III CZ 65/05 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt III CZ 65/05

POSTANOWIENIE

Dnia 4 sierpnia 2005 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Gerard Bieniek (przewodniczący)

SSN Irena Gromska-Szuster (sprawozdawca)

SSN Maria Grzelka

w sprawie z wniosku Z. N.

przy uczestnictwie G. N., S. N., M. P., M. Ł., Z. Ł. i Spółki D.(…) we wsi W. o

ustanowienie drogi koniecznej, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie

Cywilnej w dniu 4 sierpnia 2005 r., zażalenia uczestnika G. N. na postanowienie Sądu

Okręgowego w Z. z dnia 17 maja 2005 r., sygn. akt I Ca (…),

oddala zażalenie.

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 28 kwietnia 2005 r. Sąd Okręgowy w Z. odrzucił kasację

uczestnika postępowania G. N. od postanowienia tego Sądu z dnia 27 stycznia 2005 r.

dotyczącego ustanowienia drogi koniecznej stwierdzając, że została wniesiona przez

adwokata bez uiszczenia stałej opłaty sądowej.

Zażalenie pełnomocnika uczestnika na to postanowienie, wniesione także bez

uiszczenia wpisu sądowego, zostało odrzucone przez Sąd Okręgowy w Z. zaskarżonym

postanowieniem z dnia 17 maja 2005 r. ze wskazaniem, iż zażalenie to podlega opłacie

ułamkiem wpisu stałego w wysokości 1/5 tego wpisu, co stanowi także wpis stały w

rozumieniu art. 17 ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych, a zatem nie

uiszczenie tego wpisu przez adwokata prowadzi do odrzucenia zażalenia.

W zażaleniu na powyższe postanowienie pełnomocnik uczestnika zarzucił, iż

odrzucenie oczywiście uzasadnionej kasacji i zażalenia z powodu drobnych braków

formalnych wywołanych chorobą adwokata i przez niego uzupełnionych, narusza prawo,

przeczy względom słuszności i zamyka uczestnikowi drogę do dochodzenia swoich racji

w postępowaniu sądowym. Wnosił o uchylenie zaskarżonego postanowienia.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Z uwagi na to, że zaskarżone kasacją orzeczenie zapadło przed dniem 6 lutego

2005 r., do złożenia (i rozpoznania) kasacji stosuje się, zgodnie z art. 3 ustawy z dnia 22

grudnia 2004 r. o zmianie ustawy- kodeks postępowania cywilnego oraz ustawy - prawo

o ustroju sądów powszechnych (Dz. U. z 2005 r. Nr 13, poz. 98), przepisy kodeksu

postępowania cywilnego w brzmieniu sprzed nowelizacji.

Zażalenie jest oczywiście bezzasadne. Zgodnie z wymogami procedury cywilnej,

każdy środek odwoławczy musi spełniać określone wymagania formalne, których brak

wywołuje wskazane w ustawie skutki procesowe. Jednym z takich wymogów,

uregulowanych w przepisach ustawy z dnia 13 czerwca 1967 r. o kosztach sądowych w

sprawach cywilnych (j.t: Dz. U. z 2002 r. Nr 9, poz. 88 ze zm.) jest obowiązek uiszczenia

opłaty sądowej od wnoszonego środka odwoławczego. Zgodnie z art. 17 tej ustawy, nie

uiszczenie przez wnoszącego środek zaskarżenia adwokata lub radcy prawnego wpisu

stałego pobieranego od tego środka, powoduje jego odrzucenie wprost, bez wzywania

do usunięcia tego braku. Przepis ten ma na celu przyspieszenie i uproszczenie

postępowania międzyinstancyjnego i jest wyrazem przekonania ustawodawcy, że od

profesjonalnego pełnomocnika procesowego można wymagać znajomości przepisów

prawa ustalających stałe wpisy sądowe w określonych sprawach i uiszczenia takiego

wpisu

przy

wnoszeniu

przewodniczącego

do

środka

odwoławczego,

uzupełnienia

braku

bez

fiskalnego.

uprzedniego

Zgodnie

wezwania

z utrwalonym

stanowiskiem Sądu Najwyższego, wniesienie przez adwokata lub radcę prawnego

nieopłaconego zażalenia, od którego pobiera się ułamkową część wpisu stałego, także

podlega odrzuceniu, bez wzywania do uiszczenia opłaty (porównaj między innymi

uchwałę tego Sądu z dnia 13 września 2000 r. III CZP 34/00, OSNC 2001/1/4).

Odrzucenie środka odwoławczego z powodu nie sprostania przez adwokata

powyższym wymaganiom, nie może w żadnym wypadku uzasadniać zarzutu

pozbawienia strony możliwości dochodzenia swych racji w postępowaniu w drugiej

instancji, jak również naruszenia prawa i względów słuszności. Stawianie takiego

zarzutu przez adwokata, który uchybił swoim obowiązkom ustawowym i z naruszeniem

art. 17 uksc nie uiścił wpisu stałego od wnoszonego środka odwoławczego oraz

określanie tego uchybienia jako „drobnego uchybienia formalnego”, które nie powinno

prowadzić do odrzucenia środka odwoławczego i powoływanie się na późniejsze

uzupełnienie tego braku - musi być uznane za pozbawione jakiejkolwiek podstawy

prawnej i świadczące o pomijaniu przez skarżącego podstawowych zasad odnoszących

się do regulacji prawnych dotyczących środków odwoławczych.

Z tych wszystkich względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 39814 w zw. z art.

3941 § 3 k.p.c. oddalił zażalenie.