III CZ 64/10 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt III CZ 64/10

POSTANOWIENIE

Dnia 21 grudnia 2010 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Krzysztof Strzelczyk (przewodniczący, sprawozdawca)

SSN Dariusz Zawistowski

SSA Maria Szulc

w sprawie z powództwa Rzymskokatolickiej Parafii pod wezwaniem

Św. Andrzeja Apostoła w O.

przeciwko Gminie O.

o zapłatę,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 21 grudnia 2010 r.,

zażalenia powoda na postanowienie o kosztach zawarte

w wyroku Sądu Apelacyjnego

z dnia 22 grudnia 2009 r.,

oddala zażalenie.

Uzasadnienie

Sąd Apelacyjny w sprawie z powództwa Rzymskokatolickiej Parafii pod

wezwaniem Św. Andrzeja Apostoła w O. przeciwko Gminie O. o zapłatę po

rozpoznaniu apelacji strony pozwanej od wyroku Sądu Okręgowego

z dnia 29

stycznia 2009 r., wyrokiem z dnia 22 grudnia 2009 r. w pkt 4 zasądził od strony

pozwanej na rzecz strony powodowej kwotę 5.500 zł tytułem kosztów postępowania

apelacyjnego wskazując w uzasadnieniu jako podstawę rozstrzygnięcia art. 98

k.p.c. w zw. z § 12 ust. 1 pkt 2 w zw. z § 6 ust. 7 w zw. z § 2 ust. 1 rozporządzenia

Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności

radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej

udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu.

Strona powodowa wniosła zażalenie na postanowienie zawarte w pkt 4

powyższego wyroku wnosząc o jego zmianę przez „zastąpienie kwoty 5.500 zł

kwotą 32.475, 22 zł i zasądzenie na jego rzecz od pozwanego kosztów

postępowania zażaleniowego”. W uzasadnieniu wskazano, że Sąd drugiej instancji

zasądził na rzecz powoda od pozwanego koszty postępowania apelacyjnego

według stawki minimalnej w kwocie 5.500 zł w sytuacji, gdy powód przedłożył na

pierwszej rozprawie apelacyjnej spis kosztów procesu na kwotę 32.475, 22 zł

przyjmując koszty zastępstwa w wysokości sześciokrotnej stawki minimalnej

ustalonej w umowie z dnia 12.05.2008 r. Zdaniem skarżącego Sąd Apelacyjny

powinien był przyjąć wysokość wynagrodzenia w wysokości ustalonej w tej umowie,

gdyż umowa ta jest wiążąca, bowiem powód na jej podstawie ma wypłacić koszty

zastępstwa pełnomocnika w wysokości sześciokrotnej stawki minimalnej. Skarżący

wskazał

nadto,

precedensowa,

że

wbrew

stanowisku

skomplikowana

i

Sądu

wymagała

Apelacyjnego

znacznego

sprawa

nakładu

była

pracy

pełnomocnika, a więc brak było podstaw do obniżenia wynagrodzenia do stawki

minimalnej.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Według art. 98 § 3 w zw. z art. 99 k.p.c. do niezbędnych kosztów procesu

strony reprezentowanej przez radcę prawnego zalicza się wynagrodzenie, jednak

nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach i wydatki jednego

radcy prawnego, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez sąd osobistego

stawiennictwa strony. Zgodnie zaś z art. 109 § 2 zd. 2 k.p.c. przy ustalaniu

wysokości kosztów poniesionych przez stronę reprezentowaną przez pełnomocnika

będącego radcą prawnym, sąd bierze pod uwagę niezbędny nakład pracy

pełnomocnika oraz czynności podjęte przez niego w sprawie, a także charakter

sprawy

i

wkład

pełnomocnika

w

przyczynienie

się

do

jej

wyjaśnienia

i rozstrzygnięcia.

Stawki opłat za czynności radców prawnych, o których mowa w art. 98 § 3

k.p.c. określa rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r.

w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb

Państwa

kosztów

pomocy

prawnej

udzielonej

przez

radcę

prawnego

ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 – cyt. dalej jako

„rozporządzenie”). Według § 2 rozporządzenia podstawę zasądzenia opłaty,

stanowią stawki minimalne określone w rozdziałach 3-4 rozporządzenia, przy czym

opłata ta nie może być wyższa niż sześciokrotna stawka minimalna ani przekraczać

wartości przedmiotu sprawy. Paragraf 2 rozporządzenia, który w istocie stanowi

powtórzenie zd. 2 art. 109 § 2 k.p.c. wskazuje nadto, że sąd zasądzając opłatę za

czynności radcy prawnego z tytułu zastępstwa prawnego, bierze pod uwagę

niezbędny nakład pracy pełnomocnika, a także charakter sprawy i wkład pracy

pełnomocnika w przyczynienie się do jej wyjaśnienia i rozstrzygnięcia.

W świetle powyższego nie ulega wątpliwości, że podstawę zasądzenia

opłaty stanowią stawki minimalne określone w rozporządzeniu. Przepisy dają

jednak sądowi „możność” podwyższenia przedmiotowej opłaty, a jednocześnie

określają jej maksymalną wysokość oraz kryteria, którymi sąd powinien się

kierować. Zasadą jest zatem, że sąd zasądza opłatę według stawki minimalnej,

natomiast jeżeli przemawia za tym niezbędny nakład pracy pełnomocnika,

charakter sprawy oraz jego wkład w przyczynienie się do jej wyjaśnienia

i rozstrzygnięcia, wówczas sąd może zasądzić opłatę wyższą, która nie może

jednak przewyższyć sześciokrotnej stawki minimalnej ani wartości przedmiotu

sprawy.

Należy zgodzić się z Sądem drugiej instancji, że w niniejszej sprawie brak

było podstaw do zasądzenia opłaty za czynności radcy prawnego w postępowaniu

apelacyjnym, w wysokości przewyższającej stawkę minimalną. Nie przemawiał za

tym nakład pracy pełnomocnika strony powodowej, którego czynności ograniczyły

się do sporządzenia dwóch krótkich pism procesowych, w tym odpowiedzi na

apelację strony pozwanej, uczestnictwa w rozprawie apelacyjnej w dniu

20 października 2009 r. i w dniu 16 grudnia 2009 r., zapoznania się, w związku

z niniejszą sprawą, z aktami postępowania administracyjnego prowadzonego przed

Starostą O., prowadzenia stosownej korespondencji i dokonywania czynności o

charakterze biurowym. Za podwyższeniem opłaty nie przemawiają również

pozostałe kryteria wskazane w art. 109 § 2 zd. 2 k.p.c. Niniejsza sprawa nie należy

bowiem do spraw skomplikowanych ani pod względem prawnym, ani pod

względem faktycznym. Postępowanie dowodowe przed Sądem drugiej instancji

ograniczyło się do przeprowadzenia dowodów z kilku dokumentów wskazanych

przez strony. Zważyć też należy, że Sąd drugiej instancji oddalając apelację strony

pozwanej w całości podzielił ustalenia faktyczne dokonane przez Sąd pierwszej

instancji oraz dokonaną przez tenże Sąd ocenę prawną dochodzonego roszczenia.

Pełnomocnik powoda wprawdzie ustosunkował się w odpowiedzi na apelację strony

pozwanej do podniesionych w apelacji zarzutów nie mniej jednak uczynił to w

sposób lakoniczny, zaś przytoczona przez niego argumentacja nie wniosła niczego

nowego do sprawy i była tylko odzwierciedleniem dotychczas zajmowanego przez

stronę stanowiska.

Mając powyższe na uwadze Sąd Najwyższy na podstawie art. 394 1 § 3

w zw. z art. 39814 k.p.c. orzekł jak w sentencji.

jz