III CZ 32/06 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt III CZ 32/06

POSTANOWIENIE

Dnia 28 czerwca 2006 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Jacek Gudowski (przewodniczący)

SSN Teresa Bielska-Sobkowicz (sprawozdawca)

SSN Zbigniew Strus

w sprawie z powództwa E.G.

przeciwko A.P., W.P., Z.F. i J.K.

o wydanie nieruchomości,

po rozpoznaniu w Izbie Cywilnej na posiedzeniu niejawnym

w dniu 28 czerwca 2006 r.,

zażalenia powódki na postanowienie Sądu Okręgowego w K.

z dnia 9 lutego 2006 r., sygn. akt [...],

oddala zażalenie i zasądza od powódki na rzecz pozwanej A.P.

(sto

dwadzieścia)

złotych

postępowania zażaleniowego.

tytułem

zwrotu

kosztów

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 9 lutego 2006 r. Sąd Okręgowy w K. ustaliwszy

wartość przedmiotu zaskarżenia na kwotę 800 zł, odrzucił skargę kasacyjną w

sprawie z powództwa E.G. przeciwko A.P., W.P., Z.F. i J.K. o wydanie

nieruchomości.

Powyższe postanowienie powódka zaskarżyła zażaleniem, zarzucając

Sądowi Okręgowemu dowolność w ustaleniu wartości przedmiotu zaskarżenia,

podczas gdy kwota 800 zł była jedynie przyjęta do określenia wpisu, zaś

rzeczywista wartość nieruchomości, która powinna stanowić wartość przedmiotu

zaskarżenia skargą kasacyjną, wynosi co najmniej 60 000 zł. Na tej podstawie

powódka żądała uchylenia zaskarżonego postanowienia oraz nadania biegu

odrzuconej skardze.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zażalenie nie jest zasadne. Rację skarżącej można przyznać jedynie o tyle,

że w sprawach o wydanie nieruchomości, według ustalonego orzecznictwa Sądu

Najwyższego, wartość przedmiotu sporu, a zarazem zaskarżenia, istotnie powinna

odpowiadać

wartości

nieruchomości,

o

którą

spór

się

toczy

(tak

m.in.

w postanowieniu SN z 15.5.2001 r., I CZ 53/01, niepubl.).

Trzeba jednak zauważyć, że powódka konsekwentnie podawała, najpierw

jako wartość przedmiotu sporu, a następnie w apelacji jako wartość przedmiotu

zaskarżenia, kwotę 800 zł. Wartość odpowiadającą wartości nieruchomości podała

zaś dopiero w skardze kasacyjnej.

Okoliczność, że pełnomocnik skarżącej uczynił dopiski na pozwie (k. 2) i na

apelacji (k. 97), wskazujące, że określenie wartości przedmiotu sporu i zaskarżenia

na poziomie niższym od rzeczywistej wartości nieruchomości było motywowane

jedynie dążeniem do obniżenia kosztów sądowych, pozostają bez znaczenia dla

rozstrzygnięcia. Pojęcia „wartość przedmiotu sporu” i „podstawa obliczenia wpisu”

są treściowo różne, w związku z czym posłużenie się określeniem właściwym dla

jednego z nich wyklucza możliwość przyjmowania treści drugiego. Równoczesne

powołanie się na wartość przedmiotu sporu i na art. 7 ustawy z dnia 13 czerwca

1967 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 9, poz. 88

ze zm.) może co najwyżej oznaczać, że określona kwota wyraża zarówno wartość

przedmiotu sporu, jak i podstawę obliczenia wpisu (postanowienie z 3.10.2002 r.,

I CZ 129/02, niepubl.). Jest zaś oczywiste, na co trafnie zwrócił uwagę Sąd

Okręgowy, że wartość zaskarżenia skargą kasacyjną nie może być wyższa od

wartości przedmiotu sporu (por. postanowienia SN: z 28.12.1935 r., C II 1960/35,

OSP 1936, poz. 290; z 19.11.1996 r., III CKN 13/96, OSNC 1997/3, poz. 33) i nie

może ulec zmianie w postępowaniu kasacyjnym, gdyż kodeks postępowania

cywilnego nie dopuszcza jej „aktualizacji” (postanowienie SN z 11.4.2000 r., III CZ

18/00, nie publ.).

Niezależnie od powyższego należy zwrócić uwagę, że skarga kasacyjna nie

spełnia warunków określonych w art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c., nie zawiera bowiem

wniosku o jej przyjęcie do rozpoznania i uzasadnienia tego wniosku i także z tej

przyczyny podlega odrzuceniu.

Mając na względzie powyższe, Sąd Najwyższy na podstawie art. 3941 § 3

k.p.c. art. 397 § 2 i art. 385 k.p.c. orzekł, jak w sentencji.