III CZ 62/07 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt III CZ 62/07

POSTANOWIENIE

Dnia 4 stycznia 2008 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Krzysztof Strzelczyk (przewodniczący, sprawozdawca)

SSN Katarzyna Tyczka-Rote

SSA Michał Kłos

w sprawie z wniosku Gminy A.

przy uczestnictwie A. G. i Skarbu Państwa - Starosty C.

o rozgraniczenie,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 4 stycznia 2008 r.,

zażalenia uczestniczki A. G.

na postanowienie Sądu Okręgowego w K. z dnia 25 czerwca 2007 r., sygn. akt II Ca

(…),

1)

oddala zażalenie,

2)

oddala wniosek uczestnika Skarbu Państwa - Starosty C. o zasądzenie

kosztów postępowania zażaleniowego.

Uzasadnienie

Sąd Okręgowy w K. w sprawie z wniosku Gminy A., przy uczestnictwie A. G. i

Skarbu Państwa – Starosty C. o rozgraniczenie, postanowieniem z dnia 25 czerwca

2007 r. odrzucił zażalenie uczestniczki od postanowienia tegoż Sądu z dnia 29 maja

2007 r. w przedmiocie odrzucenia skargi kasacyjnej uczestniczki. W uzasadnieniu

wskazał, że uczestniczka reprezentowana jest przez fachowego pełnomocnika, który

złożył zażalenie bez uiszczenia opłaty podstawowej, w sytuacji gdy uczestniczka została

zwolniona od kosztów sądowych. Wniesienie zażalenia przez profesjonalnego

pełnomocnika bez opłaty podstawowej powoduje zaś jego odrzucenie bez wezwania do

uiszczenia opłaty (art. 1302 § 3 k.p.c.).

Uczestniczka zaskarżyła w całości powyższe postanowienie wnosząc o jego

uchylenie.

W

uzasadnieniu

natomiast

zakwestionowała

postanowienie

Sądu

Okręgowego z dnia 29 maja 2007 r. w przedmiocie odrzucenia skargi kasacyjnej,

podnosząc, że opłata od skargi kasacyjnej została uiszczona przez pomyłkę do

niewłaściwego Sądu, a następnie została przeksięgowana na rachunek sądu

właściwego. Zdaniem skarżącej pomyłka ta ma jedynie znaczenie księgowe Sąd

niezasadnie odrzucił skargę kasacyjną, a błąd Sądu był tak wyraźny, że nie istniała

nawet potrzeba sporządzenia zażalenia, a skoro tak to nie podlegało ono żadnej

opłacie.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Uczestniczka jako osoba zwolniona na mocy decyzji sądu od obowiązku

ponoszenia kosztów sądowych obowiązana była do uiszczenia opłaty podstawowej od

zażalenia - art. 14 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w

sprawach cywilnych (Dz. U. Nr 167, poz. 1398 ze zm.). Przepis ten został wprawdzie

uchylony z dniem 10 marca 2007 r. przez art. 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 grudnia 2006 r. o

zmianie ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz. U. Nr 21, poz. 123),

jednakże na podstawie art. 2 cyt. ustawy miał on zastosowanie w niniejszej sprawie.

Uczestniczka w niniejszej sprawie była reprezentowana przez fachowego

pełnomocnika w osobie adwokata, który w jej imieniu wniósł zażalenie na postanowienie

Sądu Okręgowego w K. z dnia 29 maja 2007 r., w przedmiocie odrzucenia skargi

kasacyjnej. Poza przedmiotem sporu jest fakt, że zażalenie to nie zostało opłacone. W

konsekwencji mając na względzie brzmienie art. 1302 § 3 k.p.c. należy stwierdzić, że

Sąd Okręgowy prawidłowo odrzucił zażalenie, od którego nie została uiszczona opłata

podstawowa.

Mając powyższe na uwadze Sąd Najwyższy na podstawie art. 39814 k.p.c. w zw.

z art. 3941 § 3 k.p.c oraz art. 102 k.p.c. w zw. z art. 108 § 1 k.p.c. rozstrzygnął jak w

sentencji.