III CZ 33/06 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt III CZ 33/06

POSTANOWIENIE

Dnia 28 czerwca 2006 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Jacek Gudowski (przewodniczący)

SSN Teresa Bielska-Sobkowicz

SSN Zbigniew Strus (sprawozdawca)

w sprawie z powództwa C.Z. i A.Z.

przeciwko P.F., B.F., S.D., E.D., J.M., T.S., W.D. i R.D.

o ochronę posiadania,

po rozpoznaniu w Izbie Cywilnej na posiedzeniu niejawnym

w dniu 28 czerwca 2006 r.,

zażalenia powodów na postanowienie Sądu Okręgowego w K.

z dnia 23 stycznia 2006 r., sygn. akt [...],

oddala zażalenie.

Uzasadnienie

Postanowieniem z 23 stycznia 2006 r. Sąd Okręgowy:

1. odrzucił wniosek powodów o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków

formalnych

skargi

o

stwierdzenie

niezgodności

z

prawem

wyroku

z 3 września 2003 r. w sprawie sygn. akt [...], oddalającego ich apelację,

2. odrzucił zażalenie powodów na postanowienie z 24 listopada 2005 r.

o odrzuceniu skargi o stwierdzenie niezgodności /.../ wobec bezskutecznego

upływu terminu do usunięcia braków formalnych skargi.

Sąd ustalił, że powodowie złożyli dnia 12 grudnia 2005 r. zażalenie na

postanowienie z 24 listopada 2005 r. oraz wniosek o przywrócenie terminu do

usunięcia braków formalnych skargi.

Oceniając dopuszczalność tych pism, Sąd Okręgowy uznał, że:

1. We wniosku o przywrócenie terminu jako przyczynę uchybień formalnych

skargi pełnomocnik wskazywał przeszkody w nawiązaniu kontaktu z mocodawcami

wynikające z ich choroby, tymczasem powód A.Z. 15 listopada 2005 r. złożył

oświadczenie o stanie majątkowym. Oświadczenie to jego pełnomocnik w dniu 23

listopada 2005 r. dołączył do swego pisma procesowego. Wskazany dzień Sąd

Okręgowy uznał za początek biegu terminu do żądania przywrócenia terminu

(art. 169 § 1 k.p.c.) dokonania czynności polegającej na usunięciu pozostałych

braków skargi o stwierdzenie niezgodności /.../, tj. odpisu skargi i określenia

wartości przedmiotu zaskarżenia. Wniosek złożony w dniu 12 grudnia był spóźniony

i podlegał odrzuceniu na podstawie art. 171 k.p.c.

3. Zażalenie na postanowienie z 24 listopada 2005 r. skierowane było do Sądu

Najwyższego,

dlatego

podlegało

obowiązkowemu

zastępstwu

przez

kwalifikowanego pełnomocnika – adwokata lub radcę prawnego, zgodnie

z art. 871 § 1 k.p.c.

W zażaleniu na postanowienie z 23 stycznia 2006 r. radca prawny – pełnomocnik

powodów zarzucił naruszenie przepisu art. 424 k.p.c., art. 398 oraz art. 378 k.p.c.

i domagał

się

uchylenia

zaskarżonego

postanowienia.

Sposób

określenia

naruszonych przepisów umożliwia merytoryczną ocenę zażalenia w niewielkim

zakresie. Przypomnieć należy, że art. 424 k.p.c. nie obowiązuje od 1 lipca 1996 r.

a podobne do powołanych w zażaleniu art. 424 1-12 k.p.c. oraz art. 398 k.p.c.,

odsyłający do zarządzeń przewodniczącego, nie mogą być przedmiotem analizy

bez obawy o błędne odczytanie intencji skarżącego.

Uzasadnienie zażalenia nie wskazuje podstaw jego uwzględnienia. Zgodzić

się należy z twierdzeniem, że pismo z 12 grudnia 2005 r. zawiera opis ciężkich

schorzeń C.Z., jednak okoliczność ta nie podważa ustalenia sądu drugiej instancji,

że pełnomocnik najpóźniej w dniu 23 listopada miał kontakt z powodem A.Z.

(uzupełnił

stosownym oświadczeniem strony brak wniosku o zwolnienie od

kosztów sądowych). W zażaleniu nie wykazano, poza gołosłownym zapewnieniem,

że termin określony w art. 169 § 1 k.p.c. został zachowany, a wszystkie braki

formalne skargi zostały przez powoda i jego pełnomocnika uzupełnione. Wezwanie

do uzupełnienia braków doręczono pełnomocnikowi w dniu 24 października 2005 r.,

a pismo procesowe zawierające, według twierdzeń radcy prawnego, odpisy skargi

oraz pełnomocnictwo udzielone przez C.Z. zostało nadane w urzędzie pocztowym

21 listopada 2005 r. Pełnomocnictwo to udzielone 5 sierpnia 2005 r. upoważniało

do zastępstwa przed Sądem Okręgowym w K., a nie do wniesienia do Sądu

Najwyższego skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem wyroku. Gdyby nawet

pełnomocnik przypuszczał, że termin siedmiodniowy do uzupełnienia braków

zostanie na skutek jego wniosku (k.721) przedłużony, to błędność takiego

mniemania w odniesieniu do terminów ustawowych wyjaśnił Sąd Okręgowy w

uzasadnieniu postanowienia z 23 stycznia 2006 r.

Przytoczone okoliczności uzasadniają oddalenie zażalenia na podstawie art.

394 § 2 i 3 w związku z art. 39814 k.p.c.