III CZ 51/07 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt III CZ 51/07

POSTANOWIENIE

Dnia 29 listopada 2007 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Kazimierz Zawada (przewodniczący, sprawozdawca)

SSN Iwona Koper

SSN Katarzyna Tyczka-Rote

w sprawie z powództwa „I.” sp. z o.o.

przeciwko A.M. i B.M.

przy uczestnictwie interwenienta ubocznego po stronie powoda „H.” S.A.

o zapłatę,

po rozpoznaniu w Izbie Cywilnej na posiedzeniu niejawnym

w dniu 29 listopada 2007 r.,

zażalenia interwenienta ubocznego

na postanowienie Sądu Apelacyjnego

z dnia 25 kwietnia 2007 r., sygn. akt [...],

oddala zażalenie i zasądza od interwenienta ubocznego na rzecz

pozwanych kwotę 3600 (trzy tysiące sześćset) zł tytułem zwrotu

kosztów postępowania zażaleniowego.

Uzasadnienie

Sąd Apelacyjny postanowieniem z dnia 25 kwietnia 2007 r. odrzucił apelację

interwenienta ubocznego po stronie powodowej, „H.” Spółki Akcyjnej, od wyroku

tego Sądu z dnia 21 sierpnia 2006 r. W uzasadnieniu postanowienia

Sąd

Apelacyjny wyjaśnił, że apelacja interwenienta ubocznego została wniesiona z

naruszeniem art. 369 k.p.c. Wniosek o sporządzenie i doręczenie odpisu wyroku z

uzasadnieniem wniósł z zachowaniem wymaganego terminu jedynie pełnomocnik

strony powodowej. Odpis wyroku z uzasadnieniem został mu doręczony 15

września 2006 r. Interwenient uboczny wniósł apelację w dniu 29 września 2006 r.

Sąd Apelacyjny podkreślił, że H. jest interwenientem ubocznym niesamoistnym, nie

ma zatem do niego zastosowania art. 73 § 2 w związku z art. 81 k.p.c. Złożenie

wniosku o doręczenie odpisu wyroku z uzasadnieniem przez stronę powodową nie

odniosło więc skutku wobec H. Uprawnienie do wniesienia apelacji przez H. w

terminie otwartym dla strony powodowej nie wynikało też z art. 79 zdanie pierwsze

k.p.c.

W zażaleniu interwenient uboczny zakwestionował zasadność odrzucenia

wniesionej przez niego apelacji w świetle art. 73 § 2, art. 79, 80, 81 i 369 k.p.c.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skoro nie ulega wątpliwości, że H. jest interwenientem ubocznym

niesamoistnym, do oceny zasadności zaskarżonego postanowienia nie może mieć

zastosowania art. 73 § 2 w związku z art. 81 k.p.c.

Zgodnie z art. 79 k.p.c., interwenient uboczny jest uprawniony do wszelkich

czynności procesowych dopuszczonych według stanu sprawy. Nie jest więc

wykluczone wniesienie przez interwenienta ubocznego, jeżeli pozwala na to stan

sprawy, także apelacji. Te jednak czynności procesowe, w stosunku do których –

tak jak w odniesieniu do apelacji - zastrzeżony jest pod rygorem bezskuteczności

określony termin, muszą być dokonane przez interwenienta ubocznego w tym

terminie. Bieg tego terminu określa się zgodnie z przepisami kodeksu

postępowania cywilnego w stosunku do interwenienta ubocznego. Jeżeli więc

chodzi o apelację, określony w art. 369 k.p.c. dwutygodniowy termin do jej

wniesienia

przez

interwenienta

ubocznego

należy

liczyć

od

doręczenia

interwenientowi ubocznemu odpisu wyroku z uzasadnieniem, a jeżeli interwenient

uboczny nie zażądał w terminie tygodniowym od ogłoszenia sentencji doręczenia

odpisu wyroku z uzasadnieniem – od dnia, w którym upłynął ten tygodniowy termin.

Nie ma natomiast znaczenia w świetle art. 79 k.p.c. przy określaniu biegu terminu

do wniesienia apelacji przez interwenienta ubocznego – jak trafnie przyjął Sąd

Apelacyjny - fakt zażądania doręczenia odpisu wyroku z uzasadnieniem przez

stronę, do której interwenient przystąpił, ani data doręczenia jej odpisu wyroku

z uzasadnieniem. Innymi słowy, w świetle art. 79 k.p.c. termin do wniesienia

apelacji przez stronę, do której przystąpił interwenient uboczny, nie jest terminem

do wniesienia apelacji przez interwenienta ubocznego; termin do wniesienia

apelacji przez interwenienta ubocznego należy określić w odniesieniu do niego

indywidualnie. Od tej reguły dopuszcza się wyjątek jedynie wtedy, gdy wniesienie

apelacji następuje wraz ze zgłoszeniem interwencji ubocznej. Wówczas apelacja

powinna być wniesiona w terminie wiążącym stronę, do której interwenient

przystępuje (por. uchwałę Sądu Najwyższego z dnia 31 października 1968 r.,

III CZP 80/68, OSNC 1969, nr 6, poz. 106). W sprawie taka jednak sytuacja nie

występuje.

Z powyższych względów Sąd Najwyższy oddalił zażalenie na podstawie art.

39814 w związku z art. 3941 § 3 k.p.c., a kosztach postępowania zażaleniowego

orzekł zgodnie z art. 98 w związku z art. 108 § 1, art. 39821 i art. 3941 § 3 k.p.c. oraz

§ 6 pkt 7 i § 12 ust. 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września

2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez

Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego

ustanowionego z urzędu (Dz.U. nr 163, poz. 1349 ze zm.).