III CZ 61/05 · Sąd Najwyższy

Postanowienie z dnia 14 lipca 2005 r., III CZ 61/05

Brak w skardze kasacyjnej wniosku o przyjęcie jej do rozpoznania oraz

odpowiadającego ustawowym wymaganiom uzasadnienia tego wniosku (art.

3984 § 1 pkt 3 k.p.c.) jest brakiem nieusuwalnym, powodującym odrzucenie

skargi kasacyjnej przez sąd drugiej instancji (art. 3986 § 2 k.p.c.).

Sędzia SN Irena Gromska-Szuster (przewodniczący)

Sędzia SN Barbara Myszka

Sędzia SN Marek Sychowicz (sprawozdawca)

Sąd Najwyższy w sprawie z wniosku Danuty M. i Józefa M. przy uczestnictwie

Anny M., Zbigniewa W., Stanisława M., Urszuli S., Gabrieli O., Bernadetty W.,

Romana G., Urszuli G., Małgorzaty M. i Stanisława G. o stwierdzenie nabycia

własności nieruchomości przez zasiedzenie, po rozpoznaniu na posiedzeniu

niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 14 lipca 2005 r., zażalenia uczestnika

Stanisława G. na postanowienie Sądu Okręgowego w Nowym Sączu z dnia 21

kwietnia 2005 r.

oddalił zażalenie.

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 21 kwietnia 2005 r. Sąd Okręgowy w Nowym Sączu

odrzucił skargę kasacyjną wniesioną przez uczestnika Stanisława G. od

postanowienia tego Sądu z dnia 17 lutego 2005 r., wobec stwierdzenia, że skarga

nie zawiera wymaganego przez art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c. wniosku o przyjęcie jej do

rozpoznania i jego uzasadnienia (art. 3986 § 2 k.p.c.).

W zażaleniu uczestnik podniósł, że skarga kasacyjna zawiera przedstawienie

okoliczności uzasadniającej jej rozpoznanie i że okolicznością taką jest oczywiste

naruszenie prawa. Zarzucił naruszenie art. 3935 oraz art. 3933 pkt 3 w związku z art.

393 § 2 k.p.c. i wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarżący nie dostrzegł, że powołane w skardze kasacyjnej przepisy art. 393 §

2 i art. 3931 pkt 2 k.p.c. oraz przepisy powołane w zażaleniu zostały uchylone z

dniem 6 lutego 2005 r. (art. 1 pkt 11 w związku z art. 6 ustawy z dnia 22 grudnia

2004 r. o zmianie ustawy – kodeks postępowania cywilnego oraz ustawy – prawo o

ustroju sadów powszechnych, Dz.U. z 2005 r. Nr 13, poz. 98) i mają one

zastosowanie jedynie do złożenia i rozpoznania kasacji wniesionych od orzeczeń

wydanych przed tym dniem (art. 3 ustawy). Wobec tego, że uczestnik wniósł skargę

kasacyjną od orzeczenia wydanego po dniu 6 lutego 2005r., do jej wniesienia i

rozpoznania mają zastosowanie przepisy kodeksu postępowania cywilnego w

brzmieniu nadanym powołaną ustawą, tj. przepisy działu Va tytułu VI księgi

pierwszej części pierwszej tego kodeksu (art. 3981-39821) w związku z art. 13 § 2

k.p.c.

Według art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c., skarga kasacyjna powinna zawierać wniosek

o przyjęcie jej do rozpoznania i uzasadnienie tego wniosku. Trafnie Sąd Okręgowy

uznał, że skarga kasacyjna wniesiona przez uczestnika postępowania nie spełnia

tego wymagania. W szczególności za spełniające je nie może zostać uznane

zdanie skargi kasacyjnej: „Jako okoliczność uzasadniającą rozpoznanie kasacji

skarżący wskazuje, iż zachodzi naruszenie prawa procesowego, w zakresie

dotyczącym oceny zgromadzonego materiału dowodowego oraz dokonanych

ustaleń faktycznych, wskutek czego zaskarżone orzeczenie oczywiście narusza

prawo (art. 393 § 2 k.p.c.)”. Przede wszystkim zdanie to nie zawiera sformułowania

wskazującego, że jest to „wniosek” (żądanie) o przyjęcie skargi kasacyjnej do

rozpoznania. Nie zawiera też uzasadnienia tego wniosku, wymaganego przez art.

3984 § 1 pkt 3 k.p.c. Ponieważ stosownie do art. 3989 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy

przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania tylko wówczas, gdy zachodzą

okoliczności wymienione w pkt 1-4 tego przepisu, uzasadnienie wniosku o przyjęcie

kasacji do rozpoznania powinno nawiązywać do tych okoliczności. (...) Za

uzasadnienie takie nie można uznać powtórzenia ogólnych sformułowań ustawy

przewidujących okoliczności uzasadniające przyjęcie przez Sąd Najwyższy skargi

kasacyjnej do rozpoznania (art. 3989 § 1 pkt 1-4 k.p.c.). Jeżeli wniosek o przyjęcie

skargi kasacyjnej do rozpoznania oparto na twierdzeniu, że skarga kasacyjna jest

oczywiście uzasadniona, jego uzasadnienie powinno wskazywać, w czym ta

oczywistość się wyraża.

Brak w skardze kasacyjnej wniosku o przyjęcie jej do rozpoznania, a także

brak odpowiadającego ustawowym wymaganiom uzasadnienia tego wniosku (art.

3984 § 1 pkt 3 k.p.c.), są brakami nieusuwalnymi, powodującymi odrzucenie skargi

kasacyjnej przez sąd drugiej instancji (art. 3986 § 2 k.p.c.).

Wobec tego zażalenie jest niezasadne, w związku z czym Sąd Najwyższy

postanowił, jak w sentencji (art. 13 § 2 w związku z art. 3941 § 3 i art. 39814 k.p.c.).