III CZ 388/23 · Sąd Najwyższy

III CZ 388/23 POSTANOWIENIE 7 lutego 2024 r.Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie: SSN Roman Trzaskowski po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym 7 lutego 2024 r. w Warszawie‎zażalenia D.P.‎na postanowienie Sądu Okręgowego w Warszawie‎z 11 lipca 2023 r., XXVII WSC 49/23,‎w sprawie ze skargi D.P. o stwierdzenie niezgodności z prawem‎prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w Warszawie z 29 stycznia 2021 r., sygn. akt XXVII Ca 746/20 oraz wyroku Sądu Rejonowego dla miasta stołecznego Warszawy w Warszawie z 28 listopada 2019 r., sygn. akt I C 1851/19‎wydanego w sprawie z powództwa D.P.‎przeciwko P. spółce akcyjnej w W.‎o zapłatę, uchyla zaskarżone postanowienie, pozostawiając rozstrzygnięcie o kosztach postępowania zażaleniowego do orzeczenia kończącego postępowanie w sprawie. (K.L.)

UZASADNIENIE

Postanowieniem z 11 lipca 2023 r. Sąd Okręgowy w Warszawie, na podstawie art. 4246 § 3 k.p.c., odrzucił skargę D.P. o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w Warszawie z 29 stycznia 2021 r. oraz wyroku Sądu Rejonowego dla miasta stołecznego Warszawy w Warszawie z 28 listopada 2019 r., wobec nieuzupełnienia w wyznaczonym terminie wszystkich braków formalnych, do których skarżący został wezwany, tj. niewskazania adresu zamieszkania skarżącego.W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżący zarzucił naruszenie art. 4246 § 3 k.p.c. poprzez błędne uznanie, że skarga winna podlegać odrzuceniu z uwagi na niewskazanie przez skarżącego jego adresu zamieszkania w sytuacji, gdy adres ten znajdował się w treści pełnomocnictwa procesowego, stanowiącego załącznik do skargi.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Zgodnie z art. 4245 § 2 w związku z art. 126 § 2 k.p.c. skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia powinna zawierać między innymi oznaczenie miejsca zamieszkania lub siedziby i adresy stron albo, w przypadku gdy strona jest przedsiębiorcą wpisanym do Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej - adres do doręczeń wpisany do Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej a także oznaczenie miejsca zamieszkania lub siedziby i adresy przedstawicieli ustawowych i pełnomocników stron (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z 4 lutego 2015 r., IV CZ 98/14, niepubl.; postanowienie Sądu Najwyższego z 30 października 2008 r., IV CZ 85/08, niepubl.).Uzupełnienia braków formalnych pism i środków odwoławczych, jak również nadzwyczajnych środków zaskarżenia dokonuje się co do zasady w odrębnym piśmie procesowym.

W zależności od rodzaju braku formalnego jego uzupełnienie może nastąpić poprzez złożenie pisma, w którym podane zostaną np. brakujące dane dotyczące stron, jak również złożenie pisma odpowiadającego treścią pierwotnie wniesionemu pismu/środkowi zaskarżenia uzupełnionego jednak o brakujące dane. Ze względu na niepodpisanie pierwotnie wniesionej w sprawie skargi pełnomocnik złożył kolejny jej egzemplarz z podpisem, uzupełniony dodatkowo o dane PESEL skarżącego. Niewątpliwie nie uzupełnił treści skargi o dane zamieszkania skarżącego.

Zważywszy jednak, że uzupełnienie tego braku mogło nastąpić również poprzez złożenie przez pełnomocnika odrębnego pisma, w którym wskazałby ten adres uznać należy, że tożsamy skutek wywołuje załączenie przez pełnomocnika do skargi i każdego jej odpisu - pełnomocnictwa, w którym adres ten został wskazany.W tych okolicznościach zasadną była ocena, że braki skargi, do których wezwany został pełnomocnik skarżącego zostały uzupełnione. Za oddaleniem zażalenia nie mógł przemawiać stwierdzony przez Sąd Najwyższy brak konstrukcyjny wniesionej skargi a spowodowany niewskazaniem przepisu prawa, z którym zaskarżone orzeczenie jest niezgodne (art. 4245 § 1 pkt 3 k.p.c.).

Pomimo dokonanej ustawą z dnia 4 lipca 2019 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania cywilnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1469 z późn. zm.) zmiany art. 4246 § 3 k.p.c., z art. 4248 § 1 k.p.c. wynika, że to Sąd Najwyższy uprawniony jest do odrzucenia skargi niespełniającej wymogów z art. 4245 § 1 k.p.c., a contrario czynności tych nie może podejmować sąd, do którego wpłynęło pismo (zob. T. Zembrzuski [w:] A. Arkuszewska, A. Banaszewska, M. Białecki, Ł. Błaszczak, J. Bodio, M. Borek, A. Budniak-Rogala, M. Cichorska, S. Cieślak, J.

Derlatka, M. Dziurda, R. Flejszar, K. Gajda-Roszczynialska, W. Głodowski, J. Gudowski, S. Hajnrych, J. Jagieła, A. Jarocha, A. Klich, M. Kostwiński, A. Kościółek, R. Kulski, A. Machnikowska, M. Malczyk, O. Marcewicz, J. May, M. Michalska-Marciniak, J. Mucha, M. Muliński, A. Olaś, M. Orecki, H. Pietrzkowski, M. Romańska, M. Skibińska, S. Sołtysik, J. Stasiak, J. Studzińska, A. Torbus, B. Wołodkiewicz, K. Ziemianin, T. Zembrzuski, Kodeks postępowania cywilnego. Koszty sądowe w sprawach cywilnych. Dochodzenie roszczeń w postępowaniu grupowym.

Przepisy przejściowe. Komentarz do zmian. Tom I i II, Warszawa 2020, art. 4248, Nb 14-16). Z tych względów Sąd Najwyższy postanowił jak w sentencji. (K.L.)[ał]