III CZ 28/08 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt III CZ 28/08

POSTANOWIENIE

Dnia 10 lipca 2008 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Gerard Bieniek (przewodniczący)

SSN Zbigniew Kwaśniewski (sprawozdawca)

SSN Barbara Myszka

w sprawie ze skargi D. R. o wznowienie postępowania w sprawie z powództwa D. R.

przeciwko Skarbowi Państwa Wojewodzie X. oraz Gminie Miejskiej K. o odszkodowanie,

zakończonej prawomocnym wyrokiem Sądu Okręgowego w K. z dnia 4 grudnia 2000 r.

sygn. akt I C (…) i prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego z dnia 23 marca 2001 r.

sygn. akt I ACa (…) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu

10 lipca 2008 r.,

zażalenia skarżącej na postanowienie Sądu Apelacyjnego z dnia 5 grudnia 2007 r.,

sygn. akt I ACa (…),

1)

oddala zażalenie i zasądza od Skarbu Państwa - Sądu Okręgowego w K. na

rzecz adwokata P. O. kwotę 1800 zł (jeden tysiąc osiemset złotych) wraz z

należnym

podatkiem

nieopłaconej

pomocy

od

towarów

prawnej

i

usług

świadczonej

(VAT)

tytułem

skarżącej

postępowaniu zażaleniowym.

2)

nie obciąża skarżącej kosztami postępowania zażaleniowego.

z

kosztów

urzędu

w

Uzasadnienie

Sąd Apelacyjny postanowieniem z dnia 5 grudnia 2007 r. odrzucił skargę D. R.

wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego

z dnia 23 marca 2001 r. [sygn. akt I ACa (…)]. W ocenie tego Sądu skarga o wznowienie

postępowania nie została oparta na żadnej z ustawowych podstaw wznowienia, a

badanie dopuszczalności skargi nie jest badaniem jej zasadności, lecz wstępnym

badaniem podstaw twierdzeń zawartych w skardze celem oceny

możliwości

merytorycznego jej rozpoznania. Badanie takie sprowadza się do oceny czy twierdzenia

skarżącego będą stanowiły ustawową podstawę wznowienia, uznał Sąd Apelacyjny.

Uzasadniając stanowisko o braku w badanej skardze ustawowych podstaw

wznowienia Sąd Apelacyjny podkreślił, że powódka nie określiła na czym miałoby

polegać „uzyskanie wyroku za pomocą przestępstwa”, a nie stanowi podstawy

wznowienia samo subiektywne odczucie, że sprawa powinna być rozstrzygnięta na

korzyść skarżącej.

Ponadto Sąd stwierdził, że skoro powódka była stroną w sprawach, których

sygnatury akt wskazuje, a które zakończyły się przed sprawą, w której domaga się

wznowienia postępowania, to mogła ona powoływać się na dowody znajdujące się w

aktach tamtych spraw.

Nadto powoływanie się już w pozwie na wadliwość decyzji lokalowej i

przestępcze działanie ówczesnego kierownika wydziału lokalowego nie oznacza

niemożności skorzystania w poprzednim postępowaniu z okoliczności faktycznych i

środków dowodowych, ponieważ istniała obiektywna możliwość powołania ich w tamtym

postępowaniu, uznał Sąd Apelacyjny.

Skarżąca zarzuciła w zażaleniu naruszenie art. 403 § 1 pkt 2 k.p.c. oraz art. 403 §

2 k.p.c. poprzez przyjęcie braku podstaw do wznowienia postępowania. Żaląca twierdzi,

że z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawach oznaczonych wskazanymi w

zażaleniu sygnaturami akt wynikają nowe fakty, a mianowicie, iż „... nie była w prawach

swojej poprzedniczki, stąd nie może być uważana za jej następcę prawnego”. Ponadto

skarżąca powołuje się na nowe fakty i dowody w postaci oświadczenia z dnia

14.VIII.1988 r., protokołu przesłuchania świadka z dnia 4.V.2003 r. a nadto na plan

piwnicy niedawno ujawniony w sprawie I C (…). Wreszcie, powódka twierdzi, że

zaskarżony wyrok został uzyskany za pomocą przestępstwa popełnionego przez p. G.,

która potwierdziła w dokumencie nieprawdę na piśmie.

W odpowiedzi na zażalenie przeciwnik skargi – Skarb Państwa wniósł o

oddalenie zażalenia i o zasądzenie kosztów postępowania zażaleniowego, wskazując

na argumenty wynikające z publikowanego orzecznictwa, potwierdzające zasadność

odrzucenia skargi.

Również kolejny przeciwnik skargi - Gmina Miejska K. wniosła o oddalenie

zażalenia i o zasądzenie kosztów postępowania zażaleniowego wykazując trafność

stanowiska Sądu o wystąpienie przesłanek uzasadniających odrzucenie skargi.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie. W uzasadnieniu zażalenia sama

skarżąca zaprzecza własnemu twierdzeniu, aby wskazywane przez nią fakty

nieotrzymania piwnicy i złego stanu przydzielonego lokalu mogły być uznane za nowe

fakty, z których nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu, skoro zgodnie z jej

twierdzeniem wynikają one z oznaczonych sygnaturami akt spraw, z których znaczna

część toczyła się już w okresie poprzedzającym wszczęcie sprawy, w której domaga się

wznowienia postępowania. Ponadto, wbrew stanowisku skarżącej, nie można uznać za

nowy fakt, i to wynikający z materiału dowodowego zgromadzonego w aktach

wymienionych spraw, tego, że nie może być ona uważana za następcę prawnego swojej

poprzedniczki odnośnie do zajmowanego lokalu. Stanowisko Sądu Apelacyjnego, że

skarżąca była stroną wskazanych postępowań nie przesądza bynajmniej o kwestii jej

następstwa prawnego, a ponadto kontestowanie przez skarżącą swojego następstwa

prawnego wobec poprzedniczki uprawnionej do lokalu nie jest żadnym faktem, a tym

samym i faktem nowym, lecz dokonaniem oceny określonej sytuacji prawnej.

Za nowe fakty i dowody w rozumieniu art. 403 § 2 k.p.c. nie mogą być także

uznane: dowód w postaci oświadczenia koleżanki skarżącej z dnia 14 sierpnia 1988 r.,

plan piwnic, który został „... niedawno ...” ujawniony w sprawie I C (…), czy protokół z

przesłuchania świadka J. P. z dnia 4 maja 2003 r., ponieważ skarżąca niczym nie

dokumentuje ani tego, aby były to środki dowodowe, które mogłyby mieć wpływ na

wynik sprawy, w której domaga się wznowienia postępowania, ani też aby nie mogła z

nich skorzystać w poprzednim postępowaniu (v. postanowienie SN z dnia 7 marca 2007

r. sygn. akt II CZ 5/07, niepubl.). Tym samym wystąpienie przesłanki pozwalającej na

zastosowanie art. 403 § 2 k.p.c. nie zostało wykazane.

Skarżąca nie podważyła również trafnego stanowiska Sądu Apelacyjnego, że nie

określiła ona precyzyjnie na czym miałoby polegać uzyskanie wyroku za pomocą

przestępstwa, a samo jej subiektywne odczucie potrzeby odmiennego rozstrzygnięcia

sprawy nie stanowi podstawy wznowienia postępowania. Twierdzenie skarżącej, że p.

G., będąca wcześniej Kierownikiem Wydziału Spraw Lokalowych Urzędu Dzielnicowego,

popełniła przestępstwo potwierdzając na piśmie nieprawdę, nie pozwala na uznanie, że

w skardze wskazano podstawę wznowienia, wobec braku nawet twierdzenia skarżącej,

aby w stosunku do wcześniej wymienionej osoby zapadł prawomocny wyrok skazujący,

albo aby pomiędzy twierdzonym popełnieniem przez nią przestępstwa a wyrokowaniem

w sprawie prawomocnie rozstrzygniętej istniał bezpośredni związek przyczynowy (v.

postanowienie SN z dnia 5 lutego 1999 r., sygn. akt III CKN 1075/98, OSNC 1999, Nr 78, poz. 138).

Nadto, wbrew stanowisku skarżącej, Sąd Apelacyjny nie ocenił braku podstaw do

wznowienia

postępowania,

ponieważ

nie

rozpoznawał

merytorycznie

skargi

w płaszczyźnie jej zasadności, lecz przesądził jedynie, że skarga nie została oparta na

żadnej z ustawowych podstaw wznowienia, co uzasadniało zastosowanie art. 410 § 1

k.p.c.

W tym stanie rzeczy Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji na podstawie art.

39814 k.p.c. w zw. z art. 3941 § 3 k.p.c. O kosztach nieopłaconej pomocy prawnej

udzielonej skarżącej z urzędu Sąd Najwyższy orzekł na podstawie § 19 i § 20 w zw. z §

6 pkt 6 i § 13 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września

2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa

kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze

zm.).

Na podstawie art. 102 k.p.c. Sąd Najwyższy nie obciążył skarżącej kosztami

postępowania zażaleniowego.