III CZ 27/07 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt III CZ 27/07

POSTANOWIENIE

Dnia 6 czerwca 2007 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Iwona Koper (przewodniczący)

SSN Grzegorz Misiurek

SSN Zbigniew Strus (sprawozdawca)

w sprawie z wniosku Skarbu Państwa-Prezydenta Miasta K. wykonującego zadania

zlecone z zakresu administracji rządowej

przy uczestnictwie E. K. i in. , o zasiedzenie,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 6 czerwca 2007 r.,

zażalenia uczestnika J. K.

na postanowienie Sądu Okręgowego w K.

z dnia 22 stycznia 2007 r.,

oddala zażalenie.

Uzasadnienie

Sąd Okręgowy w K. postanowieniem z 28 grudnia 2006 r. oddalił zażalenie J. K.

uczestnika postępowania o zasiedzenie, na postanowienie Sądu Rejonowego

odrzucające jego apelację od postanowienia kończącego postępowanie z 5

stycznia 2005 r., ze względu na nieuiszczenie opłaty stałej w kwocie 2000 zł.

Według oceny Sądu drugiej instancji wniesienie apelacji zostało dokonane pod

rządem ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych,

dlatego podlegało opłacie stałej (art. 40 u.k.s.c.) i było zagrożone

sankcją

odrzucenia w razie nieuiszczenia opłaty przez stronę zastępowaną przez

kwalifikowanego pełnomocnika (art. 1302 § 3 k.p.c.). Uczestnik postępowania

zaskarżył to postanowienie zażaleniem kierowanym do Sądu Najwyższego i

zażalenie to zostało odrzucone postanowieniem Sądu Okręgowego z 22 stycznia

2007 r. z uzasadnieniem wskazującym, że art. 394 1 § 2 k.p.c. nie dopuszcza

takiego środka odwoławczego na postanowienia wydane w postępowaniu

odwoławczym – zażaleniowym.

W zażaleniu

uczestnika na postanowienie z 22 stycznia 2007 r.

zawierającym wniosek o jego uchylenie, żalący się podważa prawidłowość takiej

wykładni art. 3941 § 2 k.p.c. sugerując, że z przepisu wynika niedopuszczalność

zaskarżenia do Sądu Najwyższego tylko postanowień innych niż kończące

postępowanie w sprawie.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Nie budzi wątpliwości, że zażalenie przedstawione Sądowi Najwyższemu

(na postanowienie z 22 stycznia 2007 r.) jest dopuszczalne, ponieważ zostało

wydane przez sąd drugiej instancji, w sprawie, w której przysługuje skarga

kasacyjna.

Kończy ono postępowanie w sprawie, pozbawiając sąd merytoryczny

podstawy dalszego postępowania w celu rozstrzygnięcia istoty sporu.

Nieuzasadnione są jednak zarzuty skarżącego, zmierzające do wykazania

dopuszczalności zażalenia odrzuconego - na postanowienie z 28 grudnia 2006 r.

Odwoływanie się w uzasadnieniu do unormowania dotyczącego dopuszczalności

skargi kasacyjnej nie jest skuteczne, gdyż skarga ta nie jest zwykłym środkiem

odwoławczym, przysługuje od prawomocnych orzeczeń i

podlega odrębnej

enumeratywnej regulacji. Natomiast zażalenie, jako środek

odwoławczy zwykły

zostało powiązane z zasadą dwuinstancyjności a wyjątkowość unormowania

zawartego w art. 3941 § 1 i 2 k.p.c. polega na włączeniu w system kontroli

instancyjnej Sądu Najwyższego. Wyczerpująca, w zakresie dopuszczalności

zażalenia do Sądu Najwyższego, regulacja art. 394 1 § 1 i 2 k.p.c. prowadzi do

wniosku, że jest ono dopuszczalne najpierw w sprawach, w których skarżący

zamierza wykazać dopuszczalność wniesionej przez siebie skargi kasacyjnej

(odrzuconej przez sąd drugiej instancji). Poza tym zażalenie do Sądu Najwyższego

jest dopuszczalne na wszelkie postanowienia sądu drugiej instancji kończące

postępowanie w sprawie, w której przysługuje skarga kasacyjna. Od tej reguły

ustawodawca wprowadził jednak wyjątki:

a/ dotyczące postanowień od których zgodnie z art. 398 1 dopuszczalna jest

skarga kasacyjna (zakaz kumulacji różnych środków zaskarżenia),

b/ jeżeli postanowienie zapadło w wyniku rozpoznania zażalenia, tzn. gdy

dwuinstancyjność

jako zasada postępowania cywilnego została zrealizowana

przed sądem powszechnym.

Nie ma zatem żadnych podstaw do konstruowania uprawnienia do podwójnego

postępowania zażaleniowego toczącego się najpierw przed sądem powszechnym

a następnie przed Sądem Najwyższym. W związku z tym zażalenie, którego

dotyczy taki wyjątek podlega oddaleniu (art. 394 1 § 3 k.p.c. w związku z art. 39814

k.p.c.).

db