III CZ 53/11 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt III CZ 53/11

POSTANOWIENIE

Dnia 26 października 2011 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Dariusz Zawistowski (przewodniczący)

SSN Jan Górowski (sprawozdawca)

SSN Wojciech Katner

w sprawie z powództwa O. Inwestycje sp. z o.o. w K.

przeciwko J. K.-W. i M. J.K. sp. z o.o. z siedzibą w K.

o dopuszczenie do posiadania,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 26 października 2011 r.,

zażalenia strony pozwanej na postanowienie Sądu Okręgowego

z dnia 31 marca 2011 r.,

odrzuca zażalenie.

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 31 marca 2011 r. Sąd Okręgowy sprostował punkt II

wyroku Sądu Rejonowego z dnia 4 października 2010 r. w zakresie zasądzonych w

tym wyroku kosztów oraz wyrok Sądu Okręgowego z dnia 15 marca 2011 r. także w

zakresie zasądzonych tym wyrokiem kosztów postępowania.

Zażaleniem z dnia 26 kwietnia 2011 r. powód zaskarżył postanowienie z dnia

31 marca 2011 r. w zakresie, w jakim Sąd Okręgowy dokonał sprostowania punktu

II wyroku Sądu Rejonowego z dnia 4 października 2010 r. i wniósł o jego uchylenie

w zaskarżonej części. Wskazał, iż w ten sposób Sąd dokonał zmiany

rozstrzygnięcia o kosztach postępowania, a zatem tryb sprostowania (art. 350

k.p.c.) nie mógł mieć w sprawie zastosowania, albowiem sprostowanie nie może

prowadzić do merytorycznej zmiany rozstrzygnięcia.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Powód

zażaleniem

zaskarżył

postanowienie

Sądu

Okręgowego

w przedmiocie sprostowania orzeczeń. Zgodnie z art. 394 1 § 1 k.p.c., zażalenie do

Sądu

Najwyższego

przysługuje

na

postanowienie

sądu

drugiej

instancji

odrzucające skargę kasacyjną oraz skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem

prawomocnego orzeczenia, a także na postanowienie sądu drugiej instancji co do

kosztów procesu, które nie były przedmiotem rozstrzygnięcia sądu pierwszej

instancji. Przepis ten rozszerza krąg wyjątków od zasady, że nie przysługuje

zażalenie do Sądu Najwyższego na postanowienia sądu drugiej instancji inne, niż

kończące postępowanie w sprawie. Przepis ten - mający charakter wyjątku od

zasady - powinien być interpretowany ściśle.

Uwzględniając

powyższe

zażalenie

podlegało

odrzuceniu

jako

niedopuszczalne na podstawie art. 373 w zw. z art. 394 § 1 pkt 2, art. 394 § 3

i art. 39821 k.p.c. Środek zaskarżenia przewidziany w art. 3941 § 1 pkt 2 k.p.c. nie

obejmuje bowiem rozstrzygnięć sądu drugiej instancji w przedmiocie sprostowania.