III CZ 32/11 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt III CZ 32/11

POSTANOWIENIE

Dnia 13 lipca 2011 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Jacek Gudowski (przewodniczący)

SSN Teresa Bielska-Sobkowicz (sprawozdawca)

SSN Krzysztof Strzelczyk

w sprawie ze skargi dłużników na postanowienie Komornika Sądowego przy Sądzie

Rejonowym w S. z dnia 9 listopada 2010 r. o odmowie wstrzymania egzekucji,

zawieszenia postępowania oraz dokonania dodatkowego opisu i oszacowania

nieruchomości w sprawie egzekucyjnej /.../

z wniosku wierzyciela S. sp. z o.o.

przeciwko dłużnikom Marii C. i Edwardowi C.

o egzekucję świadczenia pieniężnego,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 13 lipca 2011 r.,

zażalenia dłużników na postanowienie o kosztach zawarte

w postanowieniu Sądu Okręgowego

z dnia 1 lutego 2011 r.,

1)

2)

oddala zażalenie;

nie

obciąża

dłużników

zażaleniowego.

Uzasadnienie

kosztami

postępowania

Postanowieniem z dnia 1 lutego 2011 r. Sąd Okręgowy odrzucił jako

niedopuszczalne zażalenie dłużników Marii i Edwarda C. na postanowienie Sądu

Rejonowego z dnia 24 listopada 2010 r. oddalające ich skargę na czynność

komornika sądowego oraz zasądził od nich solidarnie na rzecz wierzyciela kwotę

77 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania zażaleniowego.

Dłużnicy

zaskarżyli

zażaleniem

powyższe

postanowienie

w

części

orzekającej o kosztach postępowania zażaleniowego, wnosząc o jego zmianę

poprzez nieobciążenie ich tymi kosztami, a także o zasądzenie kosztów

postępowania zażaleniowego przed Sądem Najwyższym. Zarzucając naruszenie

art. 98, 102, 316 § 1, art. 361 w związku z art. 391 § 1 i art. 13 § 2 k.p.c. poprzez

ich niezastosowanie i nieodstąpienie od obciążenia kosztami postępowania

zażaleniowego, powołali się na „wynikającą z akt sprawy bardzo ciężką sytuację

materialną dłużników”.

W odpowiedzi na zażalenie wierzyciel wniósł o oddalenie zażalenia jako

oczywiście bezzasadnego i zasądzenie kosztów postępowania zażaleniowego.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Na podstawie art. 102 k.p.c. sąd może w wypadkach szczególnie

uzasadnionych odstąpić od obciążenia strony przegrywającej kosztami. Ustalenie,

czy takie szczególne wypadki zachodzą, ustawodawca pozostawił swobodnej

ocenie sądu (por. postanowienia SN z dnia 11 lutego 2010 r., I CZ 112/09, nie

publ.; z dnia 13 grudnia 2007 r., I CZ 110/07, nie publ.; wyrok SN z dnia

22 listopada 2006 r., V CSK 292/06, nie publ.). Ocena ta powinna uwzględniać

wszystkie okoliczności, które mogą mieć wpływ na jej podjęcie. Skorzystanie

z przepisu art. 102 k.p.c. jest zatem suwerennym uprawnieniem jurysdykcyjnym

sądu orzekającego. Sąd Okręgowy zastosował ogólną regułę orzekania o kosztach

postępowania, przewidującą obciążenie strony przegrywającej kosztami (art. 98

k.p.c.), nie dopatrując się wypadku szczególnie uzasadnionego. Dłużnicy

w zażaleniu nie wykazali na czym miałby polegać ten wypadek, przedstawiając

jedynie twierdzenia o ich bardzo ciężkiej sytuacji materialnej i wskazując, że

okoliczności te wynikają z akt sprawy. Wbrew jednak tym twierdzeniom z akt

sprawy takie okoliczności nie wynikają. Za szczególnie uzasadniony wypadek

w rozumieniu art. 102 k.p.c. nie może być potraktowana okoliczność, że

w stosunku do dłużników prowadzone jest postępowanie egzekucyjne, gdyż stan

taki jest spowodowany przez samych dłużników, którzy nie uczynili zadość

obowiązkowi wynikającemu z tytułu wykonawczego, podlegającego przymusowej

egzekucji (por. dotyczące tych samych dłużników postanowienie SN z dnia 27 maja

2010 r., III CZ 14/10, nie publ.).

Wobec powyższego, na podstawie art. 39814 k.p.c. w związku z art. 3941 § 3

k.p.c., Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji. Uwzględniając jako szczególnie

uzasadniony wypadek okoliczność, że wartość przedmiotu zaskarżenia (77 zł) jest

znacząco niższa niż należne wierzycielowi koszty postępowania zażaleniowego,

odstąpiono od obciążenia dłużników tymi kosztami.

md