III CZ 37/09 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt III CZ 37/09

POSTANOWIENIE

Dnia 29 października 2009 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Wojciech Jan Katner (przewodniczący)

SSN Grzegorz Misiurek (sprawozdawca)

SSN Hubert Wrzeszcz

w sprawie ze skargi S.P. o wznowienie postępowania w sprawie

z wniosku J.G. i P.G.

przy uczestnictwie St.P.

o rozgraniczenie,

zakończonej prawomocnym postanowieniem Sądu Okręgowego w N.

z dnia 14 czerwca 2005 r., sygn. akt [...]

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 29 października 2009 r.,

zażalenia uczestniczki postępowania

na postanowienie Sądu Okręgowego w N.

z dnia 27 maja 2009 r., sygn. akt [...],

oddala zażalenie.

Uzasadnienie

Sąd Okręgowy w N. postanowieniem z dnia 27 maja 2009 r. odrzucił skargę

S.P. o wznowienie postępowania w sprawie o rozgraniczenie nieruchomości,

zakończonego prawomocnym postanowieniem tegoż Sądu z dnia 14 czerwca 2005

r. Sąd Okręgowy uznał, że wskazana w skardze podstawa wznowienia,

przewidziana w art. 403 § 1 pkt 1 k.p.c., w rzeczywistości nie wystąpiła. Wprawdzie

podpis skarżącej na wniosku z dnia 21 kwietnia 2004 r. o podjecie postępowania

zawieszonego przed Sądem pierwszej instancji istotnie został sfałszowany, jednak

nie usprawiedliwia to twierdzenia, że wydane przez ten Sąd orzeczenie kończące

postępowanie

w

sprawie

oparte

zostało

na

dokumencie

podrobionym.

Postępowanie zawieszone z powodu braku dokumentów koniecznych do

rozpoznania sprawy (odpisów z ksiąg wieczystych) podlegało podjęciu z urzędu, a

więc niezależnie od tego, czy zgłoszony został w tym przedmiocie stosowny

wniosek. Nie jest zatem istotne, czy dokumenty te złożyła skarżąca, czy też inna

osoba. Okoliczność ta nie miała żadnego wpływu na treść wydanego w sprawie

orzeczenia o rozgraniczeniu.

Ubocznie Sąd Okręgowy wskazał również, że skoro skarżąca dowiedziała

się o podrobieniu jej podpisu na wniosku o podjecie zawieszonego postępowania

najpóźniej w dniu 20 grudnia 2005 r., to – składając skargę o wznowieniu

postępowania 30 marca 2009 r. – ewidentnie uchybiła trzymiesięcznemu terminowi

do wniesienia tego środka zaskarżenia, liczonemu od dnia powzięcia wiadomości

o podstawie wznowienia (art. 407 § 1 k.p.c.).

W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżąca zarzuciła Sądowi

Okręgowemu naruszenie art. 403 § 1 pkt 1, 407, 408 i 410 § 2 k.p.c. W konkluzji

wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i zasądzenie na jej rzecz od

wnioskodawców kosztów postępowania zażaleniowego.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie.

Zasadniczą przesłankę zaskarżonego postanowienia stanowiła ocena, że

podrobienie podpisu skarżącej na wniosku o podjęcie zawieszonego postępowania

nie miało wpływu na treść orzeczenia o rozgraniczeniu. Zapatrywanie to zasługuje

na aprobatę. Stosownie do treści art. 180 § 1 in principio k.p.c. sąd podejmuje

postępowanie z urzędu, gdy ustanie przyczyna zawieszenia. Jeżeli zatem

w konkretnym stanie faktycznym przeszkoda do prowadzenia postępowania

w postaci

braku

wymaganych

dokumentów

została

usunięta,

to

kwestia

sfałszowania podpisu skarżącej na wniosku z dnia 21 kwietnia 2004 r. pozostawała

bez wpływu na decyzję o podjęciu postępowania, a przede wszystkim na treść

wydanego w sprawie merytorycznego rozstrzygnięcia.

Skarżąca, kwestionując w zażaleniu ten pogląd ograniczyła się do

przeciwstawienia mu własnej, odmiennej oceny, nie popartej żadną argumentacją.

Zarzut naruszenia art. 403 § 1 pkt 1 k.p.c. nie mógł więc odnieść zamierzonego

skutku.

Stwierdzenie oczywistego braku związku pomiędzy wskazywaną w skardze

podstawą wznowienia postępowania a treścią zaskarżonego orzeczenia stanowi

wystarczającą przyczynę odrzucenia skargi. W orzecznictwie Sądu Najwyższego

wskazuje się bowiem – i skąd orzekający pogląd ten podziela – że skarga

o wznowienie postępowania nie opiera się na ustawowej podstawie nie tylko wtedy,

gdy podana w niej podstawa wznowienia nie odpowiada którejkolwiek z podstaw

przewidzianych w art. 401, 4011 lub 403 k.p.c., lecz także wtedy, gdy podstawa ta

wprawdzie została objęta wymienionymi przepisami, ale w rzeczywistości nie

wystąpiła (por. m.in. postanowienia: z 15 czerwca 2005 r., IV CZ 50/05, niepubl.;

z 7 lipca 2005 r., IV CO 6/05, Biul. SN 2005, nr 9, s. 14; z 24 stycznia 2007 r., III CZ

1/07, niepubl.; z 30 maja 2007 r., IV CZ 22/07, niepubl. i z 22 listopada 2007 r.,

III CZ 47/07, niepubl.). Nie ma zatem potrzeby roztrząsania pozostałych zarzutów

skarżącej, odnoszących się do wskazanej przez Sąd Okręgowy – uzupełniająco –

dalszej przesłanki odrzucenia skargi, tj. niezachowania ustawowego terminu do jej

wniesienia.

Z tych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 398 14 w związku

z art. 3941 § 3 k.p.c. orzekł, jak w sentencji.