III CZ 62/13 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt III CZ 62/13

POSTANOWIENIE

Dnia 22 stycznia 2014 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Hubert Wrzeszcz (przewodniczący, sprawozdawca)

SSN Mirosław Bączyk

SSN Anna Owczarek

w sprawie ze skargi D. S. o wznowienie postępowania

w sprawie z powództwa D. S.

przeciwko E. S.

o ochronę dóbr osobistych,

zakończonej prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego w […]

z dnia 10 lutego 2009 r., po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie

Cywilnej

w dniu 22 stycznia 2014 r.,

zażalenia powódki na postanowienie Sądu Apelacyjnego w […]

z dnia 21 maja 2013 r.,

I. oddala zażalenie;

II. przyznaje radcy prawnemu K. P. od Skarbu Państwa - Sądu

Apelacyjnego kwotę 270 (dwieście siedemdziesiąt) zł

tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej

skarżącej

z urzędu

w

postępowaniu

zażaleniowym,

podlegające podwyższeniu o należny podatek od towarów i

usług.

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 21 maja 2013 r. Sąd Apelacyjny odrzucił skargę D.

S. o wznowienie postępowania w sprawie z powództwa D. S. przeciwko E. S. o

ochronę dóbr osobistych, zakończonej prawomocnym wyrokiem Sąd Apelacyjnego

z dnia 10 lutego 2009 r., sygn. akt I ACa …/09, ponieważ nie została ona oparta na

ustawowej podstawie wznowienia, a ponadto została wniesiona po upływie terminu

określonego w art. 407 § 1 k.c.

Zdaniem Sądu przytoczone w skardze okoliczności nie uzasadniają

wznowienia postępowania na podstawie art. 402 pkt 2 k.p.c. z powodu pozbawienia

D. S. możności działania w sprawie. Poza tym skarga złożona w Sądzie w dniu 8

marca 2013 r. została wniesiona po upływie terminu przewidzianego w art. 407 § 1

k.p.c. D. S. o wyroku Sądu drugiej instancji dowiedziała się bowiem w dniu jego

wydania, tj. dnia 10 lutego 2009 r., termin do wniesienia skargi o wznowienie

postępowania upłynął zatem dnia 10 maja 2009 r.

W zażaleniu skarżąca zarzuciła, że postanowienie zostało wydane

z naruszeniem art. 407 § 1 w związku z art. 403 § 2 k.p.c. oraz art. 410 k.p.c.

i wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy

do ponownego rozpoznania.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Z treści skargi o wznowienie postępowania wynika, że wnosząca

ją domagała się wznowienia postępowania z powodu nieważności postępowania

przed Sądem Okręgowym w K. w sprawie prowadzonej pod sygnaturą I C …/08.

Świadczy o tym jednoznacznie zamieszczony po przedstawieniu okoliczności –

zdaniem wnoszącej skargę – uzasadniających podstawę z art. 402 pkt 2 k.p.c.

zwrot „wobec powyższego postępowanie w I instancji było nieważne”. W celu

uzasadnienia tej podstawy D. S. podniosła, że w postępowaniu toczącym się z jej

powództwa przeciwko Skarbowi Państwa - Sądowi Okręgowemu w K. (sygn. akt I C

1…/11) zeznający w dniu 17 stycznia 2013 r. sędzia S. R., który prowadził sprawę I

C …/08, stwierdził, że nie posiadał specjalistycznej wiedzy, aby osądzić sprawę.

Mimo tego nie powołał biegłego dla wyjaśnienia kwestii wymagających wiadomości

specjalnych. Ponadto zarzuciła, że Sąd Okręgowy nie pouczył jej o obowiązku

powoływania dowodów w sprawie.

Oceniając te okoliczności z punktu widzenia wskazanej przez D. S. podstawy

wznowienia postępowania, Sąd Apelacyjny uznał, że nie zachodzi przewidziana w

art. 402 pkt 2 k.p.c. podstawa wznowienia w postaci pozbawienia strony możności

działania. Nie stanowi bowiem w rozumieniu przytoczonego przepisu pozbawienia

strony możliwości działania pominięcie przez sąd wskazanego przez stronę środka

dowodowego

albo

niezgłoszenie

przez

samą

stronę

dowodu

wskutek

niedostrzeżenia jego znaczenia w sprawie. Uchybienie art. 5 k.p.c. mogłoby

natomiast uzasadniać wznowienie postępowania gdyby spowodowało pozbawcie

strony możności działania. Tymczasem z analizy akt sprawy nie wynika, aby taka

sytuacja zaistniał w sprawie.

Odrzucenie skargi o wznowienie postępowania z tego powodu, że

nie zachodzi

podstawa

wznowienia

w

postaci

nieważności

postępowania

spowodowanej pozbawieniem strony możności działania oraz wniesienia skargi

opartej na tej podstawie po termie nie zostało zakwestionowana w zażaleniu.

Skarżąca zarzuciła natomiast, że nie ma podstaw do odrzucenia skargi z tego

powodu, ze nie zachodzi podstawa wznowienia przewidziana w art. 403 § 2 k.p.c.

Zarzut ten nie może jednak odnieść skutku, albowiem skarga – co jednoznacznie

wynika z jej treści – nie została oparta na tej podstawie wznowienia.

W konsekwencji bezskuteczny jest także zarzut naruszenia art. 407 § 1 i art. 410

§ 1 k.p.c., ponieważ zostały on powiązane z podstawą wznowienia przewidzianą

w art. 403 § 2 k.p.c.

Z przestawionych powodów Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji

postanowienia (art. 39814 w związku z art. 3941 § 1 k.p.c.). Przyznanie kosztów

nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącej z urzędu jest oparte na § 15

i 16 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie

opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa

kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego

z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.).