III CZ 55/11 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt III CZ 55/11

POSTANOWIENIE

Dnia 26 października 2011 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Dariusz Zawistowski (przewodniczący)

SSN Jan Górowski

SSN Wojciech Katner (sprawozdawca)

w sprawie z wniosku P. S.

przy uczestnictwie Kongregacji Kupieckiej w K.

o stwierdzenie zasiedzenia nieruchomości,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 26 października 2011 r.,

zażalenia wnioskodawcy na postanowienie Sądu Okręgowego

z dnia 27 października 2011 r.,

oddala zażalenie.

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 27 października 2010 r. Sąd Okręgowy oddalił

zażalenie

wnioskodawcy

P.

S. od

punktu

postanowienia Sądu

drugiego

Rejonowego z dnia 28 grudnia 2009 r. i zasądził na rzecz uczestnika postępowania

Kongregacji Kupieckiej w K. w sprawie o zasiedzenie nieruchomości kwotę 150

złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania zażaleniowego. Zażalenie dotyczyło

zasądzonych od wnioskodawcy kosztów postępowania na rzecz uczestnika w

kwocie 3617 złotych, bez uwzględnienia wniosku wnioskodawcy o odstąpienie od

obciążania

go kosztami

postępowania

na

podstawie

art.

k.p.c.

Przyczyną nieuwzględnienia wniosku była - zdaniem Sądu drugiej instancji - jego

bezzasadność.

W

zażaleniu

wnioskodawcy,

reprezentowanego

przez

pełnomocnika

ustanowionego z urzędu zarzucone zostało naruszenie przez Sąd Okręgowy

art. 102 k.p.c. poprzez jego niezastosowanie w postępowaniu zażaleniowym

i obciążenie skarżącego kwotą 150 złotych kosztów tego postępowania, co przy już

zasądzonych prawomocnie kosztach postępowania przed Sądem pierwszej

instancji, stanowiących łącznie wysokość bliską trzymiesięcznej emerytury

wnioskodawcy, rażąco go krzywdzi i narusza zasady słuszności.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Wnioskodawca zaskarżył postanowienie o obciążeniu go kwotą 150 złotych

kosztów przegranego postępowania zażaleniowego. Zasądzenie tych kosztów Sąd

uzasadnił powołując art. 98 w związku z art. 391 § 1 i art. 397 § 1 w związku z art.

13 § 2 k.p.c. Jak wyjaśnił w uzasadnieniu Sąd Okręgowy, mimo znaczącej kwoty

kosztów zasądzonych od wnioskodawcy z tytułu przegranej sprawy, brak było

podstaw do nieobciążania go niewielką już kwotą kosztów z tytułu nieuwzględnienia

zażalenia. Nie zostały bowiem wykazane, jak i uprzednio żadne szczególne

okoliczności,

aby

uczestnikowi

postępowania

wygrywającemu

kolejne

już

postępowanie sądowe, wszczęte przez wnioskodawcę wniesionym zażaleniem

odmawiać zwrotu jego kosztów z tego tytułu. Sąd powołał się przy tym na utrwalone

orzecznictwo w tym względzie, w uzasadnieniu przytaczając spośród wielu,

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 11 lutego 2010 r. (I CZ 112/09, Lex nr

564753).

Na podstawie okoliczności przywołanych w uzasadnieniu zażalenia nie można

się dopatrzeć żadnych przesłanek skłaniających do zastosowania art. 102 k.p.c. Nie są

nimi, same przez się, ani podeszły wiek uczestnika, ani stosowanie leczenia, ani też

konieczność pokrycia z emerytury kosztów najmowanego mieszkania. Przyczyną do

nieobciążania kosztami postępowania nie jest także uzyskanie przez wnioskodawcę

zwolnienia od kosztów w niniejszym postępowaniu, dotyczy ono bowiem tylko kosztów

sądowych (art. 108 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach

cywilnych, jedn. tekst Dz. U. z 2010 r. Nr 90, poz. 594 ze zm.). Z uzasadnienia

zażalenia wynika, że wnioskodawca, mający ustanowionego pełnomocnika z urzędu

na tym etapie postępowania, za krzywdzące i niesprawiedliwe uważa obciążenie go

jakimikolwiek kosztami związanymi z postępowaniem sądowym o zasiedzenie przez

niego zajmowanego lokalu mieszkalnego, ponieważ nie może się także pogodzić

z tym, iż ze względu na brak jakichkolwiek przesłanek do zasiedzenia tego lokalu

prawomocnie oddalony został jego wniosek w tej sprawie.

W

zażaleniu

nie

wykazano,

aby

Sąd

drugiej

instancji

zasądzając

od wnioskodawcy koszty postępowania zażaleniowego naruszył art. 102 k.p.c.

poprzez jego niezastosowanie, gdyż przepis ten jest wyjątkiem od zasady zwrotu

kosztów postępowania drugiej stronie przez stronę przegrywającą, a żadne

okoliczności zastosowania tego wyjątku nie wystąpiły w niniejszej sprawie.

Z tych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 394 1 § 3 w związku

z art. 39814

oddalił

zażalenie,

rozstrzygając

o

kosztach

postępowania

zażaleniowego na podstawie art. 98 w związku z art. 391 § 1 i art. 398 21 w związku

z art. 13 § 2 k.p.c. Pełnomocnikowi wnioskodawcy ustanowionemu z urzędu

w postępowaniu zażaleniowym nie zostało przyznane wynagrodzenie ze względu

na brak wniosku w tym zakresie i oświadczenia, że koszty te nie zostały uiszczone

w całości lub w części.