III CZ 38/11 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt III CZ 38/11

POSTANOWIENIE

Dnia 8 września 2011 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Dariusz Zawistowski (przewodniczący)

SSN Jan Górowski

SSN Bogumiła Ustjanicz (sprawozdawca)

w sprawie z powództwa M. R. i W. S.

przeciwko Województwu X.- Zarządowi Dróg Wojewódzkich

w K. i Gminie B.

o zapłatę,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 8 września 2011 r.,

zażalenia powodów na postanowienie Sądu Apelacyjnego

z dnia 22 grudnia 2010 r.,

oddala zażalenie.

Uzasadnienie

Zaskarżonym postanowieniem Sąd Apelacyjny odrzucił skargę kasacyjną

powodów M, R, i W, S, od wyroku tego Sądu z dnia 29 czerwca 2010 r. Mimo

upływu tygodniowego terminu od doręczenia pełnomocnikowi powodów w dniu 7

grudnia 2010 r., postanowienia z dnia 29 listopada 2010 r., uwzględniającego

częściowo ich wniosek o zwolnienie od opłaty od skargi kasacyjnej, wymagana

opłata nie została zapłacona. Obowiązek wniesienia opłaty bez wezwania

przewidziany został w art.112 ust. 3 u.k.s.c.

Powodowie w zażaleniu domagali się uchylenia postanowienia, zarzucając,

że skarga kasacyjna nie jest dotknięta brakami, skoro zgodnie z wezwaniem Sądu

złożony został w zakreślonym terminie jeden jej odpis. Zaprzeczyli doręczeniu

postanowienia, podnosząc, że w dniu 7 grudnia 2010 r. ich pełnomocnik otrzymał

jedynie wezwanie do złożenia jednego egzemplarza skargi kasacyjnej, zaś

o

częściowym zwolnieniu od opłaty dowiedział się z treści skarżonego

postanowienia.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zmiana art. 112 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach

cywilnych (Dz. U. Nr 90, poz. 594, dalej – u.k.s.c.), wprowadzona ustawą z dnia

17 grudnia 2009 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania cywilnego oraz

niektórych innych ustaw Dz. U. z 2010 r. Nr 7 poz. 45) weszła w życie z dniem

19 kwietnia 2010 r. i ma zastosowanie w rozpoznawanej sprawie. Wprowadziła

ona obowiązek wnoszenia opłat sądowych przez reprezentujących uczestników

postępowania adwokata, radcę prawnego lub rzecznika patentowego bez

wezwania przez sąd, jeśli powinność dokonania tego obowiązku powstała

po

rozpoznaniu wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych. W takim wypadku

tygodniowy

termin

do

dopełnienia

tej

czynności

biegnie

od

doręczenia

wymienionemu pełnomocnikowi prawomocnego postanowienia w przedmiocie

oddalenia w całości lub w części wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych.

Wbrew zarzutowi skarżących, znajdujący się w aktach sprawy dowód doręczenia

(k. 875), wskazuje, że adwokat Z, C, otrzymał zarówno wezwanie do złożenia

brakującego odpisu skargi kasacyjnej, jak i postanowienie Sądu Apelacyjnego z

dnia 29 listopada 2010 r. Potwierdzenie przyjęcia przesyłki, zawierającej

wymienione dokumenty stanowi domniemanie, że adresat je otrzymał. Nie może

być

ono

obalone

zaprzeczeniem

adresata,

podniesionym

po

otrzymaniu

postanowienia o odrzuceniu wniesionego pisma, z uwagi na nieopłacenie go.

Podjęcie tego postanowienia było następstwem określenia skutków zaniechania

wykonania wymaganego obowiązku, mimo istnienia dowodu doręczenia opisanej

treści. Nie ma zatem podstaw do przyjęcia, że było ono błędne. Zakres kognicji

sądu w odniesieniu do badania skuteczności wniesienia pisma obejmuje

sprawdzenie, czy jego braki zostały usunięte, zaś zażalenie może być oparte na

zarzucie popełnienia błędu w ramach tej oceny. Za popełnieniem tego błędu nie

przemawia

zaprzeczenie

istnienia

przesłanek,

na

których

oparte

zostało

domniemanie doręczenia wymienionego orzeczenia. Dowodzenie, że do ich

zaistnienia nie doszło nie jest objęte postępowaniem zażaleniowym.

Z powyższych względów pozbawione uzasadnionych podstaw zażalenie

podlegało oddaleniu w oparciu o art. 39814 w związku z art. 3941 § 3 k.p.c.