III CZ 3/16 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt III CZ 3/16 POSTANOWIENIE Dnia 17 lutego 2016 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Irena Gromska-Szuster (przewodniczący)‎SSN Grzegorz Misiurek‎SSN Katarzyna Tyczka-Rote (sprawozdawca) w sprawie ze skargi D. S. o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego w [...] z dnia 25 listopada 2014 r., sygn. akt I ACa […]‎w sprawie z powództwa D. S. przeciwko S. R.‎o ochronę dóbr osobistych,‎po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 17 lutego 2016 r.,‎zażalenia skarżącej D. S. na postanowienie Sądu Apelacyjnego w [...]‎z dnia 25 czerwca 2015 r., sygn. akt I ACa […], oddala zażalenie.

UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 25 czerwca 2015 r. Sąd Apelacyjny w [...] na podstawie art. 410 § 1 k.p.c. odrzucił jako spóźnioną skargę powódki D. S. o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego w [...] z dnia 25 listopada 2014 r., wydanym w sprawie z jej powództwa przeciwko S. R. o ochronę dóbr osobistych. Sąd Apelacyjny ustalił, że powódka została prawidłowo zawiadomiona o terminie rozprawy apelacyjnej wyznaczonej na 25 listopada 2014 r., była obecna w czasie ogłaszania wydanego po zamknięciu tej rozprawy wyroku i w tym samym dniu złożyła wniosek o doręczenie jej tego wyroku z uzasadnieniem.

Skargę o wznowienie postępowania powódka wniosła w dniu 7 kwietnia 2015 r. i oparła na podstawie nieważności postepowania przewidzianej w art. 401 pkt 2 k.p.c., twierdząc, że została pozbawiona możności działania. Sąd Apelacyjny wskazał, że art. 407 k.p.c. ustanawia 3-miesięczny termin do wniesienia skargi o wznowienie postępowania, biegnący - w wypadku oparcia tej skargi na podstawie nieważności postępowania - od dnia w którym strona, jej organ lub pełnomocnik dowiedzieli się o wydaniu wyroku. Powódka dowiedziała się o ogłoszeniu wyroku przez Sąd Apelacyjny w dniu 25 listopada 2014 r. i od tego dnia biegł dla niej termin do wniesienia skargi o wznowienie postepowania.

Powódka jednak dokonała tej czynności dopiero w dniu 7 kwietnia 2015 r., a więc po upływie 3-miesięcznego terminu.W zażaleniu skarżąca zarzuciła naruszenie art. 410 § 1 k.p.c. w zw. z art. 407 § 1 k.p.c. w zw. z art. 408 k.p.c., a także naruszenie art. 410 § 2 k.p.c.; żądała uchylenia postanowienia o odrzuceniu skargi i przekazania sprawy Sądowi Apelacyjnemu do ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia o kosztach postępowania zażaleniowego.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Powódka argumentuje w zażaleniu, że Sąd Apelacyjny naruszył art. 410 § 2 k.p.c., ponieważ nie zażądał od powódki uprawdopodobnienia, kiedy dowiedziała się o wydaniu wyroku i ustalił początek biegu terminu do wniesienia skargi o wznowienie postepowania na dzień, w którym powódka potencjalnie mogła się o tym wyroku dowiedzieć, podczas kiedy miarodajny jest dzień, w którym powódka rzeczywiście taką wiedzę uzyskała.

Według zawartych w zażaleniu twierdzeń - powódka ze względu na swój stan zdrowia nie była w pełni świadoma toczącego się postępowania, wobec czego jej obecność na ogłoszeniu wyroku nie wystarczyła do przyjęcia, że zdawała sobie sprawę z jego wydania. Sąd rozpatrujący skargę o wznowienie postępowania powinien był wziąć te okoliczności pod uwagę, ponieważ wiedział o toczącym się równolegle postępowaniu o ubezwłasnowolnienie powódki. Stanowisko skarżącej jednak nie przekonuje o potrzebie uchylenia zaskarżonego postanowienia.

Przewidziany w art. 410 § 2 k.p.c. obowiązek uprawdopodobnienia przez wnoszącego, na żądanie sądu zachowania terminu do wniesienia skargi stanowi uzupełnienie wynikającego z art. 409 k.p.c. obowiązku przytoczenia w skardze okoliczności stwierdzających zachowanie terminu do jej wniesienia. Sąd powinien podjąć takie postępowanie wówczas, kiedy poweźmie wątpliwości co do wystąpienia okoliczności istotnych do ustalenia terminu, w jakim skarga powinna zostać wniesiona. W rozpatrywanym wypadku takich wątpliwości nie było. Powódka nie tylko była obecna na ogłoszeniu wyroku, ale także zaraz po jego ogłoszeniu złożyła w sekretariacie wniosek o doręczenie jej tego wyroku z uzasadnieniem, co świadczy o objęciu świadomością faktu wydania tego orzeczenia.

Prowadzenie postepowania o ubezwłasnowolnienie nie stwarza domniemania braku rozeznania osoby objętej takim postepowaniem, a okoliczności ustalone przez Sąd Apelacyjny uprawniają do stwierdzenia, że powódka wiedziała o wyroku od chwili jego wydania, wobec czego termin do złożenia skargi o wznowienie postępowania upływał jej 25 lutego 2015 r. Skarga wniesiona ponad miesiąc po upływie terminu przewidzianego w art. 407 k.p.c. zasadnie została przez ten Sąd uznana za spóźnioną i odrzucona. Podniesiony w zażaleniu zarzut naruszenia art. 408 k.p.c., który określa termin ad quem - czyli termin końcowy, do którego można wystąpić ze skargą o wznowienie postępowania, nie został w żaden sposób umotywowany.

Przepis ten nie był podstawą zaskarżonego orzeczenia i nie został naruszony przez Sąd Apelacyjny.Z tych przyczyn zażalenie powódki podlegało oddaleniu na podstawie art. 39814 k.p.c. w zw. z art. 3941 § 3 k.p.c. jw [l.n]