III CZ 6/12 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt III CZ 6/12

POSTANOWIENIE

Dnia 16 lutego 2012 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Kazimierz Zawada (przewodniczący)

SSN Iwona Koper (sprawozdawca)

SSN Dariusz Zawistowski

w sprawie z powództwa K. H.

przeciwko Polskiemu Związkowi Działkowców

o wydanie,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 16 lutego 2012 r.,

zażalenia strony pozwanej na postanowienie Sądu Okręgowego

z dnia 5 października 2011 r.,

oddala zażalenie i zasądza od strony pozwanej na rzecz

powoda kwotę 120 zł (sto dwadzieścia) tytułem kosztów

postępowania zażaleniowego.

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 5 października 2011 r. Sąd Okręgowy na skutek

skargi kasacyjnej pozwanego od wyroku Sądu Okręgowego z dnia 14 lipca 2010 r.

w sprawie o wydanie nieruchomości orzekł o wynagrodzeniu biegłego sądowego,

ustalił wartość przedmiotu zaskarżenia na kwotę 1194 zł oraz

odrzucił skargę

kasacyjną.

W uzasadnieniu postanowienia Sąd Okręgowy wskazał, że ustalona

na podstawie

opinii

biegłego

sądowego

wartość

przedmiotu

zaskarżenia

kasacyjnego czyni wniesioną przez pozwanego skargę kasacyjną niedopuszczalną

na podstawie art. 3982 § 1 k.p.c. ze skutkiem w postaci jej odrzucenia zgodnie z art.

3986 § 3 k.p.c.

Pozwany Polski Związek Działkowców w W. zaskarżył postanowienie w

zakresie obejmującym ustalenie wartości przedmiotu zaskarżenia oraz odrzucenia

skargi kasacyjnej, zarzucając naruszenie art. 19 § 1, art. 25 § 1 i art. 26 k.p.c. przez

dokonanie z urzędu sprawdzenia wartości przedmiotu zaskarżenia przed sądem

drugiej instancji po wniesieniu skargi kasacyjnej i przesłaniu stronie pozwanej

odpowiedzi na skargę.

Wniósł o uchylenie postanowienia w zaskarżonym zakresie, ewentualnie

zniesienie postępowania nim objętego.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Sąd Rejonowy nie badał podanej w apelacji wartości przedmiotu

zaskarżenia, co nie eliminuje możliwości weryfikacji prawidłowości

wartości

przedmiotu zaskarżenia podanej w skardze kasacyjnej. Na podstawie art. art. 398 21

k.p.c. w postępowaniu kasacyjnym ma

zastosowanie art. 368 § 2 k.p.c.,

przewidujący odpowiednie stosowanie w nim art. 19-24 i 25 § 1 k.p.c. Sąd drugiej

instancji, a także Sąd Najwyższy uprawniony więc jest do sprawdzenia wartość

przedmiotu zaskarżenia podanej w skardze kasacyjnej, która jeśli określona została

z naruszeniem tych przepisów, nie jest wiążąca. Badanie wartości przedmiotu

zaskarżenia podanej w skardze kasacyjnej ma na celu sprawdzenie, czy skarga

kasacyjna jest dopuszczalna ze względu na wartość zaskarżenia wymaganą w art.

3982 § 1 k.p.c i nie może być utożsamiane ze sprawdzeniem wartości przedmiotu

sporu (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 7 kwietnia 1997 r., III CKN

71/97, nie publ. oraz z dnia 15 stycznia 1998 r., I CZ 19/97, nie publ.). W tym stanie

rzeczy Sąd Rejonowy uprawniony był do dokonania sprawdzenia wartości

zaskarżenia kasacyjnego określonej w skardze pozwanego, a skoro nie sięgała ona

minimalnego progu zaskarżenia kasacyjnego określonego w art. 398 2 § 1 k.p.c

zasadnie orzekł o odrzuceniu skargi kasacyjnej.

Kierując się powyższym Sad Najwyższy oddalił zażalenie na podstawie art.

39814 k.p.c. w zw. art. 3941 § 3 k.p.c. oraz orzekł o kosztach postępowania

stosownie do art. 98 § 1 i 3 k.p.c. w zw. z art. 108 § 1 k.p.c., art. 398 21 k.p.c. i art.

3941 § 3 k.p.c.