III CZ 66/10 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt III CZ 66/10

POSTANOWIENIE

Dnia 18 marca 2011 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Jacek Gudowski (przewodniczący)

SSN Dariusz Dończyk

SSN Barbara Myszka (sprawozdawca)

w sprawie ze skargi D. C.

o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego

postanowienia Sądu Okręgowego w T.

z dnia 4 września 2008 r.,

wydanego w sprawie z wniosku D. C.

przy uczestnictwie G. D., W. T. i Zrzeszenia Właścicieli Nieruchomości w T.

o zmianę zarządcy,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 18 marca 2011 r.,

zażalenia D. C. na postanowienie Sądu Okręgowego w T.

z dnia 14 października 2010 r.,

oddala zażalenie.

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 14 października 2010 r. Sąd Okręgowy w T. –

powołując się na przepisy art. 4246 § 3 w związku z art. 4245 § 2 i 126 § 3 k.p.c. –

odrzucił skargę D. C. o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego

postanowienia tego Sądu z dnia 4 września 2008 r., wydanego w sprawie z

wniosku skarżącego przy uczestnictwie G. D., W. T. i Zrzeszenia Właścicieli

Nieruchomości w T. o zmianę zarządcy, opatrzonej sygnaturą I Ca 168/08.

Sąd Okręgowy stwierdził, że skarga została wniesiona przez adwokata, który

nie dołączył do niej pełnomocnictwa, a po wezwaniu do usunięcia tego braku

przedłożył pełnomocnictwo do występowania w imieniu skarżącego przed Sądem

Okręgowym w T. w sprawie oznaczonej sygnaturą I Ca 168/08 oraz „w instancjach

właściwych w tej sprawie, jak również w postępowaniu egzekucyjnym”. Wskazany

zakres pełnomocnictwa nie obejmuje postępowania przed Sądem Najwyższym

wywołanego wniesieniem skargi, a tym samym nie dotyczy również czynności

procesowych

związanych

z

postępowaniem

przed

Sądem

Najwyższym,

podejmowanych przed Sądem Okręgowym. Zachodzą zatem podstawy, by

stwierdzić, że brak formalny skargi nie został usunięty w terminie, co skutkuje jej

odrzuceniem.

W zażaleniu skarżący zarzucił naruszenie art. 126 § 3 w związku z art. 424 5

§ 2 k.p.c. przez przyjęcie, że nie przedłożył właściwego pełnomocnictwa, art. 424 6

§ 3 k.p.c. przez odrzucenie skargi pomimo usunięcia wskazanych braków

w terminie, art. 130 § 3 k.p.c. przez odrzucenie skargi pomimo usunięcia jej braków,

i art. 90 pkt 1 k.p.c. przez bezpodstawne ograniczenie zakresu udzielonego

pełnomocnictwa. W konkluzji wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Żalący ma rację podnosząc, że pismo Sądu Okręgowego z dnia 16 września

2010 r., wzywające do usunięcia braku pełnomocnictwa, zostało opatrzone

sygnaturą właściwą dla sprawy, w której zapadło zaskarżone postanowienie (k. 15).

To trafne spostrzeżenie pozostaje jednak bez znaczenia dla oceny zasadności

zażalenia.

Jak wyjaśnił Sąd Najwyższy w uchwale składu siedmiu sędziów z 5 czerwca

2008 r., III CZP 142/07 (OSNC 2008, nr 11, poz. 122), skarga o stwierdzenie

niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia, przewidziana w art. 4241 i nast.

k.p.c., jest szczególnym środkiem zaskarżenia, który wszczyna nową, odrębną

sprawę, toczącą się przed Sądem Najwyższym, a celem postępowania wszczętego

skargą

jest

wyłącznie

kontrola

legalności

zaskarżonego

orzeczenia.

W

konsekwencji, pełnomocnictwo procesowe udzielone w sprawie zakończonej

zaskarżonym orzeczeniem nie obejmuje z samego prawa uprawnienia do

wniesienia odnośnej skargi.

Żalący przedłożył w wyznaczonym terminie pełnomocnictwo, lecz jego

zakres został ograniczony do zastępstwa mocodawcy przed Sądem Okręgowym

w T. w sprawie sygn. akt I Ca 168/08 oraz „w instancjach właściwych w tej sprawie,

jak również w postępowaniu egzekucyjnym”. Analiza treści pełnomocnictwa nie

pozostawia wątpliwości co do tego, że nie dotyczy ono postępowania przed Sądem

Najwyższym w sprawie ze skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem

prawomocnego orzeczenia.

Uszło uwagi żalącego, że sprawa ze skargi o stwierdzenie niezgodności

z prawem

prawomocnego

orzeczenia

toczy

się

wyłącznie

przed

Sądem

Najwyższym, w związku z czym w sprawie takiej nie może być mowy o dalszych

właściwych instancjach. Sąd, który wydał zaskarżone orzeczenie, nie jest właściwy

do rozpoznania skargi, a jedynie do dokonania określonych czynności procesowych

związanych z postępowaniem przed Sądem Najwyższym, co wynika wyraźnie

z przepisów art. 4241 - 42412 k.p.c.

W sytuacji, w której zakres umocowania został ograniczony do postępowania

przed Sądem Okręgowym, kwestia powołania w treści pełnomocnictwa błędnej

sygnatury akt ma znaczenie drugorzędne. Uszło natomiast uwagi żalącego, że

w złożonym pełnomocnictwie nie oznaczył przedmiotu sprawy, której ma ono

dotyczyć, nazywając ją jedynie sprawą „własną”.

Konkludując, trzeba stwierdzić, że Sąd Okręgowy dokonał niewadliwej oceny

treści przedłożonego pełnomocnictwa.

Z tych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 39814 w związku z art.

3941 § 3 k.p.c. postanowił, jak w sentencji.