III CZ 36/09 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt III CZ 36/09

POSTANOWIENIE

Dnia 4 września 2009 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Jacek Gudowski (przewodniczący, sprawozdawca)

SSN Krzysztof Strzelczyk

SSN Dariusz Zawistowski

w sprawie z powództwa R.U.

przeciwko „Z.” S.A. i "C.” S.A.

o zapłatę,

po rozpoznaniu w Izbie Cywilnej na posiedzeniu niejawnym

w dniu 4 września 2009 r.,

zażalenia strony pozwanej "C.” S.A.

na postanowienie Sądu Okręgowego w N.

z dnia 2 czerwca 2009 r., sygn. akt [...],

oddala zażalenie i zasądza od pozwanej "C.” S.A. na rzecz

powoda kwotę 1100 zł (tysiąc sto zł) tytułem zwrotu kosztów

postępowania zażaleniowego.

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 8 kwietnia 2008 r. Sąd Rejonowy w N. oddalił powództwo

R.U. przeciwko Z. S.A. oraz C. S.A. o odszkodowanie i rentę.

W częściowym uwzględnieniu apelacji powoda Sąd Okręgowy w N.

orzeczeniem z dnia 27 listopada 2008 r. zmienił wyrok Sądu pierwszej instancji w

ten sposób, że zasądził od pozwanych na rzecz powoda kwotę 41 753 zł tytułem

odszkodowania oraz kwoty po 600 zł miesięcznie tytułem renty uzupełniającej, a w

pozostałej części powództwo oddalił. Oddalił także apelację w pozostałym zakresie

i zażalenie pozwanego C. dotyczące orzeczenia o kosztach oraz orzekł o kosztach

postępowania za obie instancje.

Wyrok Sądu Okręgowego został zaskarżony przez pozwane C. z wyraźnym

zaznaczeniem, że zaskarżeniem objęty jest cały wyrok, a zatem także

rozstrzygnięcie oddalające pozostałą część żądania. W związku z tym wartość

przedmiotu zaskarżenia określono na kwotę 74 990 zł.

Postanowieniem z dnia 2 czerwca 2009 r. Sąd Okręgowy odrzucił tę skargę,

stwierdzając, że przedmiotem zaskarżenia pozwanego może być tylko orzeczenie

uwzględniające powództwo, a jego wartość – zgodnie z art. 19 § 1 i art. 22 k.p.c. –

wynosi łącznie kwotę 48 953 zł, a więc poniżej kwoty stanowiącej próg

dopuszczalności skargi kasacyjnej określony w art. 3982 § 1 k.p.c.

W zażaleniu pozwanego C. S.A. podniesiono, że świadomie zostało

zaskarżone orzeczenie Sądu drugiej instancji w całości, a więc także w części

oddalającej powództwo skierowane przeciwko niemu. W ocenie skarżącego,

orzeczenie

oddalające

powództwo,

„pomimo

pozornej

korzystności

dla

pozwanego”, jest niezgodne z jego stanowiskiem procesowym kwestionującym

samą zasadę żądania. Tymczasem Sąd Okręgowy przyjął, że roszczenia powoda

zasługują co do zasady na uwzględnienie, lecz są tylko wygórowane. W związku z

tym skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarga

kasacyjna

jest

nadzwyczajnym

środkiem

zaskarżenia

przysługującym – w określonych przez ustawę wypadkach – od sentencji

orzeczenia, a nie od uzasadnienia. Tymczasem ze skargi wniesionej przez

pozwane C. wynika, że nie podważa ono orzeczenia o częściowym oddaleniu

powództwa (pkt 1. III sentencji wyroku Sądu Okręgowego w N.), które jest zgodne z

żądaniem procesowym, lecz uzasadnienie rozstrzygnięcia w tym zakresie,

kwestionując przyjęte przez Sąd motywy. W ten sposób doszło do naruszenia

zasad zaskarżalności oraz ominięcia granic określonych w art. 3982 § 1 k.p.c., co

należy uznać za nadużycie prawa procesowego.

Trzeba przy tym zważyć, że kwestionowane przez skarżącego motywy nie

mają wpływu na ocenę zakresu powagi rzeczy osądzonej, jak też nie zachodzą

jakiekolwiek inne przyczyny, które świadczą o rzekomym „pokrzywdzeniu” strony

pozwanej; w zaskarżonym zakresie powództwo zostało oddalone, a więc zapadł

wyrok w pełni zgodny z żądaniem strony pozwanej, a w pozostałym wprawdzie

uwzględnione, ale w części, która nie podlega skardze kasacyjnej.

Z tych względów, skoro kodeks postępowania cywilnego nie dopuszcza

skargi kasacyjnej od uzasadnienia, a w części, w której skarga taka jest ze względu

na przedmiot niewyłączona, nie zostało spełnione wymaganie określone w art. 398 2

§ 1 k.p.c., należało zaskarżone zażaleniem postanowienie uznać za trafne.

O kosztach orzeczono na podstawie art. 98 § 1 w związku z art. 391 § 1 i art.

k.p.c.