III CZ 48/12 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt III CZ 48/12

POSTANOWIENIE

Dnia 8 sierpnia 2012 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Dariusz Zawistowski (przewodniczący)

SSN Maria Szulc

SSA Andrzej Niedużak (sprawozdawca)

w sprawie z powództwa P. L. P. sp. z o.o. w K.

przeciwko P. T. sp. z o.o. w S.

o zapłatę,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 8 sierpnia 2012 r.,

zażalenia strony pozwanej na postanowienie Sądu Apelacyjnego

z dnia 26 marca 2012 r.,

oddala zażalenie.

Uzasadnienie

Zaskarżonym postanowieniem Sąd Apelacyjny odrzucił zażalenie strony

pozwanej

na

postanowienie

tego

Sądu

oddalające

jej

zażalenie

na

postanowienie Sądu Okręgowego o odrzuceniu apelacji pozwanej Spółki. W

uzasadnieniu

orzeczenia

Sąd

Apelacyjny

wskazał,

że zażalenie

jest

niedopuszczalne w świetle art. 394 1 § 2 in fine k.p.c., a nadto w postępowaniu

zażaleniowym przed Sądem Najwyższym obowiązuje przymus adwokackoradcowski. Reprezentant pozwanej nie wykazał się takimi kwalifikacjami

zawodowymi.

W

złożonym

zażaleniu

strona pozwana domagała

się uchylenia

zaskarżonego postanowienia i przekazania sprawy Sądowi drugiej instancji do

ponownego rozpoznania. Skarżąca zarzuciła rażące naruszenie art. 5 k.p.c.

przez nieudzielenie stronie działającej bez profesjonalnego pełnomocnika

niezbędnych

naruszenie

pouczeń

co

do

trybu

przepisów Konstytucji

wnoszenia

środka

odwoławczego,

Rzeczypospolitej Polskiej

w zakresie

podstawowych praw i wolności przez uniemożliwienie skarżącemu ochrony

swoich interesów w postępowaniu zażaleniowym oraz art. 6 Konwencji

o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności w związku z art. 91

Konstytucji przez uniemożliwienie sprawiedliwego rozpatrzenia sprawy.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Postanowieniem Sądu Apelacyjnego z dnia 26 marca 2012 r. odrzucono

zażalenie na wcześniejsze postanowienie Sądu Apelacyjnego, wydane po

rozpoznaniu zażalenia na postanowienie Sądu pierwszej instancji, którym

odrzucono apelację strony pozwanej.

Stosownie do art. 3941 § 2 k.p.c. w sprawach, w których przysługuje skarga

kasacyjna, zażalenie do Sądu Najwyższego przysługuje na postanowienie sądu

drugiej instancji kończące postępowanie w sprawie z wyjątkiem postanowień,

o których mowa w art. 3981 k.p.c., a także postanowień wydanych w wyniku

rozpoznania

zażalenia

na

postanowienie sądu

pierwszej

instancji.

Takim

postanowieniem jest postanowienie Sądu Apelacyjnego z dnia 26 stycznia 2012 r.,

skoro sąd drugiej instancji oddalił nim zażalenie strony na postanowienie

sądu pierwszej instancji. Na takie postanowienie zażalenie nie przysługuje.

Wskazane

unormowanie

nie

narusza

standardów

konstytucyjnych.

Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej gwarantuje w art. 176 ust. 1 co najmniej

dwuinstancyjne postępowanie sądowe. W takim, dwuinstancyjnym postępowaniu

odrzucona została apelacja strony pozwanej. Zażalenie na postanowienie Sądu

Apelacyjnego z dnia 26 stycznia 2012 r. nie było więc dopuszczalne i jako takie

podlegało odrzuceniu na podstawie przepisów prawidłowo przez Sąd wskazanych.

Podniesione w zażaleniu zarzuty nie odnoszą się do zaskarżonego

postanowienia, ale do postanowień sądów obu instancji w przedmiocie odrzucenia

apelacji. Te zarzuty w niniejszym postępowaniu nie mogą być przedmiotem oceny

Sądu Najwyższego. Niedopuszczalność odrzuconego zażalenia, jak wykazano

powyżej, wynika wprost z przepisu ustawy. Przepisy prawa obowiązującego

są zgodne z Konstytucją. Domniemanie zgodności ustawy z Konstytucją może być

obalone

jedynie

kompetencję

do

wyrokiem

Trybunału

orzekania

w

Konstytucyjnego,

sprawach

zgodności

którego

wyłączną

obowiązującego

ustawodawstwa z Konstytucją zastrzega art. 188 Konstytucji Rzeczypospolitej

Polskiej (por. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 20 lipca 2004 r., SK 19/02 –

uzasadnienie, OTK-A 2004/7/67).

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 39814 k.p.c. w związku z art.

3941 § 3 k.p.c. Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji.