III CZ 28/07 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt III CZ 28/07

POSTANOWIENIE

Dnia 22 sierpnia 2007 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Marek Sychowicz (przewodniczący)

SSN Henryk Pietrzkowski (sprawozdawca)

SSN Dariusz Zawistowski

w sprawie z powództwa B.R.

przeciwko I.S.

o zobowiązanie do złożenia oświadczenia woli,

po rozpoznaniu w Izbie Cywilnej na posiedzeniu niejawnym

w dniu 22 sierpnia 2007 r.,

zażalenia powoda na postanowienie Sądu Okręgowego w K.

z dnia 28 lutego 2007 r., sygn. akt [...],

oddala zażalenie.

Uzasadnienie

Sąd Okręgowy w K. postanowieniem z dnia 28 lutego 2007 r. ustalił, że

wartością przedmiotu zaskarżenia we wniesionej przez powoda skardze kasacyjnej

jest kwota 47.490 zł, nie zaś wskazana przez skarżącego kwota 106.050 zł oraz

skargę kasacyjną jako niedopuszczalną odrzucił. Rozstrzygnięcie powyższe

uzasadnione zostało stwierdzeniem, iż zarówno w pozwie, jak i w apelacji, którą

wniósł zawodowy pełnomocnik powoda wartość odpowiednio przedmiotu sporu

oraz przedmiotu zaskarżenia określona została kwotą 47.490 zł, ona zatem

wyznacza wartość przedmiotu zaskarżenia także w skardze kasacyjnej od wyroku

oddalającego apelację od

wyroku oddalającego powództwo o zobowiązanie

pozwanej do złożenia oświadczenia woli przenoszącego na rzecz powoda

własność udziału ½ części we współwłasności nieruchomości. Skoro wartość

przedmiotu zaskarżenia jest niższa od kwoty 50.000 zł, która w sprawach o prawa

majątkowe

wyznacza

dolną

granicę

wartości

zaskarżenia,

decydującą

o dopuszczalności skargi kasacyjnej, należało ją, jako niedopuszczalna odrzucić.

W zażaleniu powód zarzucił, że skoro Sąd Okręgowy „badał wartość

przedmiotu zaskarżenia w trybie art. 25 § 1 k.p.c., to powinien przy określaniu

wartości przedmiotu zaskarżenia (faktycznej wartości przedmiotu sporu) kierować

się dyrektywami art. 19 i nast. k.p.c.”. Doprowadziłoby to ustalenia faktycznej

wartości żądań powoda wobec pozwanej.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Według utrwalonego orzecznictwa Sądu Najwyższego w postępowaniu

kasacyjnym odpowiednie stosowanie - dla oznaczenia wartości przedmiotu

zaskarżenia - art. 19-23 k.p.c., nie może uzasadniać ponownego ustalania tej

wartości. (por. orzeczenia SN z dnia 17.VII.1997 r., III CKN 135/97, z dnia

14.XI.1997 r., III CZ 82/97, z dnia 19.VI.1997 r., III CZ 25/97, opubl. w OSNC 1997,

z. 10, poz. 162). W ostatnim z wymienionych orzeczeń Sąd Najwyższy podniósł,

iż tożsamość zakresu rozstrzygnięcia kwestionowanego w apelacji i w kasacji

wyłącza dopuszczalność oznaczenia w kasacji „wartości przedmiotu zaskarżenia"

w kwocie innej niż poprzednio w apelacji. Podzielając argumentacje przytoczoną

w ostatnim z wymienionych orzeczeń, podnieść należy, iż przepisy o podawaniu lub

oznaczeniu

wartości

przedmiotu

wszczynanego

sporu

są

skonstruowane

z wyraźnym uwzględnieniem specyfiki warunków formalnych pozwu i okresu

wszczęcia sporu (por. zasady zawarte w art. 19 § 2, art. 25 § 2 in fine i art. 26

k.p.c.). Według zgodnego, poczynając od okresu przedwojennego, stanowiska

doktryny i orzecznictwa, przyjmowano, że odesłanie to nie pozwala na

samodzielne, niezależne od ustalonej wartości przedmiotu sporu, wskazanie

w kasacji (aktualnie w skardze kasacyjnej) wartości przedmiotu zaskarżenia,

z uwzględnieniem aktualnych cen, zmienionej wysokości świadczeń okresowych,

podwyższonego czynszu najmu lub dzierżawy, itp. Z przepisów odpowiadających

obecnemu

art.

i

k.p.c.

wyprowadzono

regułę

utrwalenia

nie

zakwestionowanej przez pozwanego lub nie sprawdzonej przez sąd wartości

przedmiotu sporu na okres całego postępowania we wszystkich instancjach.

Stanowisko takie wyraźnie uwzględniało również występujące zjawiska inflacyjne.

Oznacza to, że możliwość odpowiedniego zastosowania do oznaczenia wartości

przedmiotu zaskarżenia, zarówno w apelacji, jak i w skardze kasacyjnej „Przepisów

o wartości przedmiotu sporu" musi być - wbrew zarzutom podniesionym

w zażaleniu - sprowadzona do tego, że w razie zaskarżenia w całości orzeczenia

rozstrzygającym o całym przedmiocie sporu, jako wartość przedmiotu zaskarżenia

należy podać jego wartość ustaloną w sądzie pierwszej instancji. Nie można

natomiast odesłania tego rozumieć jako uprawnienia do ponownego oznaczania

wartości przedmiotu zaskarżenia na użytek postępowania kasacyjnego, według

reguł z art. 19 i nast. k.p.c., w sposób prowadzący do podwyższenia ustalonej już

wartości przedmiotu sporu.

Niedopuszczalność interpretacji przepisów dotyczących wartości przedmiotu

zaskarżenia ujawnia się wyraźnie - jak

w niniejszej sprawie - wówczas, gdy

ustalona już była nie tylko wartość przedmiotu sporu, ale i wartość przedmiotu

zaskarżenia. Profesjonalny pełnomocnik powoda wartość tę oznaczył w apelacji

kwotą 47.490 zł. Podana zatem w skardze kasacyjnej kwota 106.050 zł nie może

być przyjęta jako wartość przedmiotu zaskarżenia.

Dodać należy, że skarżący błędnie zakłada, że Sąd Okręgowy na podstawie

art. 25 k.p.c. ponownie zbadał wartość przedmiotu sporu. Sąd Okręgowy jedynie

wskazał, że podana w skardze kasacyjnej wartość przedmiotu zaskarżenia jest

wadliwa, bowiem nie odpowiada ustalonej i nie podlegającej badaniu w toku

postępowania wartości przedmiotu sporu (art. 26 k.p.c.).

Z powyższych względów zażalenie jako bezzasadne należało oddalić

(art. 39814 w zw. z art. 3941 § 3 k.p.c.).