III CZ 38/08 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt III CZ 38/08

POSTANOWIENIE

Dnia 5 grudnia 2008 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Barbara Myszka (przewodniczący)

SSN Józef Frąckowiak

SSN Zbigniew Kwaśniewski (sprawozdawca)

w sprawie ze skargi K. Ż., W. Ż., M. Ś.

i R. Ż.

o stwierdzenie niezgodności z prawem postanowienia Sądu Okręgowego

w K. z dnia 27 kwietnia 2006 r., po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie

Cywilnej

w dniu 5 grudnia 2008 r.,

zażalenia skarżących

na postanowienie Sądu Okręgowego w K.

z dnia 1 lipca 2008 r.,

oddala zażalenie.

Uzasadnienie

Sąd Okręgowy w K. postanowieniem z dnia 1 lipca 2008 r. odrzucił skargę

wnioskodawców o stwierdzenie niezgodności z prawem postanowienia Sądu

Okręgowego w K. z dnia 27 kwietnia 2006 r., działając na podstawie art. 4246 § 3

k.p.c. w zw. z art. 13 § 2 k.p.c. Jako uzasadnienie takiego orzeczenia wskazał na

utrwalony

w orzecznictwie

pogląd,

że

wniesienie

skargi

o

stwierdzenie

niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia jest szczególną czynnością

procesową

wykraczającą

poza

zakres

umocowania

udzielonego

do

reprezentowania strony w sprawie zakończonej prawomocnym orzeczeniem.

Złożenie przez wnoszącego skargę kolejnego pełnomocnictwa procesowego

ogólnego (k. 270 akt) nie stanowiło właściwego wykonania obowiązku przedłożenia

pełnomocnictwa do wniesienia skargi, stwierdził Sąd Okręgowy.

W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżący wnieśli o uchylenie

zaskarżonego postanowienia i nadanie skardze biegu przez przyjęcie jej do

rozpoznania. Zdaniem żalących, teza, że skarga o stwierdzenie niezgodności

z prawem prawomocnego orzeczenia jest szczególną czynnością procesową nie

pociąga za sobą wymogu złożenia pełnomocnictwa zawierającego wyraźne

umocowanie do zastępstwa w postępowaniu wszczętym wniesieniem skargi.

W ocenie skarżących, z mocy art. 91 k.p.c., pełnomocnictwo procesowe obejmuje

z mocy samego prawa umocowanie do wszystkich łączących się ze sprawą

czynności procesowych, a interpretacja zawarta w powołanych przez Sąd

Okręgowy orzeczeniach Sądu Najwyższego stanowi wykładnię wbrew treści prawa.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie.

Wniesienie skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego

orzeczenia wszczyna nową sprawę rozpoznawaną przez Sąd Najwyższy, której

celem jest wyłącznie kontrola legalności tego orzeczenia. Skoro zatem art. 91 k.p.c.

nie wymienia umocowania do wniesienia tej skargi, to konieczne jest udzielenie

osobnego pełnomocnictwa procesowego do jej wniesienia, ponieważ określony

w art. 91 k.p.c. zakres pełnomocnictwa udzielonego w prawomocnie zakończonej

sprawie nie obejmuje dokonania tej czynności procesowej. Sąd Najwyższy

stwierdził wręcz, że umocowanie pełnomocnika do reprezentowania strony

w sprawie wszczętej wniesieniem tej skargi nie może wynikać z pełnomocnictwa

udzielonego

temu

pełnomocnikowi

w sprawie

zakończonej

prawomocnym

orzeczeniem kwestionowanym w skardze (v. postanowienie SN z dnia 14 czerwca

2005 r., sygn. akt V CZ 61/05, niepubl.). Skarga o stwierdzenie niezgodności

z prawem prawomocnego orzeczenia kreuje więc nowy przedmiot sporu, nowy

przedmiot orzekania, jak również inną

konfigurację zainteresowanych stron, co

przesądza o tym, że skarga ta wszczyna nową, odrębną sprawę wobec

prawomocnie zakończonej (por. uzasadnienie postanowienia SN z dnia 7 kwietnia

2006 r., sygn. akt III CZ 13/06, OSNC 2006 r., Nr 10, poz. 176). Postępowanie

wszczęte skargą żalących nie jest więc kontynuacją postępowania prawomocnie

zakończonego kwestionowanym w skardze orzeczeniem, a ich skarga nie jest

także nadzwyczajnym środkiem zaskarżenia, gdyż nie zmierza do zmiany lub

uchylenia kwestionowanego orzeczenia. Postępowanie wszczęte omawianą skargą

ma charakter kontrolny, ale prowadzona jest w sprawie odrębnej od zakończonej

kwestionowanym w niej orzeczeniem.

W

konsekwencji trzeba

stwierdzić,

że

umocowanie

profesjonalnego

pełnomocnika do reprezentowania strony wnoszącej omawianą skargę nie może

wynikać z treści udzielonego mu pełnomocnictwa w sprawie prawomocnie

zakończonej kwestionowanym w skardze orzeczeniem (v. postanowienia SN:

z dnia 21 marca 2006 r., V CZ 6/06 niepubl.; z dnia 18 kwietnia 2007 r., V CZ 26/07

niepubl.; z dnia 24 października 2007 r., IV CZ 76/07, niepubl.).

Należy zatem stwierdzić, że udzielone adwokatowi J. S. pełnomocnictwa,

pierwsze z dnia 23 kwietnia 2008 r. (k. 258 akt), a drugie z dnia 6 czerwca 2008 r.

(k. 270 akt), nie upoważniają go do wniesienia skargi o stwierdzenie niezgodności z

prawem prawomocnego orzeczenia.

Z powyższych względów zażalenie podlegało oddaleniu na podstawie art.

39814 k.p.c. i art. 3941 § 3 k.p.c.