III CZ 29/09 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt III CZ 29/09

POSTANOWIENIE

Dnia 19 sierpnia 2009 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Jan Górowski (przewodniczący)

SSN Teresa Bielska-Sobkowicz (sprawozdawca)

SSN Barbara Myszka

w sprawie ze skargi „R." sp. z o.o.

o wznowienie postępowania,

w sprawie z powództwa „O." sp. z o.o.

przeciwko „R." sp. z o.o.

o zakazanie naruszania praw do znaków towarowych, zakazanie czynów

nieuczciwej konkurencji oraz naprawienie szkody,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 19 sierpnia 2009 r.,

zażalenia strony pozwanej

na postanowienie Sądu Apelacyjnego

z dnia 30 marca 2009 r., sygn. akt [...],

oddala zażalenie i zasądza od pozwanego na rzecz powoda

1200 (jeden tysiąc dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów

postępowania zażaleniowego.

Uzasadnienie

R. sp. z o.o. wniosła o wznowienie postępowania w sprawie z powództwa O.

sp. z o.o. przeciwko R. sp. z o.o. o zakazanie naruszania praw do znaków

towarowych, zakazanie czynów nieuczciwej konkurencji oraz naprawienie szkody

zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego z dnia 7 listopada

2007 r.

Skarżąca podniosła, że 3 grudnia 2008 r. Urząd Patentowy Rzeczypospolitej

Polskiej wydał decyzje unieważniające prawa ochronne na znaki towarowe, które to

prawa stanowiły podstawę rozstrzygnięć Sądów orzekających w sprawie. Jej

zdaniem wydanie decyzji stanowiło podstawę wznowienia postępowania wskazaną

w art. 403 § 2 k.p.c. oraz podstawę do zmiany wydanych w sprawie wyroków

i oddalenia powództwa, gdyż były to okoliczności faktyczne i środki dowodowe

mające istotny wpływ na wynik sprawy, a skarżąca nie mogła z nich skorzystać

w poprzednim postępowaniu.

Postanowieniem z dnia 30 marca 2009 r. Sąd Apelacyjny odrzucił skargę o

wznowienie postępowania. Wskazał, że podstawą wznowienia postępowania

określoną w art. 403 § 2 k.p.c. nie mogą być dowody, które powstały po

prawomocnym zakończeniu postępowania.

Na powyższe postanowienie skarżąca wniosła zażalenie. W zażaleniu

zarzucała naruszenie art. 410 § 1 i 403 § 2 k.p.c. oraz art. 5 i 354 k.c. W konkluzji

wniosła o zmianę zaskarżonego postanowienia i wznowienie postępowania zgodnie

z wnioskiem skarżącej lub uchylenie skarżonego postanowienia w całości

i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Apelacyjnemu.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Zażalenie nie jest zasadne. Wbrew podnoszonym zarzutom, dla uznania

dopuszczalności skargi nie wystarcza wskazanie jako podstawy wznowienia

późniejszego wykrycia okoliczności lub środków dowodowych, należy ponadto

wykazać, że są to okoliczności lub środki dowodowe istniejące przed wydaniem

prawomocnego wyroku. Walor nowości, o jakim mowa w art. 403 § 2 k.p.c. dotyczy

takich okoliczności faktycznych, które istniały już przed wydaniem wyroku,

a o których strona nie wiedziała, albo nawet wiedziała, ale nie mogła powołać

mającego je wykazać środka dowodowego nie dlatego, że wówczas nie istniał, lecz

dlatego, że jego istnienie wykryła później. Zarówno podnoszona obecnie

okoliczność faktyczna jak i środek dowodowy musiały istnieć jeszcze przed

wydaniem zaskarżonego skargą o wznowienie wyroku, bowiem tylko wtedy

mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy. Skarżąca wskazywała jako wykryty później

środek dowodowy decyzje Urzędu Patentowego unieważniające prawa ochronne

do znaków towarowych G. i C., wydane po uprawomocnieniu się wyroku.

Wyjaśniano wielokrotnie w orzecznictwie Sądu Najwyższego, że środek dowodowy,

który powstał po uprawomocnieniu się wyroku, nie stanowi podstawy wznowienia

postępowania przewidzianej w art. 403 § 2 k.p.c. (por. m.in. uchwałę z dnia

21 lutego 1969 r., III PZP 63/68, OSNC 1969, nr 12, poz. 208, postanowienie z dnia

16 maja 2008 r., III CZ 20/08, niepubl.). Trafne jest twierdzenie, że decyzja

stwierdzająca nieważność wydanej uprzednio decyzji administracyjnej ma charakter

deklaratywny i wywiera skutek ex tunc. Trafność tego twierdzenia nie ma jednak

wpływu na zasadność zażalenia. Decyzje są ostateczne, jednak nie są

prawomocne wobec zaskarżenia ich do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego.

Niezależnie

jednak

kontynuowanie

od

tego,

celem

wznowienia

postępowania,

które

zostało

postępowania

zakończone

nie

jest

prawomocnym

orzeczeniem, a jedynie badanie, czy istniejąca uprzednio, lecz nieznana wówczas

stronie okoliczność faktyczna lub środek dowodowy, mogły wpłynąć na wynik

sprawy, gdyby zostały w procesie powołane. Decyzja stwierdzająca nieważność

prawa ochronnego ze znaku towarowego wywiera co prawda skutek ex tunc, ale –

jako wydana później – nie mogła wpłynąć na ustalenia faktyczne dokonane na

dzień zamknięcia rozprawy. Powołana w skardze podstawa wznowienia zatem nie

istnieje. Sformułowanie podstawy wznowienia w sposób odpowiadający przepisowi

art. 403 § 2 k.p.c. nie oznacza bowiem jeszcze oparcia skargi na ustawowej

podstawie wznowienia, jeżeli z jej uzasadnienia wynika, że przytoczona podstawa

nie występuje (por. m.in. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 15 czerwca

2005 r., IV CZ 50/05, niepubl.).

Wobec powyższego orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 394 1 § 3

w związku z art. 39814 k.p.c.