III CZ 38/10 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt III CZ 38/10

POSTANOWIENIE

Dnia 14 października 2010 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Krzysztof Strzelczyk (przewodniczący)

SSN Mirosław Bączyk (sprawozdawca)

SSN Teresa Bielska-Sobkowicz

w sprawie z wniosku G. S. i M. Ś.

przy uczestnictwie W. K., S. K., M. K. i J. P.

o uwłaszczenie,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 14 października 2010

r.,

zażalenia uczestniczki W. K. na postanowienie o kosztach zawarte

w postanowieniu Sądu Okręgowego w K. z dnia 26 kwietnia 2010 r., sygn. akt II Ca (…),

oddala zażalenie.

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 26 kwietnia 2010 r. Sąd Okręgowy uchylił postanowienie

tego Sądu z dnia 5 lutego 2010 r. (pkt 1) oraz zasądził od uczestniczki postępowania W.

K. na rzecz wnioskodawczyni G. S. kwotę 1800 zł tytuł zwrotu kosztów postępowania

odwoławczego (pkt 2). Sąd ten uznał, że zażalenie uczestniczki postępowania na

postanowienie z dnia 5 lutego 2010 r. okazało się uzasadnione w świetle postanowień

art. 395 § 2 k.p.c. Rozstrzygnięcie o kosztach postępowania odwoławczego (pkt 2

postanowienia z dnia 26 kwietnia 2010 r.) zostało szerzej uzasadnione w wyniku

odwołania się do zasady wyrażonej w art. 520 § 2 k.p.c. i odpowiednich postanowień

rozporządzenia MS z dnia 28 września 2020 r. w sprawie opłat za czynności

adwokackie (...) (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.).

W zażaleniu na zawarte w postanowieniu z dnia 26 kwietnia 2010 r.

rozstrzygnięcie o kosztach postępowania apelacyjnego (pkt 2 tego postanowienia),

uczestniczka postępowania W. K. podniosła naruszenie art. 328 § 2 k.p.c. i art. 520 § 2

k.p.c. Skarżąca podniosła także, że nie było podstaw do zastosowania reguły obciążania

jej kosztami postępowania wyrażonej w art. 520 § 2 k.p.c. i § 8 pkt 1 rozporządzenia MS

z dnia 28 września 2002 r. Sugerowała zastosowanie reguły wyrażonej w art. 520 § 1

k.p.c.

Sąd Najwyższy zaważył, co następuje:

Wydając postanowienie z dnia 26 kwietnia 2010 r. [k. (…) akt sprawy], Sąd

Okręgowy skorzystał z uprawnienia przewidzianego w art. 395 § 2 k.p.c. i uchylił

zaskarżone postanowienie z dnia 5 lutego 2010 r. oraz rozstrzygnął kwestię kosztów na

nowo. Od tak wydanego postanowienie przysługują środki odwoławcze na zasadach

ogólnych (art. 395 § 2 k.p.c.), w tym także – zażalenie do Sądu Najwyższego (art. 3941

§ 1 pkt 2 k.p.c.).

Wbrew stanowisku skarżącej, Sąd Okręgowy miał podstawy do zastosowania

reguły rozkładu kosztów w postępowaniu nieprocesowym (apelacyjnym), przewidzianej

w art. 520 § 2 k.p.c. [sprzeczność interesów ujawniona w toku postępowania

odwoławczego; por. także uzasadnienie postanowienia Sądu Okręgowego z dnia 5

lutego 2010 r., k. (…) akt sprawy]. Pozostała jedynie kwestia określenia wysokości

takich kosztów.

Zgodnie z § 5 rozporządzenia MS z dnia 28 września 2002 r., wysokość stawek

minimalnych w sprawach nieokreślonych w rozporządzeniu ustala się, przyjmując za

podstawę stawkę w sprawach „o najbardziej zbliżonym rodzaju”. Decyduje zatem

kryterium rodzajowego podobieństwa spraw, a nie kwestia wysokości stawki. Jeżeli

zatem w § 8 pkt 1 rozporządzenia wymienia się m.in. sprawy o stwierdzenie zasiedzenia

nieruchomości, to Sąd Okręgowy trafnie przyjął, że jest to na pewno kategoria spraw

najbardziej rodzajowo zbliżona do spraw o uwłaszczenie (kwestia nabycia prawa

własności nieruchomości). Wartość przedmiotu sporu w postępowaniu apelacyjnym

została określona w wysokości 217.315 zł, toteż należało obliczyć koszty zastępstwa

procesowego wnioskodawczyni na podstawie § 6 pkt 7 rozporządzenia w zw. z § 8 pkt 1

tego rozporządzenia. Zastosowanie odpowiednio określonych stawek miało zatem

wystarczające podstawy prawne w powołanych przez Sąd przepisach dotyczących

kosztów

postępowania.

Należy

też

zaznaczyć,

że

skarżąca

nie

wykazała

eksponowanego w zażaleniu „dysonansu” zasądzonej tytułem zwrotu kosztów kwoty i

nakładu

pracy

oraz

charakteru

czynności

podjętych

przez

pełnomocnika

w postępowaniu odwoławczym.

Z przedstawionych względów Sąd Najwyższy oddalił zażalenie uczestniczki

postępowania jako nieuzasadnione (art. 3941 § 3 k.p.c. w zw. z art. 39814 k.p.c.).