III CZ 65/12 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt III CZ 65/12

POSTANOWIENIE

Dnia 27 września 2012 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Dariusz Dończyk (przewodniczący)

SSN Irena Gromska-Szuster

SSN Maria Szulc (sprawozdawca)

w sprawie z powództwa R. K. i E. K.

przeciwko W. B.

przy uczestnictwie interwenienta ubocznego po stronie pozwanego - Firmy

Handlowo-Usługowej G. & S. sp. j. w Z.

o nakazanie,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 27 września 2012 r.,

zażalenia powodów na postanowienie Sądu Okręgowego

z dnia 9 maja 2012 r.,

oddala zażalenie.

Uzasadnienie

Zaskarżonym postanowieniem Sąd Okręgowy zmienił postanowienie Sądu

Okręgowego z dnia 9 maja 2012 r. w przedmiocie kosztów postępowania

apelacyjnego w ten sposób, że na podstawie art. 100 k.p.c. stosunkowo je rozdzielił

i zasądził od powodów na rzecz pozwanego kwotę 690 złotych oraz rozstrzygnął o

kosztach postępowania zażaleniowego przed Sądem Najwyższym.

W zażaleniu na to postanowienie powodowie zarzucili naruszenie art. 386

§ 4 w zw. z art. 397 § 2, art. 100 k.p.c. i art. 328 § 2 i wnieśli o jego uchylenie i

przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów

postępowania zażaleniowego.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Prawidłowość

apelacyjnego

jest

Sąd Najwyższy

rozstrzygnięcia

przedmiotem

uchylając

w

przedmiocie

kosztów

postępowania

kontroli

Sądu

Najwyższego.

postanowienie

Sądu

Okręgowego

ponownej

poprzednie

i przekazując sprawę w tym zakresie do ponownego rozpoznania wskazał,

że wyjaśnienia

wymaga

kwestia,

czy

powodowie

istotnie

ulegli

jedynie

w nieznacznej części swego żądania. Ponownie rozpoznając sprawę, Sąd

Okręgowy, mając na uwadze zakres zmiany wyroku sądu pierwszej instancji

dokonanej przez sąd drugiej instancji, przyznał rację pozwanemu, że powodowie

wygrali postępowanie apelacyjne w 40%. W konsekwencji uznał, że zważywszy

na poniesienie przez nich kosztów tego postępowania w kwocie 1200 zł i przez

pozwanego w kwocie 1950 zł, po wzajemnym rozliczeniu powodowie powinni

zwrócić pozwanemu kwotę 690 zł.

Nietrafny są zarzuty naruszenia art. 328 § 1 k.p.c. oraz art. 386 § 4 w zw.

z art. 397 § 2 k.p.c. Pewna lakoniczność uzasadnienia sama przez się nie jest

równoznaczna z naruszeniem tych przepisów, skoro uzasadnienie zawiera

wymagane elementy i pozwala na poddanie zaskarżonego postanowienia kontroli

w postępowaniu zażaleniowym z punktu widzenia zarzutu naruszenia art. 100 k.p.c.

podniesionego przez skarżących.

Sąd Okręgowy podzielił wprawdzie stanowisko pozwanego co do oceny

zakresu, w jakim powodowie wygrali proces, niemniej odwołał się do zakresu

dokonanej zmiany wyroku Sądu pierwszej instancji. Merytoryczna ocena roszczenia

powoda pozostawała w gestii Sądu rozpoznającego apelację, a zatem decydujący

jest zakres zaskarżenia i dokonanej zmiany oraz motywy tego rozstrzygnięcia.

Wbrew twierdzeniom skarżących pozwany, zaskarżając wyrok w całości, podniósł

w apelacji także argumenty co do wadliwości rozstrzygnięcia nakazującego

lakierowanie całej powłoki lakierowej, kwestionując obowiązek lakierowania powłoki

wewnątrz pojazdu oraz drzwi lewych tylnych. Sentencja wyroku oraz motywy sądu

odwoławczego wskazują, że uznał on za nieuzasadnione lakierowanie powierzchni

powłoki wewnątrz pojazdu i płyty podłogowej oraz drzwi lewych tylnych.

W toku procesu nie była określana, z uwagi na treść żądania, wartość kosztów

lakierowania poszczególnych elementów pojazdu. Określenie zatem proporcji,

w jakich strony wygrały proces, musi mieć odniesienie do uwzględnionego zakresu

naprawy co, jak należy sądzić, nie pozostało bez wpływu na treść ugody zawartej

pomiędzy stronami po zakończeniu procesu, określającej jako ekwiwalent

orzeczonych kosztów naprawy kwotę 3500 złotych.

Zważywszy na powyższe orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 39814

k.p.c. w zw. z art. 3941 § 3 k.p.c.