III CZ 41/08 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt III CZ 41/08

POSTANOWIENIE

Dnia 18 grudnia 2008 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Zbigniew Strus (przewodniczący)

SSN Marian Kocon (sprawozdawca)

SSN Dariusz Zawistowski

w sprawie z powództwa J. T.

przeciwko S. S.

o złożenie oświadczenia woli,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 18 grudnia 2008 r.,

zażalenia pozwanego na postanowienie Sądu Apelacyjnego z dnia 25 sierpnia 2008 r.,

sygn. akt I ACa (…),

oddala zażalenie.

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 25 sierpnia 2008 r. Sąd Apelacyjny odrzucił skargę

kasacyjną pozwanego S. S., w sprawie o złożenie oświadczenia woli.

W zażaleniu na to postanowienie, pozwany wniósł o jego uchylenie.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Żalący w wyznaczonym terminie nie uzupełnił braku skargi kasacyjnej w postaci

przedłożenia pełnomocnictwa procesowego upoważniającego do działania przed Sądem

Najwyższym.

Wbrew zarzutom zawartym w zażaleniu, takie umocowanie nie wynikało też z

pełnomocnictwa przedłożonego wraz z odpowiedzią na pozew. Mocodawca bowiem

posłużył się bardzo ogólną formułą „sądy właściwe do rozpoznania sprawy”. Zgodnie z

poglądem przedstawionym w uchwale składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z

dnia 5 czerwca 2008 r., sygn. III CZP 142/07, opubl. w OSNC 11/2008 poz. 122, przez

„sprawę” należy rozumieć zespół czynności procesowych stron i sądu rozpoczętych

wniesieniem pozwu a zakończonych wydaniem orzeczenia co do istoty sprawy.

Oznacza to, że przedłożone pełnomocnictwo obejmowało jedynie umocowanie do

występowania przed sądem I instancji oraz w postępowaniu apelacyjnym.

Tym samym skarga kasacyjna podlegała odrzuceniu na podstawie art. 398 6 § 2

k.p.c.

Z powyższych względów orzeczono jak w sentencji (art. 398 14 w zw. z art. 3941 §

3 k.p.c.).