III CZ 56/11 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt III CZ 56/11

POSTANOWIENIE

Dnia 26 października 2011 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Dariusz Zawistowski (przewodniczący)

SSN Jan Górowski (sprawozdawca)

SSN Wojciech Katner

w sprawie ze skargi W. K. o wznowienie postępowania zakończonego

prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego

z dnia 14 sierpnia 2007 r.,

w sprawie z powództwa W. K.

przeciwko Uniwersytetowi Rolniczemu w K. o zapłatę,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 26 października 2011 r.,

zażalenia powoda na postanowienie Sądu Apelacyjnego

z dnia 24 stycznia 2011 r.,

1.

2. odrzuca zażalenie w części dotyczącej punktu 1

postanowienia Sądu Apelacyjnego z dnia 24 stycznia

2011 r. a w pozostałym zakresie zażalenie oddala;

przyznaje adwokat K. W. kwotę 3600 (trzy tysiące

sześćset) złotych powiększoną o należny podatek VAT

z tytułu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej

udzielonej z urzędu.

Uzasadnienie

Postanowieniem z 24 stycznia 2011 r. Sąd Apelacyjny odrzucił wniosek

powoda o przywrócenie terminu do wniesienia skargi o wznowienie postępowania

(punkt 1), odrzucił skargę powoda o wznowienie postępowania (punkt 2) oraz

orzekł o kosztach postępowania (punkt 3). Sąd Apelacyjny wskazał, iż powód złożył

skargę o wznowienie postępowania, opartą na wykryciu nowych dowodów (art. 403

§ 2 k.p.c.), po terminie określonym w art. 403 § 2 k.p.c., a w sprawie brak było

podstaw do przywrócenia tego terminu w oparciu o art. 168 k.p.c., o co powód

wnosił.

Zażaleniem z dnia 14 lutego 2011 r. powód zaskarżył postanowienie

w punkcie 1 i 2, wnosząc o jego zmianę, ewentualnie uchylenie i przekazanie

sprawy do ponownego rozpoznania. Podniósł, iż wbrew ocenie Sądu termin na

wniesienie skargi o wznowienie postępowania nie upłynął w dniu 7 września

2010 r., a w dniu 7 grudnia 2010 r., co czyni zasadnym przywrócenie terminu,

albowiem wniosek o jego przywrócenie został złożony w terminie.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Powód zażaleniem zaskarżył postanowienie Sądu Apelacyjnego w zakresie

odrzucenia wniosku o przywrócenie terminu do złożenia skargi o wznowienie

postępowania - punkt 1 oraz w punkcie 2, w którym Sąd odrzucił skargę

o wznowienie postępowania.

Zgodnie z art. 3941 § 1 k.p.c., zażalenie do Sądu Najwyższego przysługuje

na postanowienie sądu drugiej instancji odrzucające skargę kasacyjną oraz skargę

o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia, a także

na postanowienie sądu drugiej instancji co do kosztów procesu, które nie były

przedmiotem rozstrzygnięcia sądu pierwszej instancji. Przepis ten w punkcie

2 rozszerza krąg wyjątków od zasady, że nie przysługuje zażalenie do Sądu

Najwyższego na postanowienia sądu drugiej instancji inne, niż kończące

postępowanie w sprawie. Przepis ten - mający charakter wyjątku od zasady powinien być interpretowany ściśle. Mając powyższe na uwadze zażalenie

w zakresie, w jakim dotyczy punktu 1 zaskarżonego postanowienia podlega

odrzuceniu jako niedopuszczalne na podstawie art. 373 w zw. z art. 394 1 § 1 pkt 2,

art. 3941 § 3 i art. 39821 k.p.c. Środek zaskarżenia przewidziany w art. 3941 § 1 pkt

2 k.p.c. nie obejmuje bowiem rozstrzygnięć o odrzuceniu wniosku o przywrócenie

terminu.

W pozostałym zakresie zażalenie podlega oddaleniu. Stosownie do treści

art. 407 § 1 k.p.c. skargę o wznowienie postępowania wnosi się w terminie

trzymiesięcznym; termin ten liczy się od dnia, w którym strona dowiedziała się

o podstawie wznowienia. W judykaturze wyjaśniono, że termin do wniesienia skargi

o wznowienie postępowania opartej na wykryciu nowych okoliczności faktycznych

lub środków dowodowych (art. 403 § 2 k.p.c.) biegnie od dnia, w którym strona

dowiedziała się o podstawie wznowienia w sposób wiarygodny i mogła ocenić ich

prawdopodobny wpływ na wynik sprawy (postanowienie z dnia 25 stycznia 1967 r.,

II CZ 128/66, OSP 1968, nr 9, poz. 198 i z dnia 14 października 1976 r., IV CZ

105/76, OSNC 1977, nr 5-6, poz. 96). Jednocześnie dla początku biegu tego

terminu nie ma znaczenia, kiedy strona uświadomiła sobie, że zachodzi podstawa

do wznowienia postępowania (por. postanowienie SN z dnia 11 sierpnia 2004 r.,

II CZ 87/04, niepubl.). Należy przy tym podkreślić, iż przepis nie wiąże świadomości

strony

o

istnieniu

podstawy

do

wznowienia

postępowania

z

pewnością

i wiarygodnością co do jej istnienia, a zatem wnosząc skargę o wznowienie

postępowania strona nie musi mieć pewności, ze podstawa taka rzeczywiście

zachodzi.

Skarżący powoływał się na okoliczność, iż dopiero powodzie, jakie miały

miejsce w 2010 r., a to w okresach od 16-20 maja, 1-7 czerwca, 28 lipca –16

sierpnia oraz od 17 sierpnia do 1 września potwierdziły, iż grunty będące

przedmiotem umowy dzierżawy stanowią tereny zalewowe. Z tego też względu

słusznie przyjął Sąd Apelacyjny, iż w rozpoznawanej sprawie trzymiesięczny termin

do wniesienia skargi rozpoczął bieg z dniem 7 czerwca 2010 r., a zatem wraz z

momentem ustania drugiej powodzi, gdyż fakt jej nastąpienia wskazywał na

cykliczność, powtarzalność tego zjawiska. Z tego też względu skarżący już

wówczas miał świadomość wystąpienia ewentualnej podstawy do wznowienia

postępowania. W konsekwencji termin na złożenie skargi o wznowienie

postępowania upłynął z dniem 7 grudnia 2010 r., a jako że skarga została złożona

po terminie - w dniu 23 grudnia 2010 r. - podlegała ona odrzuceniu, skoro

skarżącemu nie przywrócono terminu do jej wniesienia.

Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 398 14 w zw. z art. 3941 k.p.c.,

Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji.

Sąd Najwyższy przyznał adw. K. W. kwotę 3600 złotych powiększoną o

należny podatek VAT tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z

urzędu, o co pełnomocnik wniósł, ustalając należne wynagrodzenie w oparciu o

treść § 12 ust. 2 pkt 2 w zw. z § 6 pkt 7 rozporządzenia.