III CZ 50/10 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt III CZ 50/10

POSTANOWIENIE

Dnia 25 listopada 2010 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Kazimierz Zawada (przewodniczący)

SSN Marian Kocon (sprawozdawca)

SSN Hubert Wrzeszcz

w sprawie z powództwa D. S.A. w W.

przeciwko Szpitalowi w M. i Skarbowi Państwa reprezentowanemu przez

Wojewodę X. i przez Wojewodę Y.

przy interwencji ubocznej po stronie pozwanego Szpitala w M.: Powiatu M.

o zapłatę,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 25 listopada 2010 r.,

zażalenia Szpitala w M.

na postanowienie Sądu Apelacyjnego

z dnia 11 sierpnia 2010 r.,

oddala zażalenie.

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 11 sierpnia 2010 r. Sąd Apelacyjny odrzucił apelację

wniesioną przez współpozwany Szpital w M., który działał jako interwenient

uboczny po stronie powodowej.

W zażaleniu wnoszący apelację zażądał uchylenia tego postanowienia.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Bezzasadnie żalący zarzucił, że z naruszeniem art. 78 k.p.c. Sąd Apelacyjny

z urzędu uznał interwencję uboczną za niedopuszczalną. Rację ma żalący jedynie

o tyle, o ile twierdzi, ogólnie ujmując, że interwenient uboczny „wstępuje do sprawy”

i przystępuje do wskazanej przez siebie strony i od tej chwili jest już jednym

z podmiotów procesu, a nie żąda dopuszczenia go przez sąd do udziału

w sprawie. Tekst art. 76-78 k.p.c. nie daje bowiem żadnej podstawy do wykładni,

która chciałaby dopuścić badanie przez sąd z urzędu, czy rzeczywiście istnieje

interes prawny, na który powołuje się interwenient uboczny i tym samym dawała

sądowi możliwość wydawania w tym zakresie jakichś rozstrzygnięć nie znanych

ustawie.

Kodeks

przewiduje

tylko

rozstrzygnięcie

co

do

opozycji

„po

przeprowadzeniu co do niej rozprawy”. Zauważyć jedynie trzeba, iż Sąd Najwyższy

dla spraw o prawa stanu cywilnego uczynił wyjątek od tej zasady stwierdzając, że

art. 78 k.p.c. nie wyłącza obowiązku sądu niedopuszczenia interwencji ubocznej

również z urzędu, jeżeli brak interesu prawnego wynika z samych twierdzeń

zgłaszającego interwencję uboczną (por. orzeczenia Sądu Najwyższego z dnia

5 kwietnia 1968 r., I CR 33/68, OSPiKA 1969/3/66, 8 czerwca 1967 r., I CZ 24/67,

OSNC 1968/1/9).

Żalący pomija jednak, że sąd z urzędu powinien uwzględniać wadliwości

(niedopuszczalności) interwencji ubocznej, która, jak w sprawie, wynika ze

zgłoszenia jej po stronie powodowej przez współpozwanego. Wbrew natomiast

stanowisku żalącego sytuacji takiej nie dotyczy uchwała Sądu Najwyższego z dnia

31 października 1968 r., III CZP 80/68 OSNCP 1969, poz. 106, w której

współpozwany (PZU), wobec którego powództwo oddalono, zgłosił interwencję po

stronie pozwanego i wniósł rewizję (podobnie w sprawie II CR 205/78, OSPiKA

1979, poz. 139).

Reasumując, Sąd Najwyższy podziela pogląd, który legł u podłoża

zaskarżonego postanowienia, że interwenientem ubocznym po stronie powodowej

nie może być podmiot, który w tym procesie jest współpozwanym. Pogląd

przeciwny,

z

postępowania,

przyczyn

gdyż

oczywistych,

doprowadziłby

zniekształciłby

do

rozpoznania

współpozwanymi.

Z tych przyczyn orzeczono, jak w postanowieniu.

strukturę

sporu

podmiotową

także

między