III CZ 26/07 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt III CZ 26/07

POSTANOWIENIE

Dnia 6 czerwca 2007 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Iwona Koper (przewodniczący, sprawozdawca)

SSN Grzegorz Misiurek

SSN Zbigniew Strus

w sprawie z wniosku N. N.

przy uczestnictwie S. N. i J. N.

o podział majątku wspólnego,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 6 czerwca 2007 r.,

zażalenia wnioskodawczyni

na postanowienie Sądu Okręgowego w K.

z dnia 5 marca 2007 r.,

uchyla zaskarżone postanowienie.

Uzasadnienie

Zaskarżonym postanowieniem Sąd Okręgowy odrzucił skargę kasacyjną

wnioskodawczyni od postanowienia wstępnego w sprawie o podział majątku

wspólnego

po

ustaniu

wspólności

majątkowej

między

małżonkami

jako

niedopuszczalną z uwagi na wartość przedmiotu zaskarżenia, wskazaną w skardze

na kwotę niższą niż sto pięćdziesiąt tysięcy złotych (art. 5191 § 2 k.p.c.).

W zażaleniu wnioskodawczyni wniosła o uchylenie postanowienia oraz

nadanie biegu skardze kasacyjnej zarzucając, że podstawą jej odrzucenia była

oczywista omyłka zawarta w skardze, dotycząca podanej w niej wartości

przedmiotu zaskarżenia i polegająca na wpisaniu w liczbie ją określającej jako

początkowej cyfry „1” zamiast „5” , którą skarżąca niniejszym prostuje.

Sąd Najwyższy zważył co następuje:

Wartość przedmiotu zaskarżenia wskazana została przez wnioskodawczynię

w apelacji na kwotę 3.500.000 zł. Zaskarżeniem objęte były rozstrzygnięcia

negatywne dotyczące następujących przedmiotów majątkowych: udziału w ½

części nieruchomości położonej przy ul. P. w K., samochodów osobowych i

ciężarowych, 5 kg złota oraz kwoty 3 mln zł. Sąd Okręgowy uwzględnił apelację

przez zaliczenie dodatkowo w skład majątku wspólnego 51 sztuk monet

dwudziestodolarowych w złocie i 31 sztuk sztabek złotych. W sprawie nie była

ustalana wartość przedmiotu sprawy, która we wniosku określona została na kwotę

1.500.000 zł. Wartość ta nie obejmowała przedmiotów o które wnioskodawczyni

następnie rozszerzyła wniosek w postaci złota oraz samochodów.

Ten stan rzeczy dostatecznie uzasadnia twierdzenie

skarżącej, że

określenie wartości przedmiotu zaskarżenia na kwotę wskazaną w skardze

kasacyjnej jest wynikiem omyłki i stanowi oczywistą niedokładność, co z punktu

widzenia tego wymagania skargi, zgodnie z art. 130 § 1 zd. 2 k.p.c., nie stanowi

przeszkody do nadania jej właściwego biegu.

Z tych względów orzeczono ja w sentencji postanowienia (art. 398 16 w zw.

z art. 3941 § 3 k.p.c.).

db