadnione.

Uczestniczka postępowania U. T. zaskarżyła zażaleniem postanowienie

Sądu Okręgowego w całości. Zarzuciła naruszenie art. 233 § 1 k.p.c. poprzez

zaniechanie

przeprowadzenia

rzetelnego

postępowania

dowodowego

i

wszechstronnego zbadania materiału dowodowego zebranego w sprawie, a także

przez dowolną ocenę zgromadzonych dowodów; naruszenie art. 328 § 2 k.p.c.

przez niewskazanie przyczyn, z powodu których części dowodów odmówiono

wiarygodności i mocy dowodowej. Wskazała na sprzeczności istotnych ustaleń

Sądu z treścią zebranego w sprawie materiału dowodowego.

Wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do

ponownego

rozpoznania

Sądowi

Okręgowemu

oraz

zasądzenie

kosztów

postępowania.

W odpowiedzi na zażalenie wnioskodawca A. K. podniósł, że zarzuty

uczestniczki są sprzeczne z procesową formą instytucji zażalenia do Sądu

Najwyższego uregulowanego w art. 3941 § 11 k.p.c., która pozwala jedynie na

badanie, czy Sąd drugiej instancji mógł uchylić zaskarżone postanowienie przy

powołaniu się na przepis art. 386 § 4 k.p.c. Wniósł o oddalenie zażalenia

i zasądzenie od uczestniczki na rzecz wnioskodawcy kosztów postępowania

zażaleniowego.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zakres

kognicji

Sądu

Najwyższego

wniesionego na podstawie art. 394

§ 1

przy

rozpoznawaniu

zażalenia

k.p.c. jest ograniczony jedynie do

zbadania istnienie formalnych, procesowych podstaw wydania zaskarżonego

orzeczenia, które określa art. 386 § 2 lub § 4 k.p.c. (postanowienie Sądu

Najwyższego z dnia 7 listopada 2012 r. IV CZ 147/12, OSNC 2013 r., nr 3, poz.

41). Tak określony zakres kontroli nie obejmuje oceny zasadności roszczeń ani

merytorycznego badania stanowiska prawnego sądu drugiej instancji, jak również

badania prawidłowości zastosowania przepisów prawa procesowego, które nie

odnoszą się ściśle do wskazanych w art. 386 § 2 i § 4 k.p.c. podstaw

uzasadniających uchylenie orzeczenia sądu pierwszej instancji. Sąd Najwyższy

uwzględnia zażalenie, jeżeli stwierdzi błędne zakwalifikowanie przez sąd

odwoławczy określonej sytuacji procesowej, jako odpowiadającej powołanej w

zaskarżonym wyroku podstawie kasatoryjnej.

W okolicznościach niniejszej sprawy słusznie Sąd Okręgowy przyjął,

że w następstwie bezpodstawnego uznanie przez Sąd Rejonowy istnienia

przesłanki unicestwiającej żądanie w postaci upływu terminu przewidzianego w art.

679 § 1 k.p.c., doszło do oddalenia wniosku mimo nierozpoznania istoty sprawy

w rozumieniu art. 386 § 4 k.p.c.

Nie może odnieść skutku zażalenie uczestniczki, w którym skarżąca

zarzucając naruszenie przepisów postępowania, nie podnosi zarzutu naruszenia

art. 386 § 4 k.p.c. i nie kwestionuje oceny Sądu Okręgowego, odnośnie do

nierozpoznania istoty sprawy przez Sąd pierwszej instancji.

Z tych względów na podstawie art. 39814 w zw. z art. 3941 § 3 k.p.c. i art.

108 § 2 w zw. z art. 39821 k.p.c. orzeczono jak sentencji.

es