III CZ 57/11 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt III CZ 57/11

POSTANOWIENIE

Dnia 26 października 2011 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Dariusz Zawistowski (przewodniczący, sprawozdawca)

SSN Jan Górowski

SSN Wojciech Katner

w sprawie ze skargi Stanisława K.

o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem

Sądu Apelacyjnego w K. z dnia 24 lutego 2006 r.,

w sprawie z powództwa Spółdzielni Gastronomicznej

przeciwko Stanisławowi K.

o zapłatę,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 26 października 2011 r.,

zażalenia pozwanego na postanowienie Sądu Apelacyjnego

z dnia 11 lipca 2011 r.,

oddala zażalenie.

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 11 lipca 2011 r. Sąd Apelacyjny odrzucił skargę

Stanisława K. o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem

Sądu Apelacyjnego z dnia 24 lutego 2006 r. w sprawie z powództwa Spółdzielni

Gastronomicznej przeciwko Stanisławowi K. o zapłatę. Sąd Apelacyjny stanął na

stanowisku, że w sprawie nie zachodzi ustawowa przesłanka wznowienia

postępowania, albowiem powołany przez skarżącego wyrok, ustalający, iż

właścicielem zabytkowego wyposażenia kawiarni /.../ jest Skarb Państwa a nie

Spółdzielnia Gastronomiczna ma skutek ex nunc, co oznacza, że jest to nowa

okoliczność, która nie istniała w czasie trwania postępowania. Nie zachodziła także

podstawa wznowienia określona w art. 401 pkt 2 k.p.c.

W zażaleniu na to postanowienie Stanisław K. wniósł o jego uchylenie.

Skarżący zarzucił naruszenie art. 403 § 2 w zw. z art. 189 k.p.c., art. 401 pkt 2

w zw. z art. 386 § 6 i 365 k.p.c., a także art. 328 § 2 k.p.c.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarga o wznowienie postępowania wniesiona przez Stanisława K. została

oparta o podstawy określone w art. 401 pkt 2 k.p.c. i art. 403 § 2 k.p.c.,

Sąd Apelacyjny odrzucając skargę wskazał, że podstawa wznowienia wynikająca

z art. 401 pkt 2 k.p.c. oczywiście nie zachodzi, jako że skarżący brał czynny udział

w postępowaniu. Ta ocena nie została skutecznie podważona w zażaleniu.

Podnoszone w tym zakresie przez skarżącego naruszenie przepisów prawa

materialnego, związane ze stanowiskiem o związaniu Sądów poprzednimi

zapatrywaniami

wyrażonymi

w

prawomocnie

zakończonym

postępowaniu,

nie może być uznane za przypadek pozbawienia strony możliwości działania na

skutek naruszenia przepisów prawa, w rozumieniu art. 401 pkt 2 k.p.c.

Stosownie do treści art. 403 § 2 k.p.c. można żądać wznowienia

postępowania w razie późniejszego wykrycia takich okoliczności faktycznych lub

środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których

strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu.

Nowe okoliczności faktyczne lub środki dowodowe, które mogłyby mieć

wpływ na wynik sprawy, to takie fakty, z których strona nie mogła skorzystać

w postępowaniu prawomocnie zakończonym. Skarżący powołał się na wyrok

ustalający, że Skarb Państwa jest właścicielem zabytkowych przedmiotów, za

korzystanie z których - bezumownie - Stanisław K. zobowiązany był zapłacić na

rzecz Spółdzielni Gastronomicznej kwotę zasądzoną w postępowaniu, którego

dotyczy skarga o wznowienie. Został on wprawdzie wydany po prawomocnym

zakończeniu tej sprawy, ale potwierdza fakt istniejący już w toku tego

postępowania. Wbrew ocenie Sądu Apelacyjnego wyrok ustalający nie wywołuje

skutku ex nunc, ale skutek ex tunc. Wyrok wskazany przez skarżącego potwierdzał,

że Skarbowi Państwa przysługuje prawo własności przedmiotów zabytkowych

znajdujących się w kawiarni /.../, a nie przyznawał mu tego prawa. Oznacza to, że

przywołana przez Stanisława K. w skardze o wznowienie postępowania okoliczność

wyczerpuje dyspozycję art. 403 § 2 k.p.c., a zatem w tej części skarga została

oparta o ustawową podstawę wznowienia.

Nie

mniej

jednak

zaskarżone

postanowienie

odpowiada

prawu.

Zgodnie z art. 408 k.p.c. nie można żądać wznowienia postępowania po upływie

pięciu lat od uprawomocnienia się wyroku, za wyjątkiem wypadku, gdy strona była

pozbawiona

możności

działania

lub

nie

była

należycie

reprezentowana.

Jak wskazano wyżej tego rodzaju podstawy wznowienia nie zachodziły. Zaskarżony

wyrok Sądu Apelacyjnego zapadł 24 lutego 2006 r. Skarga o wznowienie

postępowania została wniesiona w dniu 9 czerwca 2011 r. a zatem po upływie

terminu określonego w art. 408 k.p.c. Zachodziła zatem podstawa do jej odrzucenia

na podstawie art. 410 § 1 k.p.c.

Z tych względów zażalenie podlegało oddaleniu, na podstawie art. 394 1 § 3

k.p.c. w zw. z art. 39814 § 1 k.p.c.

jw