III CZ 33/07 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt III CZ 33/07

POSTANOWIENIE

Dnia 13 września 2007 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Marian Kocon (przewodniczący)

SSN Krzysztof Pietrzykowski

SSN Katarzyna Tyczka-Rote (sprawozdawca)

w sprawie z powództwa K. M.

przeciwko Wspólnocie Mieszkaniowej przy ul. K. 15

w K.

o uchylenie uchwały,

po rozpoznaniu w Izbie Cywilnej na posiedzeniu niejawnym

w dniu 13 września 2007 r.,

zażalenia powoda na postanowienie Sądu Apelacyjnego w […]

z dnia 24 kwietnia 2007 r.,

oddala zażalenie.

Uzasadnienie

Zaskarżonym postanowieniem Sąd Apelacyjny, powołując się na art. 398 6 §

2 k.p.c., odrzucił skargę kasacyjną powoda, wyjaśniając w uzasadnieniu, że

wskazana

w

niej

wartość

przedmiotu

zaskarżenia

jest

nieprawidłowa,

w rzeczywistości bowiem wartość przedmiotu sporu, a także przedmiotu

zaskarżenia stanowi kwota 1.400 zł, ujęta w punkcie 6 uchwały pozwanej

Wspólnoty Mieszkaniowej, jako wydatek planowany na instalację wentylacji garażu

p. B.

Prawidłowa wartość przedmiotu zaskarżenia w złożonej przez powoda

skardze kasacyjnej jest zatem niższa niż pięćdziesiąt tysięcy złotych, wobec czego

skarga kasacyjna powodowi nie przysługuje z uwagi na wyłączenie przewidziane

w art. 3982 § 1 k.p.c.

W zażaleniu na to postanowienie powód zarzucił naruszenie art. 39821 k.p.c.

w zw. z art. 368 § 2 k.p.c. i art. 25 § 1 k.p.c., a ponadto uchybienie art. 398 2 § 1

k.p.c. w zw. z art. 3986 § 2 k.p.c. We wnioskach domagał się uchylenia

zaskarżonego

orzeczenia

w

całości

i

zasądzenia

kosztów

postępowania

zażaleniowego według norm przepisanych.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarżący kwestionuje tryb w jakim Sąd Apelacyjny ustalił wartość

przedmiotu zaskarżenia, twierdzi bowiem, że jedyną prawidłową drogą było

wszczęcie na podstawie art. 39821 k.p.c. w zw. z art. 368 § 2 k.p.c. i art. 25 k.p.c.

postępowania wpadkowego, mającego na celu sprawdzenie podanej przez niego

wartości tego przedmiotu. Stanowisko to jest słuszne. Art. 368 § 2 zd. ost. k.p.c.,

stosowany odpowiednio na etapie kontroli wstępnej skargi kasacyjnej, pozwala na

zbadanie w tej fazie sporu podanej przez stronę wartości przedmiotu zaskarżenia,

zwłaszcza jeśli jest to istotne dla oceny dopuszczalności skargi kasacyjnej. Wymóg

sformalizowanego, uregulowanego w art. 25 k.p.c. trybu sprawdzenia wartości

przedmiotu zaskarżenia nie obowiązuje jedynie w sprawach, w których z mocy

szczególnych

przepisów

ustalenie

wartość

przedmiotu

postępowania

jest

obowiązkiem sądu (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 21 listopada

2001 r., Lex nr 54322 i z dnia 18 maja 2006 r., Lex nr 200867). Sprawa niniejsza

nie należy jednak do tej grupy postępowań tzw. działowych.

Stosując odpowiednio art. 25 k.p.c. Sąd Apelacyjny winien był ustalić

wartość przedmiotu zaskarżenia poprzez wydanie w tej kwestii odrębnego

postanowienia, nie zaś w drodze stwierdzenia w uzasadnieniu wyroku, jaka jest,

jego zdaniem, właściwa wartość przedmiotu sporu i (w konsekwencji) zaskarżenia.

Ponieważ jednak na postanowienie takie nie przysługiwałoby zażalenie i jego

prawidłowość podlegałaby badaniu instancyjnemu jedynie na podstawie art. 380

k.p.c. w zw. z art. 39821 k.p.c. i art. 3941 § 3 k.p.c. przy rozpoznawaniu zażalenia na

postanowienie

o

odrzuceniu

skargi

kasacyjnej,

uchybienie

przepisom

proceduralnym, którego dopuścił się Sąd II instancji w istocie nie ograniczyło praw

procesowych strony powodowej w zakresie merytorycznej kontroli zasadności

odrzucenia złożonej przez nią skargi. Stosowna kontrola, o tym samym zakresie

merytorycznym, przeprowadzana jest bowiem w niniejszym postępowaniu. Skoro

zaś naruszenie prawa procesowego nie wpłynęło na uszczuplenie praw strony, ani

na

prawidłowość

rozstrzygnięcia,

nie

uzasadnia

uchylenia

zaskarżonego

orzeczenia o odrzuceniu skargi kasacyjnej powoda.

W rozpatrywanej sprawie określenie przez Sąd II instancji wartości

przedmiotu zaskarżenia zostało dokonane prawidłowo. Przedmiotem tym jest jedna

pozycja planowanych wydatków Wspólnoty, zamykająca się kwotą 1.400 zł. Żaden

inny element uchwały nie był podważany przez powoda. Mimo zatem, że żądanie

dotyczyło uchylenia całej uchwały (traktującej o szerszym zakresie planowanych

wydatków),

przedmiotem

sporu,

wyznaczającym

jego

wartość

był

tylko

kwestionowany przez powoda element tej uchwały. Jest to sytuacja zbliżona do

występującej w sprawach ze skargi paulińskiej, w których żądanie dotyczy

stwierdzenia

bezskuteczności

ubezskutecznianej

wierzytelności

w

całości,

podlegającej

czynności

prawnej.

częstokroć

ochronie,

lecz

Wartość

znacznie

tej

czynności,

przewyższa

oszacowanie

przedmiotu

rozmiar

sporu

następuje w takim wypadku według niższej wartości podlegającej ochronie

wierzytelności (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 12 stycznia 2007 r.,

IV CZ 105/06, Lex nr 258555).

W zażaleniu powód podnosi dodatkowo, że przy określaniu skutków

finansowych kwestionowanej przez niego części uchwały należy uwzględnić także

inne wydatki, które byłyby konsekwencją wykonania planowanych prac, lecz

mieściłyby się w innych pozycjach preliminarza zawartego w uchwale. Wysokości

tych wydatków powód jednak nie konkretyzuje, ograniczając się do wskazania ich

rodzaju. Zasady doświadczenia życiowego przeczą zaś możliwości, by tego rodzaju

koszty (zużycie energii, praca księgowości, sprzątanie, odbiór i kontrola) mogły

przenosić kwotę 48.600 zł (przy koszcie robót zasadniczych – 1.400 zł)

i uzasadniać pogląd o dopuszczalności zaskarżenia wyroku Sądu Apelacyjnego

skargą kasacyjną z uwagi na przekroczenie progu wyznaczonego w art. 3982 § 1

k.p.c.

Z tych przyczyn zażalenie zostało oddalone na podstawie art. 394 1 § 3 k.p.c.

w zw. z art. 39814 k.p.c.

kg