III CZ 27/10 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt III CZ 27/10

POSTANOWIENIE

Dnia 29 czerwca 2010 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Katarzyna Tyczka-Rote (przewodniczący)

SSN Krzysztof Pietrzykowski

SSN Krzysztof Strzelczyk (sprawozdawca)

w sprawie z powództwa P. P.

przeciwko M. M.

o eksmisję,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 29 czerwca 2010 r.,

zażalenia pozwanego na postanowienie Sądu Apelacyjnego

z dnia 15 czerwca 2010 r., sygn. akt WSC (…),

oddala zażalenie i nie obciąża pozwanego kosztami postępowania zażaleniowego.

Uzasadnienie

Sąd Apelacyjny postanowieniem z dnia 12 listopada 2009 r. oddalił zażalenie na

postanowienie Sądu Okręgowego w K. z dnia 20 sierpnia 2009 r., którym tenże Sąd

sprostował oczywistą niedokładność w wyroku Sądu Okręgowego w K. z dnia 8 kwietnia

2002 r.

Od powyższego postanowienia pozwany złożył skargę kasacyjną, którą Sąd

Apelacyjny odrzucił postanowieniem z dnia 15 kwietnia 2010 r. wskazując w

uzasadnieniu, że skarga kasacyjna wniesiona od takiego postanowienia jest

niedopuszczalna. Sąd Apelacyjny wyjaśnił nadto, że zgodnie z art. 3981 § 1 k.p.c.

skarga kasacyjna do Sądu Najwyższego przysługuje od wydanego przez sąd II instancji

prawomocnego wyroku lub postanowienia w przedmiocie odrzucenia pozwu albo

umorzenia postępowania kończących postępowanie w sprawie.

W zażaleniu na to postanowienie pozwany zarzucił Sądowi Apelacyjnemu

naruszenie art. 3981 w zw. z art. 350 § 1 i art. 354 k.p.c. oraz art. 328 § 2 w zw. z art.

397 § 2 k.p.c. Zarzucając powyższe wniósł o jego uchylenie i przyjęcie skargi kasacyjnej

do rozpoznania.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna jest nadzwyczajnym środkiem prawnym, który przysługuje od

wydanego przez sąd drugiej instancji prawomocnego wyroku lub postanowienia w

przedmiocie

odrzucenia

pozwu

postępowanie w sprawie (art. 398

albo

umorzenia

postępowania

kończących

§ 1 k.p.c.). Trafnie zatem Sąd Apelacyjny

postanowieniem z dnia 15 kwietnia 2010 r. odrzucił skargę kasacyjną wniesioną od

postanowienia w przedmiocie sprostowania orzeczenia jako niedopuszczalną z mocy

samego prawa.

Należy przy tym zważyć, że zakres kognicji sądu drugiej instancji, który wydał

zaskarżone orzeczenie i do którego zgodnie z art. 398 5 § 1 k.p.c. wnosi się skargę

kasacyjną ograniczony jest do oceny zachowania wymogów formalnych i fiskalnych

skargi kasacyjnej oraz przesłanek jej dopuszczalności, w tym dopuszczalności skargi

kasacyjnej z mocy ustawy. Według art. 3986 § 1 jeżeli skarga kasacyjna nie spełnia

wymagań przewidzianych w art. 3984 § 2 lub 3, przewodniczący w sądzie drugiej

instancji wzywa skarżącego do usunięcia braków w terminie tygodniowym pod rygorem

odrzucenia skargi. Zgodnie zaś z § 2 art. 3986 sąd drugiej instancji odrzuca na

posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu, skargę

niespełniającą wymagań określonych w art. 3984 § 1, nieopłaconą oraz skargę, której

braków nie usunięto w terminie lub z innych przyczyn niedopuszczalną. Sąd drugiej

instancji nie jest natomiast uprawniony, w najmniejszym nawet zakresie, do

merytorycznej oceny skargi kasacyjnej. Już tylko z tego względu Sąd drugiej instancji

odrzucając skargę kasacyjną wniesioną na postanowienie oddalające zażalenie na

postanowienie, którym Sąd sprostował oczywistą niedokładność wyroku, nie naruszył i

nie mógł naruszyć art. 3981 w zw. z art. 350 § 1 i art. 354 k.p.c. Sąd drugiej instancji

zaskarżonym postanowieniem nie sprostował na podstawie art. 350 § 1 w zw. z art. 350

§ 3 k.p.c. wyroku Sądu Okręgowego w K. z dnia 8 kwietnia 2002 r. jak również nie

przeprowadził merytorycznej kontroli tej decyzji procesowej.

Sąd drugiej instancji nie naruszył również art. 328 § 2 w zw. z art. 397 § 2 k.p.c.

W pisemnych motywach zaskarżonego rozstrzygnięcia w sposób wyczerpujący wyjaśnił,

że skarga kasacyjna podlegała odrzuceniu ze względu na jej niedopuszczalność.

Na marginesie tylko należy podnieść, że ocena prawidłowości sprostowania

oczywistej niedokładności w wyroku Sądu Okręgowego w K. z dnia 8 kwietnia 2002 r.

nie należy również do kognicji Sądu Najwyższego rozpoznającego niniejsze zażalenie.

Mając powyższe na uwadze Sąd Najwyższy na podstawie art. 3941 § 3 k.p.c. w

zw. z art. 39814 k.p.c. rozstrzygnął jak w sentencji, orzekając o kosztach postępowania

zgodnie z art. 102 oraz art. 108 § 1 k.p.c.