III CZ 30/08 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt III CZ 30/08

POSTANOWIENIE

Dnia 10 lipca 2008 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Gerard Bieniek (przewodniczący, sprawozdawca)

SSN Zbigniew Kwaśniewski

SSN Barbara Myszka

w sprawie z wniosku A. K.

przy uczestnictwie G. S., M. T. i Gminy Miejskiej K.

przy udziale S. K.

o zniesienie współwłasności,

po rozpoznaniu w Izbie Cywilnej na posiedzeniu niejawnym w dniu 10 lipca 2008 r.,

zażalenia uczestniczki na postanowienie Sądu Okręgowego w K. z dnia 12 marca 2008

r., sygn. akt II Ca (…),

oddala zażalenie.

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 28.11.2007 r. Sąd Rejonowy zniósł współwłasność

nieruchomości gruntowej zabudowanej wielolokalowym budynkiem przez wyodrębnienie

lokali mieszkalnych i użytkowych, które przyznał:

-

lokale nr 3, nr 4 i nr 7 na współwłasność po ½ części wnioskodawczyni A. K. i

uczestnikowi postępowania G. S.;

-

lokal nr 6 uczestniczce postępowania M. T.;

-

lokale nr 1, 2, 3 i 5 uczestnikowi postępowania Gminie K. oraz orzekł o dopłatach.

Apelację od tego postanowienia wniosła Gmina K. W toku postępowania

międzyinstancyjnego do Sądu II instancji skierowała pismo S. K., która powołując się na

to, że jest najemcą lokalu nr 4 w tym budynku wniosła o zmianę orzeczenia Sądu I

instancji przez przyznanie na własność lokalu nr 4 Gminie K.. Sąd Okręgowy

postanowieniem z dnia 11.03.2008 r. odmówił dopuszczenia do udziału w sprawie S. K.

podnosząc, że nie wykazała interesu prawnego, zaś postanowieniem z dnia 12.03.2008

r. oddalił apelację Gminy K.

Postanowienie z dnia 11.03.2008 r. S. K. zaskarżyła zażaleniem. Zarzucając

naruszenie art. 510 § 1 k.p.c. przez błędną wykładnię oraz błąd w ustaleniach

faktycznych przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia wniosła o zmianę zaskarżonego

postanowienia, a także postanowienia Sądu Okręgowego z dnia 12.03.2008 r. i Sądu

Rejonowego z dnia 28.11.2007 r. i przekazanie sprawy Sądowi Rejonowemu do

ponownego rozpoznania.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zagadnienie dopuszczalności zażalenia do Sądu Najwyższego reguluje art. 394 1

§ 1 i 2 k.p.c. W szczególności zgodnie z art. 3941 § 2 k.p.c. w sprawach, w których

przysługuje skarga kasacyjna, zażalenie do Sądu Najwyższego przysługuje na

postanowienie sądu II instancji kończące postępowanie w sprawie, z wyjątkiem

postanowień, o których mowa w art. 3981 k.p.c. oraz postanowień wydanych w wyniku

rozpoznania zażalenia na postanowienie sądu I instancji. Odnosząc te wymagania do

okoliczności niniejszej sprawy stwierdzić należy, że w świetle art. 5191 § 1 i § 4 pkt 4

k.p.c. przysługiwała w tej sprawie skarga kasacyjna. Dopuszczalność więc zażalenia

uzależniona jest od oceny, czy zaskarżone postanowienie Sądu Okręgowego o

odmowie dopuszczenia do udziału w sprawie S. K. jako uczestniczki postępowania

należy zakwalifikować jako postanowienie kończące postępowanie w sprawie.

Zgodnie z ukształtowanym orzecznictwem Sądu Najwyższego sformułowanie

„postanowienie

kończące

postępowanie

w

sprawie”

odpowiada

kodeksowemu

podziałowi postanowień na kończące i niekończące postępowanie w sprawie. Użyty

przez ustawodawcę zwrot „w sprawie” wskazuje na zamiar ustawodawcy zacieśnienia

kręgu postanowień zaskarżalnych zażaleniem do orzeczeń kończących postępowanie

jako całości. Postępowanie kończące postępowanie w sprawie, jako pewnej całości

poddanej pod osąd, sąd wydaje zatem wtedy, gdy orzeka o całości postępowania, a nie

zachodzą

warunki

rozstrzygającego

do

sprawę.

wydania

wyroku

W szczególności

lub

postanowienia

występuje

to

w

merytorycznie

przypadkach,

gdy

merytorycznie rozstrzygnięcie sprawy jest niedopuszczalne lub zbędne.

W postanowieniu z dnia 18.11.1998 r. I CZ 177/98 (niepublik.) Sąd Najwyższy

przyjął, że postanowienie Sądu II instancji, oddalające zażalenie na postanowienie

odmawiające dopuszczenia do wzięcia udziału w sprawie, nie kończy postępowania w

sprawie w jakimkolwiek jej zakresie. Gdyby podzielić ten pogląd, to zażalenie podlegałoby

odrzuceniu. Prezentowany jest jednak pogląd odmienny, który opowiada się za

dopuszczalnością zażalenia na postanowienie nie dopuszczające do udziału w sprawie z

tego względu, że jest to postanowienie częściowo kończące postępowanie w sprawie.

Przyjęcie tego poglądu, za którym opowiada się skład orzekający w niniejszej sprawie

uzasadnia merytoryczne rozpoznania zażalenia. W tym względzie należy jednak podzielić

pogląd Sądu II instancji, że składająca zażalenie nie wykazała interesu prawnego, w

rozumieniu art. 510 § 1 k.p.c., który uzasadniałyby przyznanie jej statusu uczestniczki

postępowania. Uzasadnienie, zgłoszenia udziału w sprawie, które wskazała pozwala

stwierdzić, że chodzi o interes faktyczny, a nie prawny. Taki zaś interes nie uzasadnia

uznania skarżącej za uczestnika postępowania w sprawie o zniesienie współwłasności

nieruchomości.

Z tych względów zażalenie należało oddalić (art. 3941 § 3 k.p.c. w związku z art.

39814 k.p.c.).