III CZ 60/05 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt III CZ 60/05

POSTANOWIENIE

Dnia 14 lipca 2005 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Irena Gromska-Szuster (przewodniczący)

SSN Barbara Myszka (sprawozdawca)

SSN Marek Sychowicz

w sprawie z powództwa F. K.

przeciwko Skarbowi Państwa reprezentowanemu przez Ministra Skarbu Państwa,

Wojewodę X. i Starostę Powiatu w B. oraz Gminę J.

o odszkodowanie,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 14 lipca 2005 r.,

zażalenia powoda na postanowienie Sądu Okręgowego w Z. z dnia 19 stycznia 2005 r.,

sygn. akt I Ca (…),

uchyla zaskarżone postanowienie.

Uzasadnienie

Sąd Rejonowy w B. – po rozpoznaniu sprawy z powództwa F. K. i S. K. przeciwko

Skarbowi Państwa, reprezentowanemu przez Ministra Skarbu Państwa, Wojewodę X. i

Starostę Powiatu B., oraz Gminie J. o odszkodowanie – wyrokiem z dnia 18 marca 2004

r. zasądził od pozwanego Skarbu Państwa, reprezentowanego przez Ministra Skarbu

Państwa, na rzecz powoda F. K. kwotę 7 435,50 zł i na rzecz powódki S. K. kwotę 7

435,50 zł – w obu wypadkach z ustawowymi odsetkami od dnia 3 czerwca 2002 r. do

dnia zapłaty, natomiast w pozostałej części powództwo w stosunku do tego pozwanego

oraz w całości w stosunku do pozwanej Gminy oddalił. Apelacje wniesione przez

powoda F. K. i przez Skarb Państwa, reprezentowany przez Ministra Skarbu Państwa,

zostały przez Sąd Okręgowy w Z. oddalone wyrokiem z dnia 18 listopada 2004 r.

Powód F. K. złożył od wyroku Sądu Okręgowego kasację, w której jako stronę

pozwaną oznaczył „Skarb Państwa reprezentowany przez Ministra Skarbu Państwa, ul.

K.”.

Postanowieniem z dnia 19 stycznia 2005 r. Sąd Okręgowy odrzucił wniesioną

kasację, stwierdzając, że w sposób niedokładny wskazano w niej stronę pozwaną, którą

jest Skarb Państwa reprezentowany – poza Ministrem Skarbu Państwa – przez

Wojewodę X. i Starostę Powiatu B., a także Gmina J.. Do szczególnych wymagań

stawianych kasacji, które określone zostały w § 1 art. 3933 k.p.c., należy oznaczenie

zaskarżonego orzeczenia. Powinno ono nastąpić przez wskazanie sądu, który wydał

orzeczenie, jego sygnatury, daty wydania, oznaczenia stron i przedmiotu sprawy. Braki

w zakresie prawidłowego oznaczenia stron zaskarżonego wyroku są – jak stwierdził Sąd

Okręgowy – wadą istotną kasacji, która nie podlega uzupełnieniu. Z tej przyczyny Sąd

Okręgowy odrzucił kasację bez wzywania powoda do uzupełnienia jej braków w trybie

art. 130 § 1 k.p.c.

W zażaleniu na postanowienie odrzucające kasację powód zarzucił, że – wbrew

odmiennemu stanowisku Sądu Okręgowego – wniesiona kasacja zawiera oznaczenie

strony pozwanej, ponieważ wskazano w niej, że stroną tą jest Skarb Państwa

reprezentowany przez Ministra Skarbu Państwa. Wymaganie oznaczenia stron należy –

jak podkreślił żalący – do wymagań przewidzianych w art. 126 k.p.c. dla pisma

procesowego, nie zaś do szczególnych wymagań kasacji, stąd ewentualne braki w tym

zakresie podlegają naprawieniu w trybie określonym w art. 130 k.p.c. Zatem, gdyby

nawet zawarte w kasacji oznaczenie strony pozwanej nie było wyczerpujące, Sąd

Okręgowy, nie mógłby odrzucić kasacji bez uprzedniego wezwania do uzupełnienia tego

braku. W konkluzji żalący wnosił o uchylenie zaskarżonego postanowienia.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3 ustawy z dnia 22 grudnia 2004 r. o zmianie ustawy – Kodeks

postępowania cywilnego oraz ustawy – Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz. U. z

2005 r. Nr 13, poz. 98), do złożenia i rozpoznania kasacji od orzeczenia wydanego

przed dniem wejścia w życie ustawy (tj. przed dniem 6 lutego 2005 r.), a także do

odmowy przyjęcia jej do rozpoznania stosuje się przepisy dotychczasowe. W niniejszej

sprawie kasacja powinna czynić zadość wymaganiom określonym w art. 393 3 k.p.c. w

brzmieniu ustawy z dnia 24 maja 2000 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania

cywilnego, ustawy o zastawie rejestrowym i rejestrze zastawów, ustawy o kosztach

sądowych w sprawach cywilnych oraz ustawy o komornikach sądowych i egzekucji (Dz.

U. Nr 48, poz. 554). Sąd Okręgowy trafnie zauważył, że w § 1 tego artykułu wskazane

zostały

wymagania

konstrukcyjne

kasacji,

których

spełnienie

sprawiało,

że

podejmowana przez stronę czynność procesowa nosiła cechy kasacji, natomiast w § 2 –

wymagania stawiane kasacji jako pismu procesowemu. Braki kasacji w zakresie

elementów konstrukcyjnych określonych w § 1 powodowały, że kasacja była dotknięta

tzw. brakiem istotnym, nienaprawialnym w trybie właściwym dla usuwania braków

formalnych, i w związku z tym podlegała odrzuceniu a limine (zob. w szczególności

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 9 listopada 2000 r., II CKN 1385/00, OSNC

2001, nr 3, poz. 51, oraz orzecznictwo powołane w uzasadnieniu tego postanowienia).

Mogły być natomiast uzupełniane braki kasacji jako pisma procesowego, o których była

mowa w § 2, a konsekwencją ich nieuzupełnienia było odrzucenie kasacji (art. 393 5

k.p.c.).

Do elementów konstrukcyjnych kasacji – jak trafnie zauważył Sąd Okręgowy –

należało m.in. oznaczenie orzeczenia, od którego wniesiono kasację, ze wskazaniem,

czy zostało ono zaskarżone w całości czy w części (art. 393 3 § 1 pkt 1 k.p.c.). Do

wymagań przewidzianych dla pisma procesowego, którym powinna czynić zadość

kasacja, należało natomiast m.in. wskazanie bliższych danych dotyczących stron lub

uczestników postępowania (zob. art. 3933 § 2 i art. 126 § 1 pkt 1 k.p.c. – „....imię i

nazwisko lub nazwę stron....”). Ustawodawca nie sprecyzował, w jaki sposób powinno

nastąpić oznaczenie zaskarżonego orzeczenia, należy zatem uznać, że chodziło o

dane,

które

umożliwią

jego

identyfikację

oraz określenie

granic

rozpoznania

kasacyjnego, w części nie zaskarżonej kasacją orzeczenie stawało się bowiem

prawomocne.

Skoro kasacja – ze względu na treść art. 3933 § 2 w związku z art. 126 § 1 pkt 1

k.p.c. – musiała zawierać wskazanie stron postępowania, nie można było przyjmować,

że do jej elementów konstrukcyjnych należało oznaczenie zaskarżonego orzeczenia

m.in. przez ponowne wymienienie stron wskazanych w jego komparycji. Wymaganie

oznaczenia stron postępowania było bowiem wymaganiem, któremu czynić powinno

zadość każde pismo procesowe. Jeżeli zaś sąd drugiej instancji stwierdził braki w

zakresie elementów wymaganych treścią art. 3933 § 2 w związku z art. 126 § 1 pkt 1

k.p.c., w tym dotyczące oznaczenia stron postępowania, powinien wezwać wnoszącego

kasację do ich uzupełnienia w trybie art. 130 § 1 k.p.c. Odrzucenie kasacji mogło

nastąpić dopiero wówczas, gdyby braki te nie zostały w wyznaczonym terminie

uzupełnione (art. 3935 k.p.c., zob. też postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 27

marca 2000 r., I CZ 67/00, niepubl., z dnia 12 grudnia 2000 r., V CKN 1780/00, OSNC

2001, nr 3, poz. 52, czy z dnia 13 maja 2002 r., IV CKN 1889/00, niepubl.).

Z powyższych względów Sąd Najwyższy w uwzględnieniu zażalenia, na

podstawie art. 39815 § 1 zdanie pierwsze w związku z art. 3941 § 3 k.p.c., uchylił

zaskarżone postanowienie.

Skoro kasacja – ze względu na treść art. 3933 § 2 w związku z art. 126 § 1 pkt 1

k.p.c. – musiała zawierać wskazanie stron postępowania, nie można było przyjmować,

że do jej elementów konstrukcyjnych należało oznaczenie zaskarżonego orzeczenia

m.in. przez ponowne wymienienie stron wskazanych w jego komparycji.