III CZ 28/13 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt III CZ 28/13

POSTANOWIENIE

Dnia 27 czerwca 2013 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Anna Owczarek (przewodniczący)

SSN Krzysztof Pietrzykowski (sprawozdawca)

SSN Agnieszka Piotrowska

w sprawie z powództwa Spółdzielni Rzemieślniczej Wielobranżowej w T.

przeciwko Zespołowi Opieki Zdrowotnej w D.

o zapłatę,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 27 czerwca 2013 r.,

zażalenia strony powodowej na postanowienie Sądu Apelacyjnego

z dnia 14 lutego 2013 r.,

oddala zażalenie.

Uzasadnienie

Sąd Apelacyjny postanowieniem z dnia 14 lutego 2013 r. odrzucił skargę

kasacyjną powódki od wyroku tego Sądu z dnia 11 września 2012 r. Podkreślił, że

skarga została wniesiona w terminie i nie była opłacona, jednak zawierała wniosek

o zwolnienie od opłaty sądowej od skargi kasacyjnej. Postanowieniem z dnia 20

grudnia 2012 r. Sąd Apelacyjny oddalił wniosek. Odpis postanowienia doręczono

pełnomocnikowi strony powodowej dnia 7 stycznia 2013 r. Pełnomocnik powódki

wniósł o uzasadnienie tego postanowienia, jednak Sąd Apelacyjny postanowieniem

z dnia 25 stycznia 2013 r. oddalił wniosek. W niniejszej sprawie skarżąca jest

reprezentowana przez pełnomocnika będącego adwokatem. Dnia 7 stycznia 2013

r. zostało doręczone pełnomocnikowi niezaskarżalne postanowienie oddalające

wniosek o zwolnienie od opłaty od skargi. Opłata od skargi kasacyjnej w tej sprawie

była opłatą stosunkową, którą należało wyliczyć od wartości przedmiotu

zaskarżenia. Termin do uiszczenia opłaty przypadał zatem na dzień 14 stycznia

2013 r. W niniejszej sprawie wobec upływu terminu do uiszczenia opłaty i jej

nieuiszczenia w tym terminie, skargę należało odrzucić.

Powódka

wniosła

zażalenie

na

postanowienie

Sądu

Apelacyjnego,

zarzucając rażące naruszenie art. 103 ustawy o kosztach sądowych w sprawach

cywilnych w związku z art. 6 Europejskiej Konwencji o ochronie praw człowieka

i podstawowych wolności oraz - z ostrożności procesowej - rażące naruszenie art.

112 ust. 3 ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych w związku z art. 6

Europejskiej Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

W orzecznictwie Sądu Najwyższego utrwalony jest pogląd, że katalog

zaskarżalnych do Sądu Najwyższego postanowień jest zamknięty i nie obejmuje

postanowienia sądu drugiej instancji w przedmiocie zwolnienia od kosztów

sądowych. Nie oznacza to jednak, że niezaskarżalne postanowienie sądu drugiej

instancji, odmawiające zwolnienia od opłat od skargi kasacyjnej, uchyla się

od jakiejkolwiek kontroli Sądu Najwyższego. Jeśli skutkiem odmowy zwolnienia

od opłat jest nieopłacenie skargi kasacyjnej, a to doprowadziło do jej odrzucenia,

to wówczas Sąd Najwyższy, rozpatrując zażalenie na postanowienie odrzucające

skargę kasacyjną, rozstrzyga na wniosek strony na podstawie art. 380 k.p.c.

w związku

z

art.

39821

k.p.c.,

również

o

postanowieniu

sądu

drugiej

instancji o odmowie przyznania zwolnienia od opłat od skargi kasacyjnej

(zob. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 16 lipca 2008 r., II CZ 40/08,

niepubl. i powołane tam wcześniej orzecznictwo).

W zażaleniu skierowanym przeciwko odrzuceniu skargi kasacyjnej nie został

jednak zamieszczony wniosek o rozszerzenie kontroli na postanowienie Sądu

Apelacyjnego o odmowie zwolnienia od opłaty od skargi kasacyjnej (art. 380 k.p.c.).

Bezprzedmiotowe są w tej sytuacji zarzuty naruszenia art. 103 i art. 112 ust. 3

ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych, a także zarzut naruszenia art.

6 Europejskiej Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności.

Niezależnie jednak od tego należy stwierdzić, że chociaż rzeczywiście nie są znane

powody, dla których Sąd Apelacyjny oddalił wniosek o zwolnienie powódki

od opłaty od skargi kasacyjnej, to dokładnie są znane powody oddalenia wniosku

powódki o zwolnienie od opłaty od zażalenia na postanowienie Sądu Apelacyjnego

z dnia 14 lutego 2013 r., które zostały szeroko opisane w uzasadnieniu

postanowienia tego Sądu z dnia 20 marca 2013 r.

Z przedstawionych powodów orzeczono, jak w sentencji (art. 398 14

w związku z art. 3941 § 3 k.p.c.).