III CZ 68/11 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt III CZ 68/11

POSTANOWIENIE

Dnia 30 listopada 2011 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Jacek Gudowski (przewodniczący)

SSN Katarzyna Tyczka-Rote

SSA Roman Dziczek (sprawozdawca)

w sprawie z powództwa Iwo L.

przeciwko Andrzejowi D.

o zapłatę,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 30 listopada 2011 r.,

zażalenia powoda na postanowienie o kosztach zawarte

w wyroku Sądu Okręgowego

z dnia 29 kwietnia 2011 r.,

oddala zażalenie.

Uzasadnienie

Sąd Okręgowy wyrokiem z dnia 29 kwietnia 2011 r. rozpoznając sprawę z

powództwa Iwo L. przeciwko Andrzejowi D. o zapłatę, na skutek apelacji

pozwanego oddalił apelację i zasądził od pozwanego na rzecz powoda kwotę

3 698,02 zł tytułem kosztów postępowania apelacyjnego, na podstawie art. 98

k.p.c.

W zażaleniu na zawarte w przywołanym wyroku postanowienie o kosztach

procesu w postępowaniu apelacyjnym powód zarzucił, że Sąd drugiej instancji,

z naruszeniem art. 98 § 1 i 2 oraz art. 108 § 1 k.p.c., nie zasądził od pozwanego na

jego rzecz poniesionych przez niego kosztów wynagrodzenia biegłego sądowego

w postępowaniu przed Sądem Rejonowym. Wskazał, że w wyroku Sądu pierwszej

instancji z dnia 1 marca 2010 r. w punkcie trzecim, w przedmiocie rozliczenia

kosztów sporządzonych w sprawie opinii przez biegłego sądowego Sąd ten

postanowił zarządzić wydanie odrębnego postanowienia, ale dotychczas tego nie

uczynił. A skoro tak, zdaniem powoda, Sąd drugiej instancji oddalając apelację

pozwanego powinien był zasądzić na rzecz powoda nie tylko koszty postępowania

apelacyjnego, lecz całość kosztów procesu, stosownie do powołanych w zażaleniu

przepisów postępowania.

Sąd Najwyższy zaważył, co następuje:

Zgodnie z art. 394¹ § 1 pkt 2 k.p.c., dodanym przez ustawę z dnia 19 marca

2009 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 69,

poz. 592), zażalenie do Sądu Najwyższego przysługuje także na postanowienie

sądu drugiej instancji co do kosztów procesu, które nie były przedmiotem

rozstrzygnięcia sądu pierwszej instancji. To oznacza również zbadanie, jak trafnie

podnosi powód w zażaleniu, prawidłowości wyliczenia i zasądzenia przez Sąd

drugiej instancji kosztów, choćby Sąd nie orzekł o oddaleniu wniosku strony

o przyznanie kosztów procesu w części nieuwzględnionej (por. uchwały Sądu

Najwyższego: z dnia 11 grudnia 1972 r., III PZP 14/72, OSNC 1972, nr 12, poz. 215

i z dnia 30 listopada 2011 r., III CZP 69/11, Biul. SN 2011, nr 12, s. 16 - 17).

Dokonując takiej oceny w granicach zaskarżenia zażaleniem (art. 378 § 1

w zw. z art. 39821 i art. 394¹ § 3 k.p.c.) należało uznać, że jest ono pozbawione

usprawiedliwionych podstaw.

W myśl art. 108 § 1 k.p.c. sąd rozstrzyga o kosztach w każdym orzeczeniu

kończącym sprawę w instancji. Tak też uczynił Sąd Okręgowy. Oddalając apelację

pozwanego Sąd drugiej instancji orzekł jednocześnie o kosztach postępowania

w instancji odwoławczej, w całości obciążając nimi pozwanego, stosownie do

reguły odpowiedzialności za wynik procesu (art. 98 k.p.c.), w wysokości, której

powód w zażaleniu nie kwestionował.

Zarzuty

zażalenia

sprowadzają

się

do

kwestionowania

nieobjęcia

orzeczeniem o kosztach procesu przez Sąd Okręgowy, poniesionych przez powoda

wydatków na biegłego sądowego przed Sądem Rejonowym. Rozstrzygnięcie w tym

zakresie Sądu pierwszej instancji podlegało jednak – czego zdaje się nie zauważać

powód – oddzielnemu zaskarżeniu, stosownie do art. 394 § pkt 9 k.p.c. (z którego

powód nie skorzystał) i nie stanowiło przedmiotu kontroli instancyjnej w ramach

zaskarżenia apelacją pozwanego. Wskazane wydatki przed Sądem pierwszej

instancji

nie

należały

do

kosztów

sądowych

poniesionych

przez

stronę

w postępowaniu apelacyjnym. Jako takie nie podlegały rozliczeniu w instancji

odwoławczej w ramach rozstrzygania o apelacji pozwanego i o kosztach, na

podstawie art. 108 § 1 w zw. z art. 98 i art. 391 § k.p.c.

Z tych względów, na podstawie art. 39814 w zw. z art. 3941 § 3 k.p.c., Sąd

Najwyższy orzekł jak w sentencji.