III CZ 59/12 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt III CZ 59/12

POSTANOWIENIE

Dnia 8 sierpnia 2012 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Dariusz Zawistowski (przewodniczący, sprawozdawca)

SSN Maria Szulc

SSA Andrzej Niedużak

w sprawie z powództwa I. B.

przeciwko Gminie O.

o wstąpienie w stosunek najmu,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 8 sierpnia 2012 r.,

zażalenia powódki na postanowienie Sądu Okręgowego

z dnia 9 lutego 2012 r.,

oddala zażalenie.

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 9 lutego 2012 r. Sąd Okręgowy odrzucił skargę

kasacyjną powódki od wyroku Sądu Okręgowego z dnia 16 czerwca 2011 r.,

uprzednio dokonując sprawdzenia wartości przedmiotu zaskarżenia, którą ustalił na

kwotę 1046 złotych.

Postanowienie to zostało zaskarżone zażaleniem przez powódkę, która

wniosła o jego zmianę. Skarżąca zarzuciła naruszenie art. 26 i art. 398 21 k.p.c.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Według utrwalonego już orzecznictwa Sądu Najwyższego w postępowaniu

kasacyjnym odpowiednie zastosowanie art. 19-23 k.p.c. dla oznaczenia wartości

przedmiotu zaskarżenia nie może uzasadniać ponownego ustalania tej wartości

(por. orzeczenia SN z dnia 17 lipca 1997 r., III CKN 135/97, niepubl., z dnia

14 listopada 1997 r„ III CZ 82/97, niepubl. z dnia 19 czerwca 1997 r„ III CZ 25/97,

OSNC 1997, z. 10, poz. 162, postanowienie SN z dnia 17 grudnia 2003 r., IV CZ

153/03, niepubl.). Odesłania do odpowiedniego zastosowania w celu oznaczenia

wartości przedmiotu zaskarżenia, zarówno w apelacji, jak i w skardze kasacyjnej,

przepisów o „wartości przedmiotu sporu" nie można rozumieć jako uprawnienia do

ponownego oznaczania wartości przedmiotu zaskarżenia na użytek skargi

kasacyjnej, według reguł z art. 19 i nast. k.p.c., w sposób prowadzący do zmiany

ustalonej już wartości przedmiotu sporu (por. postanowienie SN z dnia 17 grudnia

2003 r., IV CZ 153/03, niepubl.).

W rozpoznawanej sprawie powódka skarży wyrok sądu drugiej instancji

w całości. Wskazała ona, że zarówno wartość przedmiotu zaskarżenia w sprawie,

jak i przedmiotu sporu w pozwie wynosi 119.712 złotych. Wartość ta nie została

jednak sprawdzona ani przez sąd pierwszej, ani drugiej instancji po wniesieniu

apelacji.

Sądy powszechne nie stosowały zatem art. 25 k.p.c. dla ustalenia wartości

przedmiotu sporu. Tym samym Sąd Apelacyjny nie naruszył art. 26 ustalając

wartość przedmiotu zaskarżenia w postępowaniu kasacyjnym. W postępowaniu

tym Sąd nie jest zaś związany wartością przedmiotu zaskarżenia wskazaną przez

strony. Skarżący nie kwestionuje wskazanej przez Sąd Apelacyjny wysokości

stawki czynszu najmu, ani też podstaw do zastosowania art. 23 k.p.c. z uwagi na

przedmiot sprawy.

Uwzględniając, że wartość przedmiotu zaskarżenia została ustalona

prawidłowo, Sąd Apelacyjny zasadnie uznał, iż skarga kasacyjna powódki jest

niedopuszczalna. Podlegała ona zatem odrzuceniu.

Z tych względów zażalenie było pozbawione uzasadnionych podstaw.

Dlatego też zostało oddalone na podstawie art. 394 1 § 3 k.p.c. w zw. z art. 39815 § 1

k.p.c.