III CZ 35/12 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt III CZ 35/12

POSTANOWIENIE

Dnia 6 czerwca 2012 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Krzysztof Pietrzykowski (przewodniczący)

SSN Wojciech Katner

SSN Anna Owczarek (sprawozdawca)

w sprawie z powództwa Zrzeszenia Właścicieli Nieruchomości w K.

i M. W.-N.

przy interwencji ubocznej Gminy Miejskiej K.

przeciwko H. N.

o eksmisję,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 6 czerwca 2012 r.,

zażalenia powódki M.W.-N.

na postanowienie o kosztach zawarte

w wyroku Sądu Okręgowego

z dnia 29 listopada 2011 r.,

oddala zażalenie.

Uzasadnienie

Sąd Okręgowy wyrokiem z dnia 29 listopada 2011 r. oddalił apelację

pozwanego H. N. od wyroku Sądu Rejonowego z dnia 22 grudnia 2010 r. oraz

zasądził od pozwanego na rzecz każdego z powodów kwoty po 30 złotych tytułem

zwrotu kosztów postępowania odwoławczego a także przyznał od Skarbu Państwa

- Sądu Rejonowego na rzecz radcy prawnego D. B. kwotę 110,70 zł brutto tytułem

wynagrodzenia za pomoc prawną udzieloną pozwanemu z urzędu w postępowaniu

odwoławczym.

Postanowienie Sądu Okręgowego w części dotyczącej kosztów zaskarżyła

zażaleniem powódka M. W.-N. Zarzucając naruszenie § 13 ust. 1 pkt 1 w zw. z § 10

pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. w sprawie

opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów

nieopłaconej

pomocy

prawnej

udzielonej

z

urzędu

poprzez

niewłaściwe

zastosowanie wniosła o zmianę orzeczenia poprzez zasądzenie na jej rzecz zwrotu

kosztów procesu w wysokości 60 zł oraz zasądzenie kosztów postępowania

zażaleniowego w wysokości 150 zł.

Sąd Najwyższy zważył:

Zażalenie nie ma uzasadnionych podstaw.

Zgodnie z § 13 ust. 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia

28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia

przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu

(Dz. U. z 2002 r. Nr 163, poz. 1348 ze zm., dalej jako rozporządzenie), stawki

minimalne za prowadzenie sprawy w postępowaniu apelacyjnym przed sądem

okręgowym wynoszą – 50 % stawki minimalnej, a jeżeli w pierwszej instancji nie

prowadził sprawy ten sam adwokat – 75 % stawki minimalnej, w obu wypadkach

nie mniej niż 60 zł.

Apelacja pozwanego została oddalona w całości, co - zgodnie z zasadą

odpowiedzialności za wynik sporu - skutkuje obciążenie go obowiązkiem zwrotu

kosztów poniesionych przez stronę przeciwną (art. 98 § 1 w zw. z art. 391 § 1

k.p.c.). W sytuacji jednak, gdy po stronie przeciwnej, reprezentowanej przez

jednego pełnomocnika, występuje wielopodmiotowość, o wysokości i sposobie

rozdzielenia kosztów postępowania obejmujących wynagrodzenie pełnomocnika

decyduje

rodzaj współuczestnictwa. W

rozpoznawanej sprawie

nie

budzi

wątpliwości, że po stronie powodowej występowało współuczestnictwo materialne

(art. 72 § 1 pkt 1 k.p.c.). Taka relacja procesowa oznacza, że w postępowaniu

odwoławczym

prowadzona

orzecznictwem

Sądu

była

jedna

Najwyższego

sprawa.

Zgodnie

współuczestnikom

z

utrwalonym

materialnym

procesu

reprezentowanym przez tego samego adwokata przyznaje się zwrot kosztów

w wysokości wynagrodzenia jednego adwokata (por. między innymi uchwałę Sądu

Najwyższego z dnia 30 stycznia 2007 r. III CZP 130/06, OSNC 2008, nr 1, poz. 11,

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 7 kwietnia 2011 r., IV CZ 142/10, niepubl,

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 16 listopada 2011 r., V CZ 83/11,

niepubl.). Mała aktywność pełnomocnika, ograniczona do wystąpienia na

rozprawie, działającego na podstawie jego upoważnienia aplikanta adwokackiego,

charakter

sprawy,

niewielki

stopień

jej

skomplikowania,

wkład

pracy

w

postępowaniu odwoławczym uzasadniały przyjęcie, że wynagrodzenie powinno

odpowiadać

stawce

minimalnej,

odpowiednio

zasądzonej

w

częściach

przypadających na rzecz każdego z powodów. Dolna granica wynagrodzenia w

postępowaniu apelacyjnym (kwota 60 zł) dotyczy pełnomocnika, a nie każdego jego

mocodawcy.

W tym stanie rzeczy Sąd Najwyższy na podstawie art. 398 14 w zw. z art.

3941 § 3 k.p.c. oddalił zażalenie jako nieuzasadnione.