III CZ 69/06 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt III CZ 69/06

POSTANOWIENIE

Dnia 24 listopada 2006 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Józef Frąckowiak (przewodniczący, sprawozdawca)

SSN Iwona Koper

SSN Krzysztof Pietrzykowski

w sprawie z powództwa T.S.

przeciwko Z.J.

o ustalenie nieważności umowy pożyczki,

po rozpoznaniu w Izbie Cywilnej na posiedzeniu niejawnym

w dniu 24 listopada 2006 r.,

zażalenia pozwanego na postanowienie Sądu Apelacyjnego

z dnia 22 maja 2006 r., sygn. akt [...],

oddala zażalenie.

Uzasadnienie

Zaskarżonym

postanowieniem

Sąd

Apelacyjny

sprawdził

wartość

zaskarżenia wskazaną w skardze kasacyjnej pozwanego Z.J. od wyroku tego Sądu

z dnia 7 marca 2006 r., ustalił tę wartość na kwotę 5 000 zł i odrzucił wspomnianą

skargę kasacyjną. W uzasadnieniu swojego stanowiska Sąd Apelacyjny wskazał,

że wprawdzie przedmiotem rozstrzygnięcia Sądu Okręgowego był spór o prawa

majątkowe warte 80 tys. zł, to w związku z tym, że pozwany zaskarżył wyrok tego

Sądu tylko w części dotyczącej umowy pożyczki na kwotę 5 tys. zł i Sąd

Apelacyjny orzekał tylko w tej sprawie, umarzając postępowanie co do umowy

dotyczącej przeniesienia własności, przedmiotem zaskarżenia w skardze kasacyjne

była tylko sprawa ważności umowy pożyczki na kwotę 5 tys. zł. W tej sytuacji Sąd

Apelacyjny uznał, że skarga kasacyjna nie przysługuje pozwanemu, gdyż wartość

przedmiotu zaskarżenia była znacznie niższa niż 50 tys. zł.

W zażaleniu pozwany twierdząc, że skarga kasacyjna dotyczy obu umów,

o ważności których rozstrzygał Sąd Okręgowy, wnosił o uchylenie zaskarżonego

postanowienia.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Wbrew twierdzeniem skarżącego, Sąd Apelacyjny miał prawo sprawdzić

wartość przedmiotu zaskarżenia. Jeżeli bowiem w piśmie procesowym z dnia

19 listopada 2005 r., pozwany ograniczył zakres apelacji i zaskarżył orzeczenie

Sądu Okręgowego tylko w części dotyczącej umowy pożyczki na kwotę 5 tys. zł, co

doprowadziło

w

konsekwencji

do

umorzenia

postępowania

apelacyjnego

w pozostałym zakresie, to w sytuacji gdy w skardze kasacyjnej pozwany oznaczył

wartość zaskarżenia na 80 tys. zł, powstała istotna wątpliwość jaka jest rzeczywista

wartość zaskarżenia. W takiej sytuacji, mając na względzie, że o dopuszczalności

skargi kasacyjnej decyduje między innymi wartość przedmiotu zaskarżenia, która

nie może być niższa niż 50 tys. zł (art. 3982 § 1 k.p.c.), Sąd Apelacyjny był

uprawniony

aby

z

urzędu

sprawdzić

wartość

przedmiotu

zaskarżenia

(zob. postanowienie SN z dnia 2 kwietnia 1998 r., II UZ 24/98, OSNP 1999/8/291).

Stanowisko Sądu Apelacyjnego nie budzi zastrzeżeń, gdy chodzi o samo

rozstrzygniecie. Sąd, dokonując sprawdzenia wartości przedmiotu zaskarżenia nie

mógł inaczej odczytać treści pisma pozwanego z dnia 19 listopada 2005 r., gdyż był

w tym względzie związany wyrokiem tego Sądu, w którym umorzono postępowanie

apelacyjne w części przedmiotu sporu ponad 5 tys. zł. W tej sytuacji prawidłowo

ustalił, że wbrew twierdzeniom pozwanego, rzeczywista wartość zaskarżenia

w skardze kasacyjnej wynosiła 5 tys. zł. W tej sytuacji zgodnie z 398 6 § 2 k.p.c.

w związku z art. 3982 § 1 k.p.c. był w pełni uprawniony do odrzucenia skargi

kasacyjnej pozwanego.

Mając na względzie, że zarzuty podniesione w zażaleniu okazały się

nieuzasadnione Sąd Najwyższy, na podstawie art. art. 398 14 w związku z art. 3941

§ 3 k.p.c., orzekł jak w sentencji.